Τελευταία έξοδος, Μιχαλακοπούλου

Μένω εδώ. Στη πολυκατοικία, στη Μιχαλακοπούλου. Μία γωνιακή πολυκατοικία που καταλαμβάνει το ένα τρίτο του οικοδομικού τετραγώνου, χτισμένη στο 1961 από κεφάλαια που μάζεψε ο πλοίαρχος Γρηγορίου από ταξίδια του στις ασιατικές θάλασσες. Σήμερα την συντηρούν τα εγγόνια του μακαρίτη Γρηγορίου που για χάρη του έβαλαν δίπλα στο ασανσέρ κάδρο με την ασπρόμαυρη φωτογραφία του. Ένα υπερυψωμένο ισόγειο και πέντε όροφοι ορθώνονται πάνω από το χώμα που δεν έχει αντικρίσει φως ήλιου για πενήντα χρόνια. Βλέπετε αυτή την ξύλινη εξώπορτα με τη λαδομπογιά που ξεφτίζει; Είναι η δική μας πόρτα που δεν αλλάχτηκε ποτέ. Το ξέρω καλά, από πρώτο χέρι. Η απέναντι -της οικογένειας Τσουράκη- είναι μόλις εικοσαετίας. Η δική μας έχει και αυτό το πέταλο για καλή τύχη και στρογγυλό ματάκι. Όλα είναι στη θέση που πρέπει και την κρατάνε με σχετική αξιοπρέπεια. Η μόνη εσωτερική αλλαγή που έκανα στα εκατόν πενήντα οχτώ τετραγωνικά μας από όταν πέθανε η μητέρα, είναι εδώ στο χολ όπου μετέφερα όλα τα περιοδικά του σπιτιού.

Κάποτε, πριν σταματήσω να βγαίνω από το σπίτι, συνάντησα έναν ναυτικό σε σύνταξη και μιλάγαμε στο πάρκο. Δεν γνώριζε καθόλου για το πλοίαρχο Γρηγορίου αλλά παραδέχτηκε ότι έκανε σωστά που έχτισε. Εκείνα τα χρόνια όσοι είχαν περισσευούμενα χρήματα και μυαλό στο κεφάλι, έχτιζαν πολυκατοικίες στην Αθήνα. Ξέρω πως την ημέρα των Χριστουγέννων ο γέρος πήγαινε στο ορφανοτροφείο της Κηφισιάς. Άφηνε στα παιδιά γλυκά, ευχές και χαρτζιλίκι για να το μοιραστούν. Πάσχα και Χριστούγεννα όλοι οι ενοικιαστές της Μιχαλακοπούλου παίρνανε με το ταχυδρομείο ευχετήρια κάρτα με κόκκινες καμπάνες και αυγά. Ο ναυτικός είπε να βρω ένα ραντιστήρι για να ψεκάζω τα παλιά περιοδικά με ροδόνερο ούτως ώστε μόλις στεγνώνουν να τα ξεφυλλίζω και να μου δίνουν μια υπέροχη αίσθηση. Αυτό κάνω με συνέπεια κάθε Σάββατο βράδυ στους στοιβαγμένους παλιούς Ταχυδρόμους, τα Μπούρντα της μητέρας, τους μικρούς σερίφηδες και τόσα, τόσα άλλα. Γυρνώντας στην ασπρόμαυρη τηλεόραση της κουζίνας αναζητώ πάντα την ίδια υπέροχη αίσθηση στο διάδρομο και τη σαλοτραπεζαρία αλλά μέχρι να φτάσω στην κινούμενη λάμψη, συνειδητοποιώ την αποτυχία μου και η αγωνία της επιβεβαίωσης όσο πάει μεγαλώνει. Όμως το σοβαρότερο πρόβλημα που αντιμετωπίζω δεν είναι αυτό αλλά το αίμα που στάζει καθημερινώς κάτω από το κρεβάτι μου. Κάτω από το στρώμα, οι ξύλινες τάβλες ματώνουν.

