Καρότα

Η μαλακία με τα καρότα
είναι ότι ποτέ δε βρίσκεις ένα
όταν έχεις κάνει χιονάνθρωπο
και βάζεις αναγκαστικά
κάτι βρώμικες πέτρες
που δεν μοιάζουν καθόλου με μύτη.
Τώρα θα μου πεις γιατί,
γιατί τα σκέφτεσαι αυτά.
Θα σου πω.
Έχω ένα άδειο ποτήρι
κι ένα άδειο μπολάκι
που ‘χε μέσα καρότα κι αγγούρια
-για τ’ αγγούρια θα γράψω κάτι άλλη φορά-
κι ο Φάβας μού ‘πε να σκέφτομαι
ό,τι να ‘ναι εκτός από εκείνη
κι εγώ τον Φάβα τον ακούω
γιατί έχει κάνει τόνους μαλακίες αλλά ξέρει.
Κι έτσι σκέφτομαι χιονάνθρωπους
και τα βύζιά της μπαργούμαν
που ‘χει σκύψει και με ρωτά
αν θέλω άλλα.
Τι άλλα;
Άλλα όνειρα;
Άλλα ενδιαφέροντα;
Άλλα πράγματα να με γεμίζουν;
«Άλλα καρότα.
Τζιν έχεις πιει πολύ.»
Όχι.
Δεν θέλω άλλα καρότα.
Θέλω μόνο να πάω στην τουαλέτα,
να ακουμπήσω το κεφάλι μου στο καζανάκι,
να ουρλιάξω
και να την σκεφτώ
να ‘ναι γυμνή,
να μην μ’ακούει,
να ‘χει καρότα στ’ αυτιά.

Advertisements

16 thoughts on “Καρότα

  1. διακρίνω μια στροφή σε παλιότερο ύφος, που δε μας χαλάει καθόλου

  2. Η απουσία σου αισθητή τόσο καιρό.
    Ψηφίζω fou000 δαγκωτό.

  3. an auto einai poihsh egw eimai mageiras kai akoma plenw sti Vilariba piata apo karotosoupa

  4. Πρώτα ας ορίσουμε τι είναι ποίηση. Απ’ότι ξέρω υπάρχουν πολλοί αμφιλεγόμενοι ορισμοί με πολλά κόμματα και παρενθέσεις…
    θα έλεγα πάντως (προσωπικά μιλώντας) ότι τουλάχιστον δεν περιορίζεται σε άνθη αμυγδαλιάς, άγονες καταθλίψεις, ούτε και σε μια σειρά ανυνάρτητων και ασύνδετων προτάσεων γεμάτες εξεζητημένες λέξεις που αποδεικνύουν τη μεγαλοφυία του δημιουργού(ουάου).
    Προσωπικά, θα έλεγα ότι ένα ίσως χαρακτηριστικό της «ποίησης» είναι να πετύχεις να δώσεις διάσταση και νόημα σε κάτι καθημερινό, μηδαμινής αξίας. Να πείσεις ότι το μηδέν ισούται με ένα. Ίσως βέβαια να έχω και άδικο. Το σημαντικό πάντως είναι ότι όπως φαίνεται και στη Βιλαρίμπα και στο Βιλαμπάχο καταναλώθηκε αρκετή καροτόσουπα! (όχι άσχημα για ένα ταπεινό καρότο!)

  5. Διαφωνώ στο ότι πρέπει να ορίσουμε την ποίηση.

    Αλλά κι εσύ Φροσύνη τελικά αρνείσαι να την ορίσεις, οπότε συμφωνούμε.

    Σίγουρα το να δημιουργείς ομορφιά από την καθημερινότητα, συναίσθημα από την πεζότητα, κάτι από το τίποτα, είναι βαθύτατα ποιητική πράξη.

    Υπάρχουν βέβαια και αυτοί για τους οποίους ποίηση σημαίνει επίδειξη γραμματολογικών και λεξικογραφικών γνώσεων ή «γνώσεων». Δικαίωμά τους.

    Όσον αφορά το προκείμενο, «garota» στα πορτογαλικά σημαίνει «νεαρό κορίτσι» (κάτι ξέρουμε κι εμείς). Είμαι σίγουρος πως σε αυτόν ακριβώς τον συνειρμό ήθελε να οδηγήσει τον αναγνώστη ο ποιητής.

