Εξερεύνηση

Είμαι από αυτούς που το βάζουν στα πόδια με κανονικό βήμα. Φυγάς σε έναν κόσμο, ατέλειωτο ξενοδοχείο. Χειρο-πιαστά εισιτήρια μεταμεσονύχτιας διαδρομής χωρίς επιστροφή. Αχαλίνωτη νύχτα στις ράγες. Ένας άλλος ήλιος που θα’ ρθει. Κάτι έχει να πει, να αποκαλύψει, να καλύψει. Που πάει αυτός ο δρόμος; Ο τόπος αιωρείται. Άγνωστος, αλλιώτικος, ανεξερεύνητος. Κέντρο: δαιδαλώδες σταυροδρόμι. Έκτος όροφος, ξενοδοχείο, δεκεμβριανές μολότοφ και τρίγωνα πανοράματος. Δυτικά: βαλκανική απόχρωση. Λεωφορείο 34, ραντεβού με μια άγνωστη διαδρομή. Ανατολικά: επεκτατική πολιτική. Πήγε μεσημέρι. Πως γυρίζω πίσω; Βορράς: χιονισμένος καφές κι ένα τηλέφωνο που χτυπά ασταμάτητα. Νότος: θερμή θάλασσα, στυμμένο λεμόνι και μια εφημερίδα.

Δεύτερη (ίσως και τρίτη) ενηλικίωση. Οδηγίες επιβίωσης. Προϋπολογισμός. Στρατηγικός σχεδιασμός. Πλάνο Νο1. Το λύσαμε το στεγαστικό. Αποτέλεσμα: άκρως ικανοποιητικό και συμφέρον. Πλάνο Νο2. Τα προς το ζην. Αποτέλεσμα: στόχος επετεύχθη μερικώς. Πλάνο Νο3. Εξερεύνηση. Κατ’ εντολή γιατρού. Τη στερήθηκα, λέει, στα παιδικά μου χρόνια.

Εξερεύνηση. Ενενήντα επτά τετραγωνικά. Ο προφήτης Ηλίας και οι φωτιές από τον ουρανό. Η λίμνη στο μπάνιο. Τα μάτια της κουζίνας. Πορτοκαλί φλοκάτη και κουρτίνες που ποτέ δεν κρεμάστηκαν. Η γριά μάγισσα στο ισόγειο και η κατάρα του θερμοσίφωνου. Φρίκη, φρίκη! Τέσσερις τοίχοι χιονισμένο σύμπαν. Ένα τσουγκρισμένο πιάτο με μπλε γραμμή στα χείλη, ελληνικός μοναχικός καφές, πάλι νύχτα το ξημέρωμα. Μνήμη, μνήμη πραγματικότητα.

Εξερεύνηση. Καινούργια πόδια. Μαλλιά νοτισμένα. Πόλη υγρή. Νωχελική. Κόκκινο κραγιόν, ντυμένη κραυγαλέα ποζάρει με ενοχή διακριτικά ηδονίζουσα…η πόλη. Μπότες παλιές που έμπασαν βρόχινα νερά. «Δεν εγκρίνει ο προϋπολογισμός νέα αγορά. Να εύχεσαι να μην βρέξει ξανά.» Καφές στο ‘Παλέρμο’ και σκάκι στο πάτωμα με τα εξήντα τέσσερα ασπρόμαυρα πλακάκια. Τετράγωνο διάγραμμα, αντικριστά, κινήσεις εναλλάξ. «Μπορώ να υποδυθώ την βασίλισσα και τον πύργο ταυτόχρονα;» Πύργος αδούλωτος, λίθινος, με πετρομάχους φύλακες. Βασίλισσα εις αναζήτησιν μεγάλης αποκάλυψης που θα χωρέσει στην παλάμη της (το μέγεθος της χούφτας είναι περίπου ίδιο μ’ εκείνο της καρδιάς). Μνήμη, μνήμη πραγματικότητα.

Εξερεύνηση. Μαλλιά πάντα νοτισμένα. Λουλουδιασμένη συνοικία, λιβάνι και θυμίαμα ανακατεμένα με τσίκνα και πιστούς. Κλειδιά χοροπηδούν στη βαθιά μου τσέπη, ανυπόμονα να ξεκλειδώσουν το ανέκφραστο από την αιχμαλωσία του. Βιβλίο, τσάι, άπονα συννεφιασμένο χέρι. Άπονα συννεφιασμένη έμπνευση. Μια ασάλευτη προτομή στέκει κάτω από ένα σταματημένο ρολόι, που έχει το ύφος εγκλωβισμένης συνήθειας. Πιο κει ένα μάτσο τουλίπες τινάζουν αδέξια τις κλειδώσεις τους. Στιγμές ριγούν στις δονήσεις. Αλητεία αρματωμένη σε δρόμους κι ουρανούς. Εμπρηστικά φωνήεντα που αφήνουν στη γλώσσα το στυφό του ανομολόγητου. Ουρλιαχτά. Νυχτερινή αναρχία. Και το λιμάνι στέκει μοναχό να σηκώνει τα σημάδια του καιρού. Πτητικό στοιχείο με έναν άσφυγμο κυματισμό. Αυτή η θάλασσα δεν θα γίνει ποτέ δική μου. Μνήμη, μνήμη πραγματικότητα.

