Cowboy Μοντέρνας Κοπής

Ο τελευταίος μεγάλος των cowboys, σφήνωσε ακόμη μια γύρα στο ρεβόλβερ του. Δεν επρόκειτο για ένα οποιοδήποτε όπλο, ήταν μοναδικό στο είδος του. Το μόνο που δεν έριχνε σκάγια με μπαρούτι, παρά μόνο με το φθηνό αλκοόλ που έβρισκε στα βρώμικα σαλούν. Γέμισε τον μύλο, έστρεψε την κάνη στο στόμα του και ΜΠΑΜ… Η περιπλάνηση στις σκέψεις του ξεκινούσε, για ακόμη μια βραδιά….

Δίπλα του δεν κάθεται κανείς. Όχι μόνο σήμερα! Όσο θυμάται τον εαυτό του, σχεδόν πάντα ήτανε μόνος με τις σκέψεις του. Γυναικεία πρόσωπα που χάθηκαν, φιλαράκια της νύχτας τα οποία πάντα έλειπαν σαν έφτανε το πρωί, φίλοι και συγγενείς που απλά, ποτέ δεν ήταν εκεί. Όλη του η ζωή έμοιαζε αγώνας δρόμου με φυσικά εμπόδια. Όλη του η ύπαρξη είχε αφιερωθεί στο να είναι οι άλλοι ευτυχισμένοι. Θες τα αφεντικά του; Η οικογένειά του; Η εκάστοτε τυχαία (και συνάμα άτυχη) κοπέλα που ξέμενε λίγο παραπάνω καιρό μαζί του; Όποιον και να ρωτήσεις, θα ακούσεις τα καλύτερα! Τότε γιατί, μα γιατί ένιωθε τόσο μόνος; Τόσο άδειος; Άδειασε το μύλο του όπλου του, αυτού του πιστού συντρόφου του, άφησε ένα γενναίο μπουρμπουάρ στον γλοιώδη μπάρμαν και βγήκε να πάρει λίγο αέρα.

Η νύχτα ήταν γλυκιά, ήσυχη και φωτεινή, μα και το παραμικρό φως απόψε τον τύφλωνε, γιαυτό και προχώρησε κατά το ποτάμι, το μόνο μέρος που θα μπορούσε να είναι μόνος του. Φθάνοντας άναψε μια μικρή φωτιά και στάθηκε δίπλα της να την χαζεύει. Πόσο υπέροχη φάνταζε στο νου του! Ήταν το μόνο πράμα στην ζωή του που δεν τον είχε κάψει ποτέ του! Αυτό το έργο το είχαν αναλάβει (με μεγάλη επιτυχία) οι άνθρωποι και τα ξύδια του όπλου του.

Ο τελευταίος μεγάλος των cowboys δεν ένιωθε καλά. Έκατσε δίπλα στα φλεγόμενα ξύλα που είχαν σχεδόν γίνει κάρβουνα, κρύβοντας το πρόσωπό του με τις παλάμες του και αναρωτήθηκε, τι πάντα έκανε τόσο λάθος; Πως ενώ μια ζωή ήταν χαμογελαστός, ποτέ δεν ένιωσε χαρούμενος; Ποιόν άγνωστο θεό είχε -άθελά του- προσβάλει και το σύμπαν ποτέ δεν συνωμότησε υπέρ του, όπως γράφουν κάποιοι ρομαντικοί στα βιβλία τους; Γιατί την μόνη φορά που ξεπάγωσε την καρδιά του, το έκανε για μια οπτασία που δύσκολα θα γίνει δικιά του, για κάποια που θα ‘ταν πάντα ένα βήμα πίσω; Κοίταξε το όπλο του και σιχάθηκε! Δεν ήθελε άλλο πια να σκοτώνει σιγά σιγά τον εαυτό του! Ουρλιάζοντας, το πέταξε στο ποτάμι, έβγαλε τα ρούχα του και το ακολούθησε. Κάτω από το παγωμένο νερό ένιωσε για πρώτη φορά ευτυχισμένος. Ολόκληρος, οντότητα! Κολύμπησε για ώρα, αφήνοντας τα Ιερά (πλέον για αυτόν) νερά να ξεπλύνουν τις αμαρτίες, τον πόνο και τα δάκρυά του.

Ο τελευταίος μεγάλος των cowboys είχε μόλις χαθεί! Βγαίνοντας στην όχθη, ήταν ένας άλλος άνθρωπος. Έκατσε για λίγο δίπλα στην φωτιά και βρεγμένος όπως ήταν, χαμογέλασε για πρώτη φορά! Δεν θα χρειαζόταν ποτέ ξανά το ρεβόλβερ του. Άλλωστε όταν παλεύεις για τα όνειρά σου το μόνο που απαιτείται είναι ΚΑΡΔΙΑ…

Δόξα το θεό από αυτό του είχε απομείνει πολύ απόθεμα!

Advertisements

About noeemon

γεννήθηκε το 1983 και από τότε την παλεύει δεν την παλεύει... Ασχολείται για χόμπι με τις τέχνες. Οπότε μια που είδε όλοι να γράφουν, είπε κ αυτός να δοκιμάσει!

Κάνε το σχόλιό σου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s