Αγαπητέ φανταστικέ μου ακροατή-σε ονομάζω έτσι γιατί, στο λέω με κάθε ειλικρίνεια, δεν βρήκα άνθρωπο να μιλήσω εδώ και δύο μέρες και έτσι αποφάσισα να μονολογήσω· για να μην τρελαθώ όμως μιλώντας μόνος μου ή τουλάχιστον για να μην γίνει αντιληπτή η τρέλα μου αυτή σε εμένα τον ίδιο και έτσι φρικάρω, επινόησα εσένα και είμαι ευχαριστημένος για αυτό. Αγαπητέ φανταστικέ μου ακροατή, λοιπόν, μένω στο κέντρο της Αθήνας. Και, πιο συγκεκριμένα, στην οδό Αθηνάς. Είναι ωραία εκεί, θεωρητικά τουλάχιστον, αφού και στο επίκεντρο κάθε δράσης βρίσκομαι και όλα όσα χρειάζομαι βρίσκονται μέσα στα πόδια μου. Εξάλλου είναι και θέμα κύρους, πρεστίζ όπως το λένε πια, αφού εκεί τα διαμερίσματα είναι πανάκριβα και αφού η Ακρόπολη, η Πλάκα και τόσα πολιτισμικά και αριστοκρατικά σημεία αναφοράς δεν απέχουν παρά ελάχιστα από το σπίτι μου. Είναι θέμα πρεστίζ οπωσδήποτε.

Εδώ και είκοσι χρόνια, να πω εδώ ότι βρίσκομαι στην τέταρτη δεκαετία της ζωής μου, κατοικώ σε ένα ευρύχωρο διαμέρισμα σε μια εξαώροφη πολυκατοικία. Έχω τα πάντα εκεί μέσα: ακριβά έπιπλα, βιβλία, τα παιχνίδια με τα οποία έπαιζα όταν ήμουνα μικρός, μία τεράστια συλλογή από γραμματόσημα, επιχρυσωμένα πλακάκια στα πατώματα, σε όσα δεν είναι ξύλινα, μέχρι και τζακούζι επιχείρησα να βάλω πρόσφατα στο σπίτι μου, μόνο που το εγχείρημα μου εμποδίστηκε από κάποια τεχνικά προβλήματα που αντιμετωπίζει η υπόλοιπη πολυκατοικία. Και είναι τόσο μεγάλη η απογοήτευση μου που το τζακούζι τελικά δεν εγκαταστάθηκε, που δεν είμαι σε θέση να αναλύσω λεπτομερέστερα τι συνέβη. Θα πω μόνο όμως ότι στην αποτυχία έβαλαν το χεράκι τους και οι γείτονες, οι ζηλόφθονοι υπόλοιποι ένοικοι της πολυκατοικίας.

Είμαι που λες ικανοποιημένος από την ζωή μου. Υπάρχουν ωστόσο κάποια θέματα απροσδιόριστης φύσης, που με ταλανίζουν. Για παράδειγμα, μπαίνω στο σπίτι μου το βράδυ μετά από την δουλειά μου και δεν έρχεται κανένας να με προϋπαντήσει, κανένα παιδί δεν τρέχει να πει καλώς ήρθες πατέρα, καμία γυναίκα δεν μου λέει πώς τα πέρασες αγάπη μου, κανένα σκυλί δεν έρχεται να μου γλείψει τα χέρια. Έχω βάσιμες υποψίες ότι τα παραπάνω οφείλονται στο ότι δεν έχω οικογένεια ούτε κάποιο ζωντανό που να μοιράζονται την ίδια στέγη με μένα. Ας πάει και το παλιάμπελο όμως.

