Μελανοδοχείο Γεμάτο Θάλασσα

Ένα κομμάτι ξύλο ξεβράστηκε μπροστά μου, το πήρα,
το έκλεψα και πήγα να γράψω πάνω
στη γαληνