Το μεταναστευτικό

της Ξένιας Καλαϊτζίδου*

Έκανα λαθραίες βόλτες σε ακρογιαλιές και κάμπους –
Συρματόπλεγμα παντού.
Άπλωσα τα δυό μου χέρια – μήπως τ’ ακουμπήσει κάποιος –
Στο σκοτάδι του βυθού.
Μια ψυχή εκεί κοιμόταν που ‘ναι σαν κι εμένα ξένη
Μες τη νύχτα σκοτεινή.
Μια ψυχή κρατώ στα χέρια, μια ψυχή σακατεμένη
Κι αναπάντεχα αγνή.
Έψαχνα στους άδειους δρόμους που ξανά την περιμένουν
Και δεν έχουν τελειωμό
Τις χαρές που έχει χάσει και στη μνήμη μπαινοβγαίνουν
Με αβάσταχτο ρυθμό.
Δεν τις βρήκα, ήταν όλα ένα όνειρο και σβήσαν
Σ’έναν ουρανό μουντό.
Μια ψυχή κρατώ στα χέρια, μόνο μην ανασκιρτήσουν,
Σαν βιβλίο ανοιχτό.
Μα γεμίζει την καρδιά μου – να ζηλέψουν όλοι εκείνοι
Που στην πόλη αυτή ξυπνούν
Για να τρέξουν στη δουλειά τους και ο φόβος τους να γίνει
Συρματόπλεγμα παντού.

*περισσότερα από την Ξένια στην προσωπική της ιστοσελίδα

Advertisements

Κάνε το σχόλιό σου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s