Όταν λοιπόν γυρίζω στο σπίτι από την δουλειά, κάνω ένα μπανάκι και μετά κάθομαι μπροστά στην τηλεόραση. Δεν παρακολουθώ ταινίες-ποτέ! Έχω διαβάσει αρκετή φιλοσοφία και είμαι από αυτούς που, όπως ο Πλάτων, πιστεύουν ότι η τέχνη μόνο την ανηθικότητα και την διάβρωση των αξιών μπορεί να προκαλέσει. Ειδήσεις λοιπόν και πάλι ειδήσεις. Καμιά φορά, παρακολουθώντας τις ειδήσεις, νοιώθω πάλι κάτι σαν κενό και αναρωτιέμαι: γιατί αυτοί οι τηλεπαρουσιαστές να μιλάνε πάντα μεταξύ τους και να μην μου απευθύνουν ποτέ τον λόγο; Τις προάλλες μάλιστα, που προσπάθησα να ανοίξω κουβέντα με μία πανέμορφη κοπελίτσα που έλεγε τον καιρό, εισέπραξα από αυτήν ένα τόσο άγριο βλέμμα που αναγκάστηκα να κλείσω την τηλεόραση, αφού πρώτα της ζήτησα συγγνώμη κατατρομοκρατημένος. Δεν βαριέσαι όμως, η ζωή έχει κι άλλες χαρές, πολλές.

Στην δουλειά πηγαίνω κατά τις δώδεκα και φεύγω στις επτά. Είμαι και σε αυτό, στο ωράριο εργασίας δηλαδή, προνομιούχος. Καμιά φορά θυμάμαι τον κακομοίρη τον πατέρα μου που δούλευε ολημερίς και ολονυχτίς σε χωράφια που ανήκαν σε άλλους στην πατρίδα του την Ήπειρο και τον λυπάμαι, να’ ναι καλά όπου κι αν βρίσκεται τώρα. Εγώ λοιπόν, από κάθε άποψη, είμαι πολύ πιο τυχερός. Είμαι κύριος του εαυτού μου και, να σου πω κάτι ακροατή μου-και των χρημάτων μου, του κόπου μου. Και αν θα έπρεπε να νοιώσω κάποια ευγνωμοσύνη που ο καημένος ο γέρος έφαγε τα νιάτα του και ακόμη παραπάνω για να μου αγοράσει το σπίτι μου στην πρωτεύουσα, να σου πω την αλήθεια, λίγο σκοτίζομαι. Γιατί, αν δεν ήμουν εγώ με τα πτυχία μου, την μελέτη μου και την ευφυΐα μου, δεν θα είχε γίνει τίποτα.

Ξυπνάω λοιπόν κατά τις οκτώ, οκτώ και μισή το πρωί και αφού κάνω ένα ντους, κάνω μία βόλτα στην περιοχή. Πριν από καμιά βδομάδα, αν θυμάμαι καλά, σε έναν τέτοιο περίπατο, είδα στην άσφαλτο μία πεταμένη εφημερίδα. Αυτό δεν είναι δα και κάτι το σπουδαίο, αλλά, πρέπει να σου το εκμυστηρευτώ, όταν πλησίασα, για κάποιον ανεξιχνίαστο λόγο και της έριξα μία ματιά, είδα τον πρωθυπουργό που εικονιζόταν στο πρωτοσέλιδο να μου χαμογελάει και να μου κλείνει το μάτι. Είδα μάλιστα και το χέρι του, που προηγουμένως ήταν υψωμένο σε γροθιά στον αέρα, να προσπαθεί τώρα να αγγίξει το δικό μου. Δεν παραξενεύτηκα, αφού οι πολιτικοί στην Ελλάδα, εκτός του ότι δεν χαλάνε ποτέ χατίρι στους πολίτες, είναι πάντα και ευπροσήγοροι. Το παράξενο όμως είναι ότι, μετά από λίγο, τον πρωθυπουργό αντικατέστησαν στην φωτογραφία τα πτώματα ενεός τοξικομανή, αυτήν την εντύπωση έδειχνε και μίας μαύρης πόρνης- έτσι έγραφε από κάτω η εικόνα. Στου κουφού την πόρτα όμως…. Θετικά το λέω αυτό.

Για κάποιο λόγο λοιπόν όπως σου είπα και πριν φανταστικέ μου ακροατή, έχω δύο μέρες να μιλήσω σε άνθρωπο. Και να σου πω και κάτι; Σπάνια μιλάω σε άνθρωπο. Ίσως γιατί όλοι γύρω μου είναι βυθισμένοι στις σκέψεις τους και στα προβλήματά τους. Αλλά αυτό δεν με αφορά, με αφορά;

Αν ήσουν εδώ, θα έβλεπες ότι αυτή την στιγμή, μία μετά τα μεσάνυχτα, βρίσκομαι μπροστά στο Δημαρχείο και το λιμπίζομαι. Όχι για να το φάω, όχι. Ούτε για να του κάνω έρωτα. Ούτε και φαντάζομαι τον εαυτό μου δήμαρχο. Απλά, να, θέλω να του μιλήσω. Στήσε λοιπόν το αυτί σου ακροατή μου και άκου μας.

