Ιούλης

η ανατολή του ήλιου το πρωί ,
πρωί πρωί, ιούλης μήνας
σε κάποιο δώμα με αυτούς που έφυγαν κι αδειάσαν τη ζωή μας.
Εκεί που τώρα θα γυρνούν αυτοί που φύγαν και δεν το ‘παν,
φαίνεται τραβήξαν μια γραμμή πάνω στα ονόματά μας.

Δικασμένοι τα βράδυα να γυρνάμε, ώσπου να ξημερώσει
πίσω να κοιτάμε μείναμε,
πού κάναμε το λάθος
κι ύστερα με τη σειρά μετράμε…

μία βραδυά χωρίς εσένα
δύο πρωινά είπες θα’ρθω
τρία μεσημέρια λείπεις
τέσσερα απογεύματα, αργά πια, σε ψάχνω
πέντε τζιτζίκια μέσ’ τη γη
έξι πεταλούδες πνιγμένες στη στέρνα,
εφτά καρδερίνες ψώφιες στο κλουβί
οχτώ γαρυφαλλιές μαραμένες στις γλάστρες
εννιά “ίσως”,

δέκα … το βράδυ,
τόσο πια αργά.
Μέσα στον λογαριασμό
ήρθε και η νύχτα,
Κάτω απ’ το κόκκινο φεγγάρι
όλα να μαυρίζουν.

Και μέσα στη νύχτα
πάλι απ’την αρχή
κάνω το λογαριασμό
“ένα αστέρι”
“δύο αστέρια”
“τρία αστέρια”
“τέσσερα”
“πέντε”
“έξι…”
και πάλι απ’την αρχή
μέχρι το πρωί μένω να μετρώ άγρυπνη,
ένα τα λάθη, δύο τα αστέρια

ιούλης μήνας σ’ένα δώμα.

Advertisements

Κάνε το σχόλιό σου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s