Βρόχινη σιωπή

Ατέλειωτη βρόχινη σιωπή
σαν ένα πέπλο ορφάνιας τύλιξε την πόλη
σ ένα απόγευμα που έμοιαζε σχεδόν ειρωνικό
υγρό και παγωμένο σαν τα πρόσωπα στο δρόμο

Στιγμές γαλάζιες χαμογελαστές
με μάτια σαν μικρού παιδιού που ελπίδα αποζητούν
η άγνοια που σκόρπισε ρωγμές
κι αδιάκριτα πληγές θα μας γεμίσουν

Απόψε η μοναξιά μας πιο σκληρή από ποτέ
την πόρτα της ψυχής μας θα ανοίξει
σαν ένα κάδρο δίχως ζωγραφιά
και στον λευκό καμβά τ αρχικά του ονόματός μας

Ο έρωτας στους δρόμους περπατά
σκυφτός και σκυθρωπός χαμόγελα μοιράζει
και η γεύση του πικρού καφέ στο στόμα ξενυχτά
σαν μελωδία που η πρωινή βροχή μαζί της θα μας φέρει

Σαν ένα απρόσμενο θαύμα η παρουσία σου ξανά
θα με ξυπνήσει απ το λήθαργο της θλίψης
κι όπως η βρόχινη σιωπή θα ξεμακραίνει
ο έρωτας σαν μυστικό γλυκό μαζί του θα μας πάρει

(από την συλλογή ερωτικών ποιημάτων «Μοιάζουμε»)

Advertisements

Κάνε το σχόλιό σου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s