Το Στασίδι του Χρόνου

Γεμίζω το ποτήρι με νερό αγιασμένο

όλα τα χρόνια στάλα – στάλα σαν να ήταν μοναδικό  πάνω στη γη.

Πέρασε κι’ έφυγε ο χειμώνας στεγνός με ψεύτικο ήλιο.

 

Τέτοιες στιγμές τις αντικρίζω να ξεκουράζονται

στο στασίδι του χρόνου.

Πλανήθηκαν ορδές ανθρώπων μέσα στο κάλπικο,

στο εφήμερο, στο λίγο που τώρα κάναμε σημαντικό.

Καθ’ ένας από μας πήρε το δρόμο του.

 

Μουσκεμένοι γιοί και κόρες στύβουν τα ρούχα τους.

Παραδίπλα ρίχνει το φως του, το αναμμένο φωτιστικό

και παρελαύνουν οι ίδιοι.

Γέλια και αναπόληση ανεβαίνει ψηλά όπως το λιβάνι

το απόγευμα του Σαββάτου.

 

Απομακρύνσου νοσταλγία, πίσω από μένα έρχονται

και άλλοι, φύγε με κούρασες.

Advertisements

About Παντελής Χούλης

Με την προτροπή ενός φίλου αντιλήφθηκε πως δεν είναι τενεκές, χτυπώντας την πένα στο κεφάλι του έβγαλε εύηχα ποιητικά ψελλίσματα. Τα σχόλια είναι των άλλων.

Κάνε το σχόλιό σου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s