Δεν είναι ότι δεν τη θέλω την εξέλιξη, δεν είναι ότι τεμπελιάζω. Γνωρίστηκα από το μπαλκόνι με τη κοπέλα που δουλεύει στο mini market και συνεννοηθήκαμε να μου διαλέγει, να μου ζυγίζει και να μου φέρνει στην είσοδο της πολυκατοικίας πατάτες, ντομάτες και κρεμμύδια για να μην τρώω συνέχεια κονσέρβες και αρρωστήσω. Πλένω τις ντομάτες, καθαρίζω τα κρεμμυδάκια και τις πατάτες και τα βράζω. Θυμάμαι τη μητέρα που όλο ασχολιόταν στο φούρνο της κουζίνας, έκανε παρέα με ανοικτές κατσαρόλες που ξερνάγανε παντού υδρατμούς. Γύρναγα από το Γυμνάσιο, πέταγα τη τσάντα στο διάδρομο και έτρεχα να δω τις ηλιαχτίδες που ορμούσαν από τη πόρτα της κουζίνας για να χαϊδέψουν τα κυματιστά της μαλλιά. Μίλαγε γλυκά, τραγουδιστά, τα λόγια της με ζέσταιναν αλλά έμενα πάντα σοβαρός-σοβαρός γιατί ήμουν ο πολύτιμος για εκείνη και όφειλα να κρατάω την αντίστοιχη θέση. Όταν κοίταγα προσεκτικά τα μάτια της -τη στιγμή που χάζευε έξω από την ανοιχτή πόρτα- διάβαζα ένα τέλος που ερχότανε, που το ένιωθε, που είχε συμφωνήσει μαζί του να κρατήσει με τη σειρά της μια αξιοπρεπή στάση απέναντι του.

Από τις Κυριακές ξεχωρίζω τα μεσημέρια. Μοιάζει η Μιχαλακοπούλου να περιμένει κάτι. Περισσότερος κόσμος από τις άλλες μέρες ανεβοκατεβαίνει στα πεζοδρόμια. Ίσως περιμένει ακόμα πιο πολλούς για να γιορτάσει μαζί με τα γκριζωπά της τσιμέντα την αργία της ημέρας. Κρέμομαι από τα κάγκελα και χαμογελάω στους περαστικούς χωρίς να με βλέπουν. Μόλις περνάνε συνεχίζοντας αδιάφοροι, κάνω εκφράσεις κατήφειας και απογοήτευσης που το δρόμο τους δεν τον σημάδεψα με κάτι δικό μου για πάντα. Μια στιγμή που την δημιούργησα εγώ και τους την χαρίζω για να γίνει δικιά μας. Συνεχίζω, συνεχίζω, έχω σύμμαχο μου τον καιρό, το χρόνο που κέρδισα, το χρόνο που ξόδεψα, που έρχεται, που με ακολουθεί με μικρά παιδικά βήματα βαστώντας εικόνες που αντίκρισα, άλλες που φαντάστηκα, αυτές που ζωγράφισα κλεισμένος εθελοντικά στο εσωτερικό της ψυχής. Εγώ ξέρω που είναι αυτή. Αιωρείται στο διάστημα ανάμεσα στο πουκάμισο και το ελαφρύ αδιάβροχο μπουφάν που βάζω κάθε φθινόπωρο. Τις άλλες εποχές του χρόνου φωλιάζει στο φωτιστικό της κρεβατοκάμαρας μαζί με τις αράχνες και την σκόνη που πολλαπλασιάζεται στο σπίτι. Περνάω από κάτω συχνά και την χαιρετάω καθώς περιμένει να πάρει τη καθιερωμένη θέση του φθινοπώρου. Άλλες φορές της λέω ψέματα ότι αυτή τη χρονιά θα πάμε ένα μακρινό ταξίδι σε τροπικό νησί. Να γυρνάμε ξυπόλυτοι σε μυστικές παραλίες που τα κύματα θα είναι χρυσά και οι ντόπιοι θα έρχονται να μας φέρνουν σε κανάτες γλυκό κρασί. Γελάει μαζί μου περιφρονητικά και συνεχίζει απτόητη την τραμπάλα της στο καλώδιο του ρεύματος.