  6. Ναι, ναι. Καταπληκτικός συνειρμός (δεν είχα ιδέα). Επίσης ο αναγνώστης με γνώσεις της γλώσσας kutchi μπορεί να οδηγηθεί στο kuro karota που σημαίνει «τι κάνεις;» αν κι αυτός ο συνειρμός δεν είναι και τόσο καταπληκτικός. Το ωραίο με την ποίηση είναι ότι άμα ψάξεις πολύ κάτι θα βρεις, πιθανώς κάτι που δεν υπάρχει. Σαν το εκρεμμές του Φουκό ένα πράγμα.

  7. Χωρίς να γίνομαι (ελπίζω) πολύ κουραστική με φιλολογίες, θα ήθελα να προσθέσω ότι ένα ακόμα (ίσως) χαρακτηριστικό ενός ποιήματος είναι η δυνατότητα και η ελευθερία που δίνει στον αναγνώστη να εκφραστεί και ο ίδιος μέσα από αυτό, ακόμα και αν το δικό του νόημα διαφέρει από τη πρόθεση του συγγραφέα. Να δώσει διέξοδο στον ίδιο τον ανγνώστη και κατά αυτό τον τρόπο να τον «λυτρώσει» (μάλλον υπερβολικός ο όρος, το ξέρω).
    Η απάντηση του fou000 μου θυμίζει ένα σκίτσο στον αρκά (νομίζω στον καλό λύκο) όπου συζητάνε δύο για την τέχνη και ο ένας λέει ότι η τέχνη είναι σαν τα κρεμμύδια. ο άλλος απαντά «εννοείς ότι όπως τα κρεμμύδια έχουν πολλά επίπεδα έτσι και κάτω από κάθε ανάγνωση βρίσκεται ένα καινούργιο επίπεδο ανάγνωσης… κτλ». και ο άλλος απαντά «όχι, ότι δεν μου αρέσουν». Συμφωνώ ότι συνήθως τα πράγματα είναι τόσο απλά όσο δείχνουν αλλά και το απλό ορίζεται από τον καθένα χωριστά. να πω την αλήθεια και το «νεαρό κορίτσι» δίνει μια άλλη διάσταση που δεν με χαλάει.
    Προσωπικά, το συγκεκριμένο ποίημα μου αρέσει γιατί είναι απλό, όχι απλοικό, (δύσκολο να το πετύχεις) έχει ροή λόγου, σκέψης με μεγάλη φυσικότητα και αμεσότητα (εξίσου δύσκολο).

    Με λίγα λόγια συμφωνώ και με τους δύο.
    (αν προσβάλλει/ενοχλεί το παράδειγμα με τον αρκά, φυσικά και το παίρνω πίσω!)

  8. Εεεε… γιατί ακριβώς είναι ποίηση αυτό; Αν βάλουμε αυτές τις φράσεις στη σειρά και όχι τη μια κάτω από την άλλη, δηλαδή, θα λεγόταν «πολύ μικρό διήγημα»; Υπάρχουν και διηγήματα των 200 λέξεων, δεν το λέω για να το κατηγορήσω. Αλλά σαν να έχουν παραχαλαρώσει τα όρια μεταξύ ποίησης και πεζογραφίας, σαν να σκέφτεται όλο και περισσότερος κόσμος «αν αυτό που γράφω εμπίπτει στον ορισμό της πεζογραφίας, θα το ονομάσω διήγημα. Αν όχι, θα το πετάξω στον κάδο της ποίησης». Αυτό εδώ το κειμενάκι έχει μερικά ενδιαφέροντα σημεία, δεν είναι άσχημο, αλλά γιατί πρέπει να το πούμε ποίηση; Εμένα δε μου αρέσει η ποίηση (ούτε τα κρεμμύδια btw :-)), γιατί είναι πολύ ΕΥΚΟΛΟ να τη γράψεις. Εγώ (προσπαθώ να) γράφω διηγήματα. Καλημέρα σας.