-Πες μου θα μου μιλήσεις αυτήν την φορά, καλό μου κτίριο;

-Και τι θες να σου πω; «Αυτό που έλπιζα έγινε», σκέφτομαι και έχω ενθουσιαστεί.

- Πες μου τι θερμοκρασία έχει στην στέγη σου!

-Όχι χαμηλότερη πάντως από αυτήν που κάνει μέσα στην ψυχή σου.

-Ποιος σε πίκρανε καλό μου Δημαρχείο και μιλάς έτσι;

-Καλύτερα θα ήταν να μάθεις ποιος σκοτώνει εσένα μέρα με τη μέρα, ανόητε.

-Ανόητος; Μα καλό μου κτίριο, μόνο ανόητος δεν είμαι, ένας ανόητος δεν μπορεί να κατορθώσει αυτά που έχω πετύχει εγώ.

- Άνθρωποι σαν κι εσένα με χτίσανε, χτίσανε και αυτήν την ρημαδιακή την πόλη και κλείσανε τους εαυτούς τους μέσα της για να βασανίζονται. Ανόητος είσαι σου λέω: δεν τα έχεις σκεφτεί ποτέ αυτά που σου λέω;

Πάνω στην ώρα, περάσανε από δίπλα μου δύο τουρίστες, μουρμούρισαν κάτι και μετά χασκογελάσανε.

Η ώρα ήταν κοντά μία και μισή, όταν, διακόπτοντας την κουβέντα μου με το Δημαρχείο, με προσέγγισε μία πόρνη.

-20 ευρουλάκια αγόρι. Όλο το μενού. Θες ή όχι;

-Να τελειώσω πρώτα την κουβέντα μου και μετά ευχαρίστως!

-Σε ποιον μιλάς ρε μαλάκα; Δεν είναι κανείς εδώ. Σε τρελό έπεσα.

Την άρπαξα από τον λαιμό και της φώναξα τόσο που μας ακούσανε ένα δύο τετράγωνα μακριά.

-Με το Δημαρχείο μωρή βρώμα, δεν το ακούς;

Κόντευα να την πνίξω, κάτι που το κατάλαβα πολύ αργότερα, όταν ένοιωσα ένα κλομπ στην πλάτη μου. Το ξεχώρισα γιατί όταν ήμουν νεότερος κατέβαινα σε διαδηλώσεις.

Φανταστικέ μου ακροατή, να μην στα πολυλογώ, οι δύο αστυνομικοί που ήταν από πίσω μου με σαπίσανε στο ξύλο. Όσο εγώ όμως τις έτρωγα, όχι μόνο δεν φώναξα, αλλά τους χαμογελούσα και ανάμεσα στα χτυπήματα τους έλεγα ευχαριστώ. Ευχαριστώ γιατί με βρίζανε. Κοίταξα και την πόρνη, μες στο ξυλοφόρτωμα με την πιο γλυκιά μου ματιά. Ήταν απλό. Κατάλαβα τότε τι μου έλειπε από την ζωή μου. Λίγη παρέα. Και λίγη προσοχή. Αυτό ακριβώς που μου έδιναν οι άνθρωποι εκείνοι εκείνη την στιγμή. Ήταν απλό. Λίγη παρέα χρειαζόμουνα.

Εν μια νυκτί απεφάσισες
πως πλέον δεν αξίζει
να ζείς στην άθλιαν ζωήν
οπού σε βασανίζει

Μίαν πρωίαν η σορός
μονάχη εξεβράσθη
ως μοναχή επέζησεν
μονάχη, ως επλάσθη

Κλαίγουν, ρωτούν και απορούν
πως τέτοιο σώμα εχάθη
με τόσην ρώμην, ομορφιάν
στης θάλασσας τα βάθη

ουδείς αναλογίζεται
το τέλος το εδικό του
το ποιός θα κλάψει γοερώς
επάνω απ΄ την σορό του

Μονάχοι, αποχωρήσαντες
προς νέαν τραγωδίαν
την ανθρωπιάν υμνήσαντες
αέναος κωμωδίαν…

