Βαγόνι Νο2

Γνωστός σταθμός. Συνωστισμός. Περασμένη ώρα. Δεν προλαβαίνω να βγάλω εισιτήριο. Θα καθυστερήσω στην επόμενη συνάντηση. Ένα εισιτήριο δεν με εμπόδισε ποτέ. Ένα εισιτήριο ποτέ δεν έγινε «στόπ» στις διαδρομές μου. Ποτέ δεν έμαθα τη σήμανση της κυκλοφορίας. Δεν χρειάστηκε άλλωστε διότι δεν υπάρχει «κ.ο.κ» στο μυαλό μου. Πάντα ήθελα να κυκλοφορώ χωρίς περιορισμούς. Ελεύθερη. Μπαίνω στο βαγόνι. Για να μην καθυστερήσω.
Πρόσωπο Νο1. Ούτε ευφυής, ούτε χαζός. Εκπέμπει σε μια συχνότητα που πρέπει να γυρίσεις τον κόσμο ανάποδα για να την πετύχεις. Τρελός σίγουρα. Είναι ακόμα έξω. Όλα τα τρελά είναι έξω. Μέσα είναι η λογική. Αυτός, αναρχικός, επισκέπτεται το μέρος που ζεί η λογική σπάζοντας με λοστό τα παράθυρά της. Ένα τατουάζ που λέει «ΠΡΟΣΕΧΩΣ ΕΚΡΗΞΗ» προειδοποιεί για τις παράπλευρες πιθανές απώλειες.
Πρόσωπο Νο2. Διάφανος. Μια χούφτα ρίγη. Μάτια που σφραγίζουν εικόνες τρόμου. Μάτια ουρλιαχτά. Ακτινογραφούν εφιάλτες. Μην έχεις την ελπίδα πως θα γλιτώσεις. Ελπιδοφάγοι είναι… και θα ρουφήξουν το μεδούλι τους μέχρι να ομολογήσεις πως πέθανε κι η τελευταία. Ήδη ομολογείς με αυτό το κυρτωμένο σώμα.
Πρόσωπο Νο3. Ανάμεσα στο δέρμα και το παντελόνι, μια τσέπη που χωρά τα απαραίτητα. Τσιγάρα, κλειδιά και το τσαλακωμένο παρελθόν. Ξεριζώνει από μέσα του ανθρώπους. Βίαια. Ένα κομμάτι δέρμα, κάτω από την τσέπη. Είναι ό,τι απέμεινε.
Πρόσωπο Νο4. Ένα ζευγάρι γυαλιά για να βλέπει μακριά. Σε βάθος χώρου. Όχι, σε βάθος χρόνου. Δυό κρύσταλλα για να βλέπει τον κόσμο θολότερο. Τέταρτη δεκαετία με χαμηλή φωνή και κεφάλι βαρύ. Το μετά φοβάται. Αυτό που δεν θα μείνει για το υπόλοιπο. «Κάνε να πεθάνω απόψε. Κάνε να πεθάνω. Κάνε να πεθάνω. Απόψε.»
Πρόσωπο Νο5. Μυρίζει συνθετικό και δυνατότητες. Σαν πλαστελίνη. Παίρνει ό,τι σχήμα θες. Υπηρετεί πάσα προτίμηση. Συμβιβασμένος και υποταγμένος στα χέρια που θα του δώσουν μοίρα. Διαμαρτυρία καμιά. Ακόμα κι αν στριγκλίζουν οι κλειδώσεις του.
Πρόσωπο Νο6. Σκόνη έχει πάνω του και η λιγοστή βροχή που έπεσε τον λάσπωσε. Λάσπη στα νύχια, στα δόντια, στον σβέρκο. Λάσπη παντού. Κι αν λίγο φυσήξει από το παράθυρο…Πέτρα. Άκαμπτη. Αυστηρή. Τραχιά. Καμία τρυφερότητα. Καμία ανάγκη.
Πρόσωπα έξι στο βαγόνι ένα. Είμαι στο βαγόνι δύο. Πάλι δεύτερη, γαμώτο. Πάλι με πρόλαβε το ντοπαρισμένο παρελθόν μου. Πάλι έκοψε το νήμα. Και ‘γω πάλι το ακολουθώ. Πιστά. Σε κάθε του βήμα. Κάθε τους βήμα ακολουθώ. Συνοδοιπόροι για πάντα. Κλέβω το νήμα και το βάζω κορδέλα στα μαλλιά.

Advertisements

Κάνε το σχόλιό σου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s