Μιλώντας για φυγή

Είχα τα μάτια μου καρφωμένα μακριά στο κενό, έξω απ’ το παράθυρο,
όταν σε ένιωσα να στέκεσαι σχεδόν δίπλα μου

Σε περίμενα και ‘συ πλησίασες
Δε ρώτησα τι σε κράτησε τόσο μακριά

Μου αρκούσε μόνο που τώρα μπορούσα να αγγίξω τα ακροδάχτυλα σου
Χαιρόμουν τις στιγμές που μπορούσα να βλέπω τον ουρανό, στο γαλάζιο των ματιών σου
Φτερούγιζε η καρδιά μου που μπορούσα να αναπνέω τ’ ανοιξιάτικα αρώματα στη δροσερή σου αύρα

Γλυκό μου πλάσμα,
Τι κρίμα αλήθεια … όταν η μοίρα σ’ έφερε κοντά, εγώ ήμουν έτοιμη πια να φύγω

atetra
(5/11/11, 23:55)

Advertisements

Κάνε το σχόλιό σου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s