Εξερεύνηση. Κατάφορη αδικία σε βάρος μου. Επώδυνες ακίδες, δεν πρόσεξα, τις πάτησα. Εαυτός – ο προσωπικός μου βασανιστής- τώρα συνήγορος υπεράσπισης. Τα ελάφια στο δάσος τη νύχτα δεν φοβούνται. Ένα μεγάλο κοφτερό μαχαίρι τυλιγμένο στη ζώνη μου. Πέφτει το ποτήρι, θρύψαλα, από την απέραντη ακαμψία του συννεφιασμένου χεριού. Αυθάδεις δηλώσεις, το ζεϊμπέκικο, εκρήξεις, διεκδικήσεις, ο λεκές του κόσμου. Βολές κατά ριπάς από το απέναντι πεζοδρόμιο. «Ο κόσμος δεν είναι αυτός που πίστευες. Χαμογέλα όταν διαβαίνεις ανάμεσα στα πράγματα. Έστω με χαμόγελο, σακατεμένο, γερμένο σ’ έναν ώμο-μοίρα.» Τα μεγάλα φτερά μπλέκονται στα πόδια μου. Μνήμη, μνήμη πραγματικότητα.

Εξερεύνηση. Μοναξιά μεγαλόπρεπη, τύχη μετέωρη, αναπόδραστη μοίρα. Πνίγω με γαρύφαλλο τη λύπη που πονά το δόντι. Πλατιά λεωφόρος, ζώα που τρέχουν, τρομαγμένα πετάγματα, υπόκωφα καμπυλωτά κύματα, δάχτυλα ψάχνοντας κρυφά μέσα στη σάρκα. Είμαι θόρυβος και θορυβώ. Δεν αφήνω αυτή τη φορά να πλέξει δαντέλα η σιωπή. Είμαι θόρυβος και θορυβώ. Σπιθοβολά η καρδιά μου. Συστρατευμένα πόδια, βήματα αποφασισμένα. Η δειλία έρπουσα έρχεται στα πόδια μου. Δεν την αφήνω να μου κλείσει τον δρόμο. Την κλωτσάω κατακέφαλα. Σπιθοβολά το βλέμμα μου μιαν εναπομείνασα ανθεκτική ελπίδα. Μες τον κίνδυνο, τα ποιήματά μου βοές που κράζουν μακριά τον θάνατο. Μνήμη, μνήμη πραγματικότητα.

Τέλος εξερεύνησης. Ανακεφαλαίωση κατορθωμάτων αναρτημένη στον πίνακα ανακοινώσεων στην πλατφόρμα αναχωρήσεων. Σταυροπόδι στα σκαλιά. Κατάστρωμα σχεδίου (-ας). Ο σώζων εαυτόν ποτέ δε σώθηκε αρκετά. Τελευταία επιλογή. Τελευταίος καφές στο ‘Παλέρμο’. Προλαβαίνω μια τελευταία παρτίδα σκάκι; Αυτή τη φορά θα είμαι το άλογο. Όχι ξύλινο. Αλλά αδάμαστο, άγριο, ελεύθερο άλογο. Θα κλέψω τη βασίλισσα από τον πύργο της. Καταλύω τους κανόνες του παιχνιδιού. Μετράω τα τετράγωνα διαφυγής. Διαγώνια ορμή με φορτίο μια μη εξαργυρωμένη οργή. Ανέκκλητη διχοτόμηση του ουρανού. Μνήμη, μνήμη πραγματικότητα.

Θα συγκατατεθεί ο καιρός. Θα επιστρέψω ως ιππότης πια για μια τελευταία παρτίδα στο ‘Παλέρμο’. Να εξαργυρώσω την οργή. Να αποκαταστήσω το θιγέν. Να εκδικηθώ. Για τις λέξεις που ποτέ δεν διαπράχθηκαν. Για τις εικόνες που ποτέ δε μιλήθηκαν. Μάτια βαρβάρων, ψυχές οικόπεδα απερίφραχτα, λυσσασμένα σκυλιά, τραβάω τη φαλτσέτα και θερίζω (το συνηθίζω άμα μεθάω). Φοβηθείτε με. Η γλώσσα μου άλαλη θα γλύψει το ρίγος σας. Προβολή μέλλοντος, προβολή πραγματικότητας.

Advertisements

One thought on “Εξερεύνηση

  1. Εαυτός, ο προσωπικός μου βασανιστής αλλά και συνήγορος υπεράσπισης!
    Μπράβο EMFighter!!

Κάνε το σχόλιό σου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s