Φουντούνια, Λήθη και Έρωτες

Τώρα τελευταία δεν μπορώ καθόλου να κάθομαι σπίτι. Αυτό το μέρος  με κάνει να ξεχνιέμαι διαρκώς και όποτε ξεχνιέμαι κάνω πάντα μαλακίες! Όποτε λοιπόν νιώθω να αφαιρούμαι, απλά σηκώνομαι, φορώ την πιο άνετη φόρμα μου, αρπάζω το mp3 player από το κομοδίνο και απλά ξεχύνομαι στους δρόμους της πόλης. Έτσι, απλά για να κρατηθώ σε εγρήγορση, για να μην ξεχνιέμαι, αλλά το κυριότερο; ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΝΩ!

Σήμερα οι τοίχοι με πλάκωναν περισσότερο από κάθε άλλη φορά. Η ηρεμία του σκοτεινού δωματίου μου, αυτού του αγαπημένου κελιού μου με οδηγούσε με μαθηματική ακρίβεια στην κατάσταση που ήδη περιέγραψα, την κατάσταση που τόσο σιχαίνομαι. Έπρεπε λοιπόν να πάρω δραστικά μέτρα, πιο δυναμικά από ποτέ! Αποφάσισα να περπατήσω όλους εκείνους τους δρόμους που με γέμιζαν αναμνήσεις, να στριφογυρίσω όλες τις πλατείες και τις αλάνες που με γυρνάν σε μέρες και σκηνικά από το παρελθόν μου. Θα γεμίσω το μυαλό μου με τόσες εικόνες, με τόσες αναμνήσεις και πληροφορίες που δεν θα ηρεμίσω για μέρες! Θα ‘μαι σαν το παλιό ροκά μετά από τόνους acid, σαν το raver μετά από ντουζίνες κουμπιά διαφόρων χρωμάτων, σαν το ναυτικό που βρήκε κρυμμένο στο αμπάρι λίγο αψέντι και το ήπιε μονορούφι! Καταραμένη λήθη, σήμερα θα σε νικήσω!

Περπατούσα για ώρες μέχρι που πέρασα έξω από ένα κουτούκι της κακιάς ώρας. Αλήθεια, πόσα ατελείωτα βράδια επικών καταστροφών είχα περάσει εδώ μέσα; Πόσες γνωριμίες της μιας νύχτας δεν είχα κάνει; Το μέρος ήταν πιο σάπιο από τα μήλα που μου ‘χε στείλει η θεία μου και τα χα ξεχάσει κρεμασμένα στο αναμμένο καλοριφέρ, αλλά για μένα είχε κάποτε αποτελέσει το καταφύγιο μου, για τόσα βράδια που απλά ήθελα μια τρώγλη να καταστραφώ παρέα με άλλους υπ-ανθρώπους! Μόνο κ μόνο γι’ αυτό το λόγο το αγαπούσα! Χαμογέλασα, άναψα ένα τσιγάρο ακόμα, δυνάμωσα τη μουσική και έφυγα.

Δεν πέρασαν παρά μερικά λεπτά, όταν και βρέθηκα έξω από το ψιλικατζίδικο της παλιάς μου γειτονιάς, το πρώτο μαγαζί το οποίο επισκέφτηκα όταν η ζωή με έφερε στην σάπια την Φραπεδονίκη. Θυμήθηκα τον παππού που το είχε! Ρε τον κωλόγερο… Ο τύπος πρέπει να ήταν πρόεδρος των Εβραίων της πόλης! Όχι απλά πρόεδρος, επίτιμος διδάκτορας! Ο Σκρουτζ μπροστά του έμοιαζε με νεοέλληνα που ξοδεύει όλο του το δώρο και το επίδομα των ανήλικων παιδιών του σε σκυλάδικα Γ’ διαλογής. Οι λαδέμποροι της Κατοχής των είχαν ανακηρύξει Άγιο! Ο Άγιος Παππούλης ο Ψιλικατζής ήταν ένα σίχαμα και μισό, αλλά ήταν και 24ωρος, οπότε είχα επενδύσει μέρος της περιουσίας μου πάνω του σε Μαλαματίνες, καπνούς ναργιλέ και Φουντούνια! Ρε συ, να ’τος! Ακόμα εκεί είναι ο απέθαντος! Κάτσε να την κάνω μην με δει και θέλει να μου πασάρει τίποτα ληγμένα στη μισή τιμή!

