μες στα σαγόνια της

Ο σατανάς εκείνη τη μέρα αποφάσισε να μας επισκεφτεί με το σώμα και τη φωνή ενός ταξιτζή. Γάμα τα ρέστα. Βάλε όπερα στο τέρμα. Κάτι που να κλαίει. Μπήκαμε σπίτι. Μπήκε και η αλυσίδα ασφαλείας. Αυτό το καλοκαίρι είναι το φθινόπωρο που όλοι βιαζόμασταν να συναντήσουμε. Βγάλαμε στον ίδιο καθρέφτη τους φακούς επαφής μας. Ωραίο βρακί φοράς απόψε! Δεν έπιασε. Αδυνάτισες; Ούτε αυτό. Πότισα όλα τα λουλούδια. Έφαγε όλη τη σαλάτα που είχαμε στο ψυγείο. Πριν πέσουμε για ύπνο της είπα σ’ αγαπώ. Μου είπε τίποτα. Κι όμως, είχαμε περάσει μερικές πολλή επικοινωνιακές ώρες πριν στην πόλη έξω. Να θυμηθώ την επόμενη φορά να της πω να επιστρέψουμε με τα πόδια σπίτι. Μου έχει λείψει τόσο να ακούω την καρδιά του μαρουλιού να σπάει μες στα σαγόνια της.

Advertisements

Κάνε το σχόλιό σου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s