Οι δύο Τομ

Και κάπου εκεί
στη γαλαρία ενός παλιού δημόσιου λεωφορείου
σ’ έναν πολυσύχναστο δρόμο της Ταϊπέι
οδεύοντας προς το Κι-Λουγκ
(ή όπως αλλιώς το λένε – τί σημασία έχει;)
με τις γυναίκες της ζωής σου στα παραδίπλα καθίσματα
έστω για σήμερα μόνο
χαμένος στη μετάφραση
μεταξύ γαλλικών, αγγλικών και μανδαρινικών (ή καντονέζικων;)
και τον Τομ Μπάρμαν
να τραγουδάει στ’ ακουστικά σου
όχι για σένα – για κάποια χαμένη, ανεκπλήρωτη αγάπη δικιά του ίσως
που όμως είναι σαν τις τόσες δικές σου
μπορεί και να σκεφτείς
πως η ζωή είναι όμορφη.

Μη δακρύσεις όμως.
Μην ανοίξεις το στόμα σου
για να πεις “τι ωραία”.
Μην απλώσεις το χέρι για την ψηφιακή
ούτε για το μολύβι και το σημειωματάριο.
Μην το χαλάς.
Όπως είπε κι ο άλλος Τομ θα υπάρξει χρόνος
(ας ήταν το πλαίσιο του διαφορετικό – πειράζει;).
Τώρα φύγε.

Φύγε.

Advertisements

Κάνε το σχόλιό σου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s