Στο δωμάτιο μου, τα πράγματα δυσκολεύουν.
Κάνω τον αδιάφορο, λέω μήπως μόνης της η κατάσταση βρει μια διέξοδο να εκτονωθεί αλλά τίποτα δε βοηθάει, τίποτα προς το καλύτερο. Κάτω από το στρώμα, οι ξύλινες τάβλες ματώνουν. Το αίμα που στην αρχή περιορίζονταν κάτω από το κρεβάτι, τώρα αρχίζει να εξαπλώνεται προς τη ντουλάπα. Ξύπνησα τα χαράματα με ζαλάδα και πονοκέφαλο από αυτό το φρικτό όνειρο. Τώρα γύρω οι τοίχοι απομακρύνονται, φεύγουν μέχρι μακριά στο μαύρο ανέφελο διάστημα και έπειτα γυρνάνε με χίλια μίλια την ώρα, βάναυσα, για να με καταπλακώσουν. Το μαξιλάρι είναι μούσκεμα στον ιδρώτα, πρέπει να βρω παυσίπονα και ένα χαλαρό πρόγραμμα στο ραδιόφωνο. Πίσω στο όνειρο ακούγονται τρία χτυπήματα στη πόρτα, στέκομαι πλάι και περιμένω κρατώντας την αναπνοή. Σε τρία δευτερόλεπτα ο άγνωστος πετάει κάτω από τη πόρτα ένα φάκελο. Μετά ακούω βήματα στο διάδρομο και τις σκάλες της πολυκατοικίας. Παίρνω την αναπνοή, τον ανοίγω και βγάζω τρία άδεια επιστολόχαρτα. Μόνο στη τελευταία σελίδα γράφει με πεζούς χαρακτήρες «στάσου στο τέλος».

Μου θύμωνε κι όλας. Έπαιρνε αυστηρό ύφος πασχίζοντας να με βάλει σε μια σειρά με αγριάδες όταν διαολοστριβόλιζα. Πρέπει να είχε τη πεποίθηση ότι η ανατροφή των κουταβιών και των αγοριών έχουν κοινά σημεία. Δέκα ετών έγραψα το πρώτο μου ποίημα για την ελιά. Ελαιόδεντρο.. διατροφική αξία, μάζεμα της ελιάς, από το μόχθο των ανθρώπων στους ελαιώνες μέχρι το τραπέζι μας. Πρέπει να ήταν το κυριακάτικο τραπέζι μας συγκεκριμένα. Για τη παραδοσιακή διάσταση του θέματος.. Με ρώτησε ξανά και ξανά με έκδηλη συγκίνηση αν είναι δικό μου ή αν από κάπου το έχω αντιγράψει. Πως γίνεται να μην είχε εμπιστοσύνη στον μονάκριβο της;

Βγάζω από το μπαούλο το ρόλο που όλα πάνε μια χαρούλα και τον πάω βόλτα από εδώ και από κει ανάμεσα σε μπιμπελό, σφαγμένες πολυθρόνες, ξεθωριασμένες αναμνήσεις, σύντομες σημειώσεις, φωτογραφικά άλμπουμ και τόσα άλλα μικροπράγματα της καθημερινότητας. Πιάνω το τοίχο και οδηγούμαι στο υπνοδωμάτιο. Κάτω από το στρώμα, οι ξύλινες τάβλες ματώνουν. Επιστρέφω να δοκιμάσω το σκοινί μου. Αυτή τη φορά μοιάζει να αντέχει. Να σταθώ λίγο, να πάρω ακόμα μια αναπνοή και να συνεχίσω.

Μένω σε αυτή τη πολυκατοικία, στη Μιχαλακοπούλου. Μία γωνιακή πολυκατοικία χωρίς ακάλυπτο χώρο που καταλαμβάνει το ένα τρίτο του οικοδομικού τετραγώνου, χτισμένη στις αρχές του εξήντα με χρήματα που μάζεψε ο πλοίαρχος Γρηγορίου από τα ταξίδια του στις ασιατικές θάλασσες. Έχουμε φωταγωγό. Αεραγωγό. Βγαίνω εκεί από το παράθυρο του μπάνιου πατώντας στο καζανάκι, κρέμομαι ο μισός έξω και νιώθω τη φύση που αερίζει τους πνεύμονες αυτού του τσιμεντένιου όγκου. Απροσδιόριστοι ήχοι, τριξίματα σωλήνων, υγρασία, αποσύνθεση. Το σκοινί μου αντέχει, όλα εδώ μέσα κουράστηκαν να ζουν και με περιμένουν.

Μητσάκος Ζαφ

Advertisements

Κάνε το σχόλιό σου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s