  9. Θα μου επιτρέψεις να κάνω μια λίστα με τρεις επισημάνσεις, ίσως λίγο άσχετες μεταξύ τους:

    1. Το να γράψει κανείς «ποίηση» είναι πολύ εύκολο, το να γράψει καλή ποίηση είναι τραγικά δύσκολο (προσωπικός αφορισμός δικός μου).

    2. Το φόρτε του fou000 είναι όντως το διήγημα, αν και έχει κάνει κάποια πράγματα που θεωρώ καταπληκτικά και στην ποίηση (ή «ποίηση» αν θέλεις). Μια επίσκεψη στο blog του ίσως σε πείσει. Μάλιστα θα βρεις και το παραπάνω κείμενο στο «διηγηματικό» φορμά που ζητάς. http://sfentonas.blogspot.com/

    3. Δεν καταλαβαίνω αν το πρόβλημά σου είναι στη μορφή (απουσία μέτρου) ή στο περιεχόμενο. Αν είναι το πρώτο, οι απόψεις μας είναι πάρα πολύ μακρία, δεν υπάρχει καμία βάση συζήτησης. Αν είναι το δεύτερο, το βλέπουμε…

  10. 1. Συμφωνώ απολύτως. Αυτό εννοούσα κι εγώ.
    2. Μερσί, θα το κοιτάξω.
    3. Χμμ, δεν είμαι σίγουρη. Εφόσον δε μου αρέσει η ποίηση γενικά, ως τρόπος έκφρασης(γιατί δεν την καταλαβαίνω συνήθως), ίσως δεν ξέρω και αρκετά για να κρίνω την ποιότητα κάποιου ποιήματος. Τα ελάχιστα ποιήματα που μπορώ να πω με κάθε επιφύλαξη ότι μου άρεσαν ήταν τεραστίων ποιητών όπως ο Σεφέρης και ο Πούσκιν και δεν έχουν όλα μέτρο και ομοιοκαταληξία. Ίσως αυτό εδώ είναι πολύ μακριά από αυτό που έχω την εντύπωση πως λέγεται «ποιητικός λόγος», χρησιμοποιεί τη γλώσσα σαν να πρόκειται για πεζογράφημα και αυτό μού είναι πολύ ξένο(σε ένα ποίημα). Επαναλαμβάνω ότι δεν το θεωρώ κακό αυτό το κειμενάκι, απλώς μου φαίνεται σαν να ονομάστηκε ποίημα μόνο επειδή είναι πολύ μικρό για να θεωρηθεί διήγημα/σημείωση/entry ημερολογίου ή κάτι τέτοιο.

  11. Καλημέρα. Αν έβαζα αυτές τις φράσεις στη σειρά θα εβαζα για ταγκ πεζογραφία. Νομίζω ότι αν κάθε πέντε έξι λέξεις πατάς έντερ μπορείς ό,τι και να γράψεις να το πεις ποίηση. Πουλάς πιο πολλή μούρη έτσι. Συμφωνώ ότι είναι εύκολο. Αλλά και το να γράψεις πεζό είναι. Το δύσκολο είναι να γράψεις κάτι που να ‘χει κάτι να πει.

  12. για πιο ακριβώς λόγο πρέπει να ορίσουμε αν κάτι είναι πεζό ή ποίημα? ποιο ακριβώς σκοπό εξυπηρετούν τα στεγανά, που στο κάτω-κάτω δεν είναι κιόλας! βλέπε πχ πρόζα… Λίγη γόνιμη ανταλλαγή δεν έβλαψε κανέναν! ανοιχτά τα σύνορα και για καινούργιες!!

  13. Οκ, μη βαράτε, δεν το έθαψα. Ίσα ίσα νομίζω ότι έχει κάτι να πει αυτό το κειμενάκι, περί μοναξιάς, ερωτικής απογοήτευσης, κάτι τέτοιο. Και βεβαίως δε χρειάζεται να ορίσουμε αν είναι ή όχι ποίημα. Καλώς σας βρήκα και ελπίζω να σας ξύπνησα ευχάριστα.

  14. γιατί να βαράμε? η συζήτηση απλά είχε ενδιαφέρον! το ξύπνημα ήταν μια χαρά, καλή μας μέρα!! 🙂

Κάνε το σχόλιό σου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s