Συνοδή Απόσταση

Αγκάλιασέ με πριν πάψουν οι πέτρες να κυλούν.
Πριν αρχίσουμε να αισθανόμαστε,
ας χαθούμε στο πέλαγος της σιωπής.
Με τα κουπιά μας να αγγίζουν τον πυθμένα
θα μένουμε ακλόνητοι, με τα ίδια ερωτηματικά.
στο ίδιο σκοτάδι χαράζει πάντα η αυγή.
Διανύουμε με τους καθρέφτες μας
τα κενά που διαπλάθουν τη φαντασία μας.
Έχουν τα δάχτυλά μου πριονιστεί,
για να μπορώ να ξεκουμπώνω την ανάσα σου.
Μου ζητάς να γυαλίσω την κορνίζα του σεντονιού σου.
με ποιο τρόπο θα ήθελα να είσαι για πάντα ξαπλωμένη.
Πριν δούμε τον χρόνο σαν προστασία,
αγκάλιασέ με…

Τι είναι αυτό που στεγνώνει στο παράθυρό μου,
τα πάντα παίρνουν την πορεία του τελειωμού.
Φωτογραφίζουμε, Φωτογραφίζουμε
και ξέρουμε πως κυκλώνουμε τη ζωή
σαν ξερονήσι στην άκρη του γιαλού.
Αγκάλιασέ με, Αγκάλιασέ με,
γιατί η ψυχή μου ξεφυλλίζεται πιο γρήγορα,
με τις πληγές της στάχτη στο καμίνι ενός άξονα.
Σφίξε με, Σφίξε με,
με τα μαλλιά μας να δέσουμε το καλοκαίρι.
Χωρίς άνοιξη, χωρίς φθινόπωρο, χωρίς χειμώνα,
χωρίς στεφάνια, χωρίς μνήμες, χωρίς πόνους.
Σφίξε στο λαιμό μου την αγκαλιά των δακρύων σου,
κι αν αρχίσω να ποθώ,
χαμήλωσε το βλέμμα σου.
με τη σκιερή λαγαράδα δεν θα χαθούμε στεγασμένοι.

Δώσε μου την αγκαλιά σου,
κι όλα μέσα μας θα γυρίζουν.
Δεν περιμένουμε να έλθει η Εποχή τής Πληροφόρησης…
Σ’ ακούω, και δεν δέχομαι τίποτα περισσότερο
από ’Σένα.

Advertisements

Κάνε το σχόλιό σου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s