Απόψε

Απόψε οι άνθρωποι ξάπλωσαν στο ίδιο χρώμα,

στα ίδια νερά, με τα ίδια φωτισμένα ανοίγματα.

Άργησαν τα φτερά ν’ ανοίξουν και το χρώμα

σκούριασε,

κι ας περιμέναμε με τα χέρια στον ήλιο.

Τόσο συχνά μιλούσαμε με τον ουρανό

που κυρτώσαμε από τα μαυρισμένα χνώτα μας.

Δήμιοι γίναμε κι ας μη γνωρίζαμε παρά

ελάχιστα…

Ένα φως, δύο φτερά, τρεις μοίρες.

Κι εμείς να λάμπουμε σαν τα στεφάνια μιας

ανάστασης,

γιατί η θρυαλλίδα της Ανάνηψης δε λειώνει

στα στομάχια μας.

Advertisements

Κάνε το σχόλιό σου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s