Είχε ένα όνειρο ακριβό
στον ήλιο να αρμενίσει
μα ήταν γιος της θάλασσας
και πώς να την αφήσει

Τα βράδια δεν ησύχαζε
και όσο κι αν πονούσε
ξεκίνησε μια αυγή να βρει
το φως που τον καλούσε

Μα το ταξίδι ήταν μακρύ
βαρύναν τα φτερά του
λιγόστεψε η ανάσα του
δεν άντεξε η καρδιά του

Η μάνα του η θάλασσα
μέρεψε τα νερά της
μ’ ένα φιλί τον έκλεισε
μέσα στην αγκαλιά της

Τον ήλιο έκρυψε ο ουρανός
πίσω απ’ τα σύννεφά του
το άψυχο σώμα έπλυνε
με τα άγια δάκρυά του

Σας παρατηρούσε εδώ και δύο χρόνια μέσα από το τζάμι ενός παραθύρου, μέσα από το κελί που ζούσε και ονόμαζε σπιτικό του. Μην πάει ο νους σας στο κακό, δεν ήταν ούτε διεστραμμένος ανώμαλος, ούτε κανένας βιαστής, ούτε φυσικά κανένας ματάκιας. Από την πρώτη στιγμή που περάσατε μπροστά από την βιτρίνα του κελιού του, δεν μπόρεσε να βγάλει την εικόνα σας από το κάθε όνειρό του. Για σας εκείνη η στιγμή ήταν ένα ακόμα δευτερόλεπτο μιας οποιασδήποτε μέρας σας. Αλλά για αυτόν ήταν η αρχή της σωτηρίας αλλά και τον βασάνων του. Βλέπετε, ποτέ δεν θα μπορούσε να διανοηθεί πως μια κυρία σαν εσάς θα γυρνούσε να κοιτάξει κάποιον που αγνοεί ακόμα και την ύπαρξή του. Έτσι, παρέμεινε κλειδωμένος μέσα εκεί, προσμένοντας κάθε πρωινό να φανείτε, καθώς πηγαίνατε στην δουλειά σας. Ακόμα και η μυρωδιά του αρώματος σας τον έκανε να ξεχνά τα πάντα γύρω του! Να αφήνει για λίγο τις έγνοιες και τις όποιες υποχρεώσεις και βάσανα μέσα στο κελί και να ταξιδεύει με το νου έξω στο κόσμο.

Μετά επέστρεφε στον μικρόκοσμο της Βαστίλης που ζούσε, μην έχοντας τίποτε άλλο, παρά να προσμένει την επιστροφή σας από την δουλειά. Κοιτούσε από μακρυά μέσα στα κουρασμένα σας μάτια και ήξερε πως θα σκότωνε για να βρεθεί κοντά σας και να σας πει δυο λόγια συμπαράστασης. Έπειτα να βρεθεί στο σπίτι σας, όπου θα έχει τα πάντα έτοιμα, όπως πίστευε ότι σας αρμόζει, όπως αυτός το ονειρευόταν στα βάθη των σκέψεών του. Δεν έχω το δικαίωμα να σας αποκαλύψω κάποια πληροφορία για αυτόν, αλλά μπορώ να σας εμπιστευτώ πως όπου και να είναι παραμένει αθεράπευτα ρομαντικός σε όλες του τις σκέψεις. Ακόμα και αν εκ πρώτης όψης δεν θα του φαινόταν ποτέ.

Με ρωτήσατε γιατί ποτέ δεν βρήκε το κουράγιο να σας μιλήσει. Έστω να πει μια καλημέρα, να μοιραστεί μια σκέψη του μαζί σας. Θα σας αποκαλύψω πως κάποτε το τόλμησε! Έβαλε την μάσκα και την φορεσιά του κοινωνικού ατόμου και βρέθηκε σε μια κοινή σας παρέα. Αλλά σας φάνηκε υπερβολικός στις αντιδράσεις, τα πιστεύω και τα συναισθήματά του. Απογοητεύτηκε. Πείστηκε πως ο μόνος τρόπος να είναι κοντά με αυτό που ποθούσε, ήταν τα όνειρά του. Δεν τόλμησε ξανά να αφήσει το σκοτάδι, την ψύχρα αλλά και την ασφάλεια του κελιού του. Σιγά σιγά εγκατέλειψε κάθε είδους κοινωνική επαφή και μια μέρα έλαβα την κλήση του. Για αυτό και βρίσκομαι εδώ, σπαταλώντας αρκετό από τον υπερπολύτιμο χρόνο σας. Επιτρέψτε μου να σας παραδώσω ότι μου ζητήθηκε ώστε να μπορέσετε και σεις στις υποχρεώσεις και τα τρεξίματα σας.