Αμέσως δίπλα ήταν το βίντεοκλαμπ. Αχ, αυτό το βίντεοκλαμπ! Ή μάλλον άχ, αυτή η κόρη του (χιμπαντζή-διασταύρωση με βροντόσαυρο) αρχοντοχωριάταρου ιδιοκτήτη! Η κοπελίτσα ήταν παράδειγμα ότι υπάρχει ζωή στον πλανήτη Άρη! Είχα φτάσει στο σημείο να νοικιάσω (επειδή μου το πρότεινε) την υπερπαραγωγή ονόματι «Wimbledon» με την …. δεν θυμάμαι καν πια έπαιζε, για να μην της χαλάσω χατίρι! Από την άλλη ο λίγδας που είχε για πατέρα ήταν οι «Γορίλλες στην ομίχλη» σε ζωντανή version! Τον θυμάμαι που είχε ένα μπουκάλι Talisker σε περίοπτη θέση (για όποτε είχε επισκέπτες), το οποίο κατανάλωνε με φουλ πάγο και κοα κόλα (όπως την έλεγε)… Τι γιδοβοσκός Θεέ μου! Η ασχήμια του έφτανε σε σημείο να επιδρά και στην κοράκλα του! Πως;; Ε μα ποιος νοήμωνας θα πλησίαζε τέτοιο θείο πλάσμα, όταν θα πρέπει να έχει τον King Kong για πεθερό;;; Κι όμως αυτός ο τύπος είχε συνεισφέρει ώστε να έρθει στον κόσμο ένα τέτοιο ένα τέτοιο όμορφο πλάσμα. Μόνο και μόνο για αυτό το λόγο του αξίζει ο όποιος σεβασμός. Ρίχνω μια τελευταία ματιά στην πριγκηπέσσα, σαν μια τελευταία τζούρα ηδονισμού και την κάνω… Kirsten Dunst και μαλακίες! Α ναι ρε! Αυτή έπαιζε  στην μαλακία το DVD!

Έχει αρχίσει να σκοτεινιάζει, αλλά προλαβαίνω άλλη μια στάση. Είχα καιρό να έρθω εδώ, σε αυτήν την πλατεία που με γεμίζει συναισθήματα όλων των ειδών, από τα πολύ όμορφα, μέχρι τα πιο άσχημα. Ποιος να μου το ‘λεγε ότι για όλα τα άσχημα, την ευθύνη θα την είχε το μόνο άτομο στο οποίο άνοιξα ποτέ τη ψυχή μου! Θυμάμαι ακόμα ρε γαμώτο! Όσο και να λέω πως με εκνευρίζει να ξεχνάω,  αυτό το θέμα με εκνευρίζει το να θυμάμαι! Θυμάμαι που μου έλεγες πως δεν είμαι εγώ για να καίω τα βράδια μου σε καταγώγια με την κάθε μία. Πως δεν είναι όλοι η ζωή ξενύχτια παρέα με ρεμάλια, Μαλαματίνες και Φουντούνια. Δεν σε κατηγορώ πια! Εγώ φταίω! Εγώ που ξέχασα αυτό που έλεγα όταν ήμουν μικρό παιδί: ότι δεν θα μεγαλώσω ποτέ! Και ΑΝ μεγαλώσω δεν θα αφήσω κανέναν να με αλλάξει! Ξεχάστηκα όμως μαζί σου… και όταν ξεχνιέμαι κάνω μαλακίες! Σε ευχαριστώ όμως, μου γέμισες το νου με τόσες εικόνες (όχι, όχι μόνο κακές) που σίγουρα δεν θα ξανά-ξεχαστώ. Τουλάχιστον όχι άμεσα, όχι σήμερα! Ελπίζω μόνο και σένα να γεμίζει κάπου κάπου ο νους σου με εικόνες μας και να μην μπορείς να κλείσεις μάτι. Να θυμάσαι τον αθεράπευτα ρομαντικό Καραγκιόζη, που αν και βαριέται να πάει στο περίπτερο για μπύρες, για σένα γύρισε την Υδρόγειο.

Η νύχτα έχει πέσει βαριά, πρέπει να γυρίσω σπίτι. Τον τελευταίο καιρό δεν μπορούσα να κάτσω σπίτι, γιατί ξεχνιόμουν και όποτε ξεχνιέμαι σας είπα τι κάνω… Αλλά πρέπει κάπου να ξεκουραστώ κ εγώ. Φτάνω κάτω από το μπαλκόνι μου, κλείνω την μουσική (τα αυτιά μου πηρέ!) και ψαχουλεύω τις τσέπες μου…

Εκνευρίζομαι όταν ξεχνιέμαι… Ειδικά όταν ξεχνιέμαι και φεύγω χωρίς τα κλειδιά μου!

Advertisements

About noeemon

γεννήθηκε το 1983 και από τότε την παλεύει δεν την παλεύει... Ασχολείται για χόμπι με τις τέχνες. Οπότε μια που είδε όλοι να γράφουν, είπε κ αυτός να δοκιμάσει!

Κάνε το σχόλιό σου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s