Κάποτε

Κάποτε,

με τα μάτια στραμμένα στον χρόνο,

εκεί που η φωτιά και η θάλασσα

εξημερώνουν τις επιφυλάξεις,

θελήσαμε να αντισταθούμε,

να κρατηθούμε ενάντια.

κύμα στο κύμα,

φωτιά στη φωτιά.

Μάταια πάλη,

χαμένη στη μνήμη.

Κανένας δεν νοιάζεται πια για μια υπόθεση,

τόσο χαμηλά στέκονται πια οι ήρωες.

Κάποτε,

τα συμβάντα δεν έτρεχαν,

μπορούσαν να επιθυμούν

και να ερωτεύονται,

να σταματούν από ανάγκη

και όχι από λάστιχο.

Κάποτε,

όταν ο πόνος ανέστρεφε τον κόσμο,

ακούσαμε το ρόδινο πετάρισμα μίας αυγής

και επιλέξαμε να γιγαντώσουμε το σθένος μας,

μακριά από νίκες κι από ήττες.

μόνοι αθώοι κι αβλαβείς,

μόνο να εκθέτουμε ψηλά κατάρτια

τα σπάργανα

από τα λευκά πανιά

των αδιεξόδων μας.

Advertisements

Κάνε το σχόλιό σου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s