Εσύ δε μιλάς πολύ, έ;

Θα μπορούσα να σου μιλήσω για την κακία
αυτήν την ανόητη και μικροπρεπή κακία
το φθόνο, τη ζήλεια
για τα πράγματα που θα μπορούσα να είμαι και δεν είμαι
που θα μπορούσα να έχω και δεν έχω
έτσι όπως μεταμφίεσα τις επιλογές μου σε πεπρωμένο
τις επιθυμίες μου σε φοβίες
τα θέλω μου σε μη-θέλω
ψάχνουμε κάτι ή απλώς καθόμαστε και το περιμένουμε
στο ενδιάμεσο επιβιώνουμε
αλλά πάντα θα θέλουμε κάτι περισσότερο
και μετά γυρίζουμε πίσω και επανεξετάζουμε τις επιλογές μας
κι ίσως θα μπορούσαμε να είχαμε κάνει κάτι διαφορετικό
ή να μην είχαμε κάνει
αλλά αυτό είναι, μονάχα αυτό και τίποτε άλλο
ποτέ δεν είμαστε ό,τι δεν είμαστε
κι εγώ θέλω να πω κάτι περισσότερο απ’ αυτό.

Θα μπορούσα να σου μιλήσω για τη στιγμή
αλλά κι αυτή είναι μικρή, σχεδόν χυδαία
τίποτα δε σημαίνει, ήδη χάθηκε
έγινε ήδη η επιλογή
είτε το θελήσαμε είτε όχι.

Θα μπορούσα να σου μιλήσω για την αγάπη
τη μοναξιά μας όμως μόνο θα έκανα χειρότερη.

Θα μπορούσα να σου μιλήσω για την αμφιβολία
κάποτε ένιωσα ο αδιαφιλονίκητος πριγκηπάς της
δεν είμαι όμως βέβαιος
κι ίσως να περιμένεις κάποιου είδους σιγουριά
κάτι για να κρατηθείς
και δεν ξέρω αν μπορείς να δεις πώς θα κρατηθείς απ’ αυτό.

Θα μπορούσα να σου μιλήσω για την ενοχή της αδυναμίας
που μετουσιώνεται σε παγερή σιωπή.

Άνοιξη 2004

Advertisements

6 thoughts on “Εσύ δε μιλάς πολύ, έ;

  1. Οι επιλογές μας καθορίζουν τη ζωή μας. Αν κάποιες κάποτε αποδεικνύονται λανθασμένες, πάντα υπάρχει χρόνος να τις διορθώσουμε, είτε σε επαγγελματικό είτε σε συναισθηματικό πεδίο. Η διαδικασία της επιλογής δεν σταματάει ποτέ, είναι στο χέρι μας.

  2. Δε μιλάμε μόνο για τις «μεγάλες» επιλογές, που κάνουμε απόλυτα συνειδητά, ζυγίζοντας τα υπέρ και τα κατά. Μιλάμε και για τις μικρές, που κάνουμε χωρίς ίσως την αίσθηση της ίδιας της επιλογής, και στις οποίες είναι πολύ δυσκολότερο να εντοπίσουμε και να διορθώσουμε το «λάθος».

  3. Οι επιλογές που κάνουμε – μικρές και μεγάλες- έχουν άμεση σχέση με την κοινωνία στην οποία ζούμε, το περιβάλλον μας και τα ερεθίσματα που έχουμε δεχτεί. Σε πολλά από αυτά δεν έχουμε καμιά επιλογή, ωστόσο αυτά καθορίζουν τις επιλογές μας.

  4. Δε διαφωνώ στη βάση αυτού που λες Φιλιώ. Αλλά ίσως το θέμα δεν είναι το πόσο συμφωνώ ή διαφωνώ εγώ, αλλά το πόσο συμφωνεί ή διαφωνεί το κείμενο το οποίο σχολιάζουμε.

    Εκεί λοιπόν, νομίζω πως αυτή η αμφιβολία διατυπώνεται, για παράδειγμα λέγοντας «ίσως θα μπορούσαμε» ή «είτε το θελήσαμε είτε όχι».

    Σίγουρα δεν έχουμε απόλυτη, ασύδοτη, ελευθερία. Έχουμε όμως κάποιο, έστω περιορισμένο, και σχετικό, χώρο ελευθερίας. Καλό είναι να τον αναγνωρίζουμε.

Κάνε το σχόλιό σου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s