Σε αυτό το τετράδιο θα βρείτε όλες τις σκέψεις του. Στίχοι, κείμενα και ότι άλλο του ερχόταν στο νου τις στιγμές που η όψη σας φώτιζε τα μάτια, το νου και την σκέψη του. Μην περιμένετε να βρείτε κάποιο λογοτεχνικό αριστούργημα εφάμιλλο με το «Μονόγραμμα» του Ελύτη ή κάποιο παρόμοιο μνημείο της παγκόσμιας τέχνης, ούτε στίχους ερωτικούς σαν του Cohen και του Cave! Απλά μουντζούρες και μπερδεμένες σκέψεις, από τις οποίες ίσως κάποιες να έχουν κάποια μικρή αξία. Αν το διαβάσετε με υπομονή και επιμονή όμως, θα έχετε μια καλή εικόνα για Αυτόν. Μακάρι να μπορέσουν να πουν οι λέξεις και τα γραπτά του αυτά που δεν μπόρεσε ο λόγος του, έτσι μου ζήτησε να σας πω!

Τέλος, σας παραδίδω αυτό το κρεμαστό σε σχήμα κλειδιού. Το φορούσε μια ζωή στο λαιμό του, από τότε που του το ‘δωσε ένας μαυριδερός τύπος, ο οποίος ισχυριζόταν ότι ήταν απόγονος των Μάγων της Αφρικής. Πίστευε πως αυτό το κλειδί κρατά κλειστή την πόρτα του νου και της καρδιάς του και πως έπρεπε να το παραδώσει στο μόνο άτομο που θα ήταν ικανό να συμμεριστεί την τρέλα των σκέψεων και το υπερβολικό των αισθημάτων του! Μου ζήτησε να το κρατήσετε εσείς. Δεν έχει σημασία για πόσο, άλλωστε δεν ξέρουμε αν η καρδιά για την οποία μιλάμε χτυπά ακόμα ή αν θα μπορέσει να ανοίξει ποτέ τις θύρες της. Μπορείτε με το που βγείτε από το δωμάτιο να τα πετάξετε στον πρώτο κάδο ανακύκλωσης, να τα κάψετε ή να τα δώσετε κάπου αλλού.

Σας ευχαριστώ για την ώρα σας, καλή σας συνέχεια!

(…μετά από λίγο ο νομικός κάθεται μόνος στο δωμάτιο του… μονολογεί και γράφει σε μια κόλλα Α4)

Την είδα μετά από τόσο καιρό και πάλι ένοιωσα όπως τότε στο παράθυρό μου. Αλλά και πάλι δεν βρήκα το κουράγιο να μιλήσω. Ίσως να μην μου πρέπει μια τέτοια τύχη, ίσως πάλι να μην ήταν γραφτό ποτέ να την αντικρίσω. Άλλωστε όλοι ψάχνουν τον πρίγκιπα και γώ από αυτό έχω μόνο ένα τελευταίο Prince και το “PurpleRain” σε κασσέτα…

(Βάζει την Α4 στον καταστροφέα εγγράφων, ακούει τις πρώτες νότες του τραγουδιού, ανάβει το τελευταίο του τσιγάρο, βάζει φωτιά στο γραφείο του και φεύγει… για πάντα… )

Δεύτερη (ίσως και τρίτη) ενηλικίωση. Οδηγίες επιβίωσης. Προϋπολογισμός. Στρατηγικός σχεδιασμός. Πλάνο Νο1. Το λύσαμε το στεγαστικό. Αποτέλεσμα: άκρως ικανοποιητικό και συμφέρον. Πλάνο Νο2. Τα προς το ζην. Αποτέλεσμα: στόχος επετεύχθη μερικώς. Πλάνο Νο3. Εξερεύνηση. Κατ’ εντολή γιατρού. Τη στερήθηκα, λέει, στα παιδικά μου χρόνια.

Εξερεύνηση. Ενενήντα επτά τετραγωνικά. Ο προφήτης Ηλίας και οι φωτιές από τον ουρανό. Η λίμνη στο μπάνιο. Τα μάτια της κουζίνας. Πορτοκαλί φλοκάτη και κουρτίνες που ποτέ δεν κρεμάστηκαν. Η γριά μάγισσα στο ισόγειο και η κατάρα του θερμοσίφωνου. Φρίκη, φρίκη! Τέσσερις τοίχοι χιονισμένο σύμπαν. Ένα τσουγκρισμένο πιάτο με μπλε γραμμή στα χείλη, ελληνικός μοναχικός καφές, πάλι νύχτα το ξημέρωμα. Μνήμη, μνήμη πραγματικότητα.

Εξερεύνηση. Καινούργια πόδια. Μαλλιά νοτισμένα. Πόλη υγρή. Νωχελική. Κόκκινο κραγιόν, ντυμένη κραυγαλέα ποζάρει με ενοχή διακριτικά ηδονίζουσα…η πόλη. Μπότες παλιές που έμπασαν βρόχινα νερά. «Δεν εγκρίνει ο προϋπολογισμός νέα αγορά. Να εύχεσαι να μην βρέξει ξανά.» Καφές στο ‘Παλέρμο’ και σκάκι στο πάτωμα με τα εξήντα τέσσερα ασπρόμαυρα πλακάκια. Τετράγωνο διάγραμμα, αντικριστά, κινήσεις εναλλάξ. «Μπορώ να υποδυθώ την βασίλισσα και τον πύργο ταυτόχρονα;» Πύργος αδούλωτος, λίθινος, με πετρομάχους φύλακες. Βασίλισσα εις αναζήτησιν μεγάλης αποκάλυψης που θα χωρέσει στην παλάμη της (το μέγεθος της χούφτας είναι περίπου ίδιο μ’ εκείνο της καρδιάς). Μνήμη, μνήμη πραγματικότητα.

Εξερεύνηση. Μαλλιά πάντα νοτισμένα. Λουλουδιασμένη συνοικία, λιβάνι και θυμίαμα ανακατεμένα με τσίκνα και πιστούς. Κλειδιά χοροπηδούν στη βαθιά μου τσέπη, ανυπόμονα να ξεκλειδώσουν το ανέκφραστο από την αιχμαλωσία του. Βιβλίο, τσάι, άπονα συννεφιασμένο χέρι. Άπονα συννεφιασμένη έμπνευση. Μια ασάλευτη προτομή στέκει κάτω από ένα σταματημένο ρολόι, που έχει το ύφος εγκλωβισμένης συνήθειας. Πιο κει ένα μάτσο τουλίπες τινάζουν αδέξια τις κλειδώσεις τους. Στιγμές ριγούν στις δονήσεις. Αλητεία αρματωμένη σε δρόμους κι ουρανούς. Εμπρηστικά φωνήεντα που αφήνουν στη γλώσσα το στυφό του ανομολόγητου. Ουρλιαχτά. Νυχτερινή αναρχία. Και το λιμάνι στέκει μοναχό να σηκώνει τα σημάδια του καιρού. Πτητικό στοιχείο με έναν άσφυγμο κυματισμό. Αυτή η θάλασσα δεν θα γίνει ποτέ δική μου. Μνήμη, μνήμη πραγματικότητα.

Εξερεύνηση. Κατάφορη αδικία σε βάρος μου. Επώδυνες ακίδες, δεν πρόσεξα, τις πάτησα. Εαυτός – ο προσωπικός μου βασανιστής- τώρα συνήγορος υπεράσπισης. Τα ελάφια στο δάσος τη νύχτα δεν φοβούνται. Ένα μεγάλο κοφτερό μαχαίρι τυλιγμένο στη ζώνη μου. Πέφτει το ποτήρι, θρύψαλα, από την απέραντη ακαμψία του συννεφιασμένου χεριού. Αυθάδεις δηλώσεις, το ζεϊμπέκικο, εκρήξεις, διεκδικήσεις, ο λεκές του κόσμου. Βολές κατά ριπάς από το απέναντι πεζοδρόμιο. «Ο κόσμος δεν είναι αυτός που πίστευες. Χαμογέλα όταν διαβαίνεις ανάμεσα στα πράγματα. Έστω με χαμόγελο, σακατεμένο, γερμένο σ’ έναν ώμο-μοίρα.» Τα μεγάλα φτερά μπλέκονται στα πόδια μου. Μνήμη, μνήμη πραγματικότητα.

Εξερεύνηση. Μοναξιά μεγαλόπρεπη, τύχη μετέωρη, αναπόδραστη μοίρα. Πνίγω με γαρύφαλλο τη λύπη που πονά το δόντι. Πλατιά λεωφόρος, ζώα που τρέχουν, τρομαγμένα πετάγματα, υπόκωφα καμπυλωτά κύματα, δάχτυλα ψάχνοντας κρυφά μέσα στη σάρκα. Είμαι θόρυβος και θορυβώ. Δεν αφήνω αυτή τη φορά να πλέξει δαντέλα η σιωπή. Είμαι θόρυβος και θορυβώ. Σπιθοβολά η καρδιά μου. Συστρατευμένα πόδια, βήματα αποφασισμένα. Η δειλία έρπουσα έρχεται στα πόδια μου. Δεν την αφήνω να μου κλείσει τον δρόμο. Την κλωτσάω κατακέφαλα. Σπιθοβολά το βλέμμα μου μιαν εναπομείνασα ανθεκτική ελπίδα. Μες τον κίνδυνο, τα ποιήματά μου βοές που κράζουν μακριά τον θάνατο. Μνήμη, μνήμη πραγματικότητα.

Τέλος εξερεύνησης. Ανακεφαλαίωση κατορθωμάτων αναρτημένη στον πίνακα ανακοινώσεων στην πλατφόρμα αναχωρήσεων. Σταυροπόδι στα σκαλιά. Κατάστρωμα σχεδίου (-ας). Ο σώζων εαυτόν ποτέ δε σώθηκε αρκετά. Τελευταία επιλογή. Τελευταίος καφές στο ‘Παλέρμο’. Προλαβαίνω μια τελευταία παρτίδα σκάκι; Αυτή τη φορά θα είμαι το άλογο. Όχι ξύλινο. Αλλά αδάμαστο, άγριο, ελεύθερο άλογο. Θα κλέψω τη βασίλισσα από τον πύργο της. Καταλύω τους κανόνες του παιχνιδιού. Μετράω τα τετράγωνα διαφυγής. Διαγώνια ορμή με φορτίο μια μη εξαργυρωμένη οργή. Ανέκκλητη διχοτόμηση του ουρανού. Μνήμη, μνήμη πραγματικότητα.

Θα συγκατατεθεί ο καιρός. Θα επιστρέψω ως ιππότης πια για μια τελευταία παρτίδα στο ‘Παλέρμο’. Να εξαργυρώσω την οργή. Να αποκαταστήσω το θιγέν. Να εκδικηθώ. Για τις λέξεις που ποτέ δεν διαπράχθηκαν. Για τις εικόνες που ποτέ δε μιλήθηκαν. Μάτια βαρβάρων, ψυχές οικόπεδα απερίφραχτα, λυσσασμένα σκυλιά, τραβάω τη φαλτσέτα και θερίζω (το συνηθίζω άμα μεθάω). Φοβηθείτε με. Η γλώσσα μου άλαλη θα γλύψει το ρίγος σας. Προβολή μέλλοντος, προβολή πραγματικότητας.

Δεν ξέρω το όνομά του, δεν ξέρω το πρόσωπό του. Το μόνο που ξέρω είναι ότι πρέπει να τον βρω.

Τα πρωινά περπατάω μόνος σε έρημους δρόμους, καθώς εκεί συχνάζει, κυρίως υπό συννεφιά, ή ίσως ακόμη και με ήρεμη βροχή. Όταν, όμως, βρέχει, είναι πιο δύσκολο να τον συναντήσω.

Τα βράδια απλά τον περιμένω, κι αν χτυπήσει την πόρτα μου, έχει καλώς. Αν όχι, ξεκινάω μια νέα αναζήτηση το επόμενο πρωί.

Τώρα έχει συννεφιά, κι εγώ βγαίνω έξω και περπατάω στους δρόμους. Έχω μαζί μου μια φωτογραφική μηχανή, έτσι ώστε αν τον δω, ακόμη και για λίγο, να μπορώ να κρατήσω μια φωτογραφία του, να ξέρω τουλάχιστον με τι μοιάζει, για να είναι πιο εύκολο να τον εντοπίσω.

Πολλές φορές αναρωτήθηκα αν αυτός ο ίδιος άνθρωπος υπάρχει και μέσα σε πλήθος, αλλά δεν μπορώ να ξέρω. Όταν υπάρχουν πολλοί άνθρωποι γύρω μου, όλοι τους μοιάζουν, κανείς δεν είναι διαφορετικός, είναι όλοι μια μάζα από την οποία θέλω απεγνωσμένα να ξεφύγω, για να μείνω και πάλι μόνος.

Αν μπορούσα να μείνω μόνος με τον άνθρωπο που ψάχνω, τότε θα ήμουν ευτυχισμένος, έστω και για λίγο. Γι’ αυτό κι εγώ αναζητώ μικρές δόσεις ευτυχίας, μικρές δόσεις ελέους, κι έτσι κατέληξα να κυνηγάω αυτό το φάντασμα.

Τώρα βρέχει, και οι πιθανότητες να τον συναντήσω όλο και μειώνονται. Γίνονται σταδιακά όλο και λιγότερες, μέχρι να μηδενιστούν τελείως. Ανεβάζω την κουκούλα μου, και η βροχή δεν με πτοεί. Τίποτα δεν με πτοεί, εκτός από εκείνον τον άνθρωπο, την σκιά, που τόσο πολύ κοντεύω να ερωτευτώ και να αγαπήσω.

Μου φαίνεται ότι τον βλέπω σε μια φωτογραφία μου τώρα. Ήταν εκεί, απλά εγώ δεν τον είδα. Είναι λες και γίνεται ένα με το περιβάλλον μου, λες και γίνεται το ίδιο το περιβάλλον, λες και τα πάντα γύρω μου είναι εκείνος. Άλλες φορές που τον πρόσεξα είχε τη μορφή μια γυναίκας. Μιας συνηθισμένης, συμπαθητικής, όμορφης γυναίκας, τις προθέσεις της οποίας δεν μπορώ να καταλάβω. Τι μπορεί να ζητάει από εμένα; Τι μπορεί να ζητάω εγώ από εκείνην;

Υπάρχουν, όμως, και κάποιες άλλες φορές, που εκείνος ο άνθρωπος μοιάζει πολύ απλά με εμένα. Είναι σαν να με βλέπω, να με παρατηρώ, και τότε εκείνος ο άνθρωπος, όταν συναντιόμαστε στον δρόμο, κρατάει μια φωτογραφική μηχανή, κι έτσι με φωτογραφίζει. Μετά στρέφεται αλλού και φεύγει, περπατάει μακριά, και σαν τρέξω πίσω του, έχει εξαφανιστεί. Θα ήθελα πολύ να δω μια φωτογραφία μου, απλά και μόνο για να ξέρω ποιος είμαι.

Ο άνθρωπος, λοιπόν, αυτός, έχει πολλές μορφές, και αυτή που με τρομάζει περισσότερο, είναι η δική του. Η αληθινή του μορφή, αυτή που μοιάζει σ’ εκείνον, και μόνο σ’ εκείνον τον ίδιο. Είναι μια μορφή που μόνο μπορώ να φανταστώ, και όχι να αντικρίσω, να αισθανθώ, να νιώσω και να βιώσω σαν μια μορφή ανθρώπινη.

Ποιος είναι, λοιπόν; Πότε και πώς εμφανίζεται; Τι μπορώ να κάνω για να είναι μόνιμα κοντά μου, με τη δική του, αληθινή μορφή;

Αρχίζω να πιστεύω ότι ένας τέτοιος άνθρωπος δεν υπάρχει, και ούτε ποτέ υπήρξε. Και καθώς κοιτάζω τις φωτογραφίες μου, τις βλέπω κενές. Και κάπως έτσι, χωρίς να υπάρχει κανείς εκεί, κανένα φάντασμα, κανένας εαυτός, κανένας που να με ψάχνει και που να ψάχνω εγώ, η ζωή μου χάνει ολοκληρωτικά το νόημά της, και μετατρέπεται σε ένα συρρικνωμένο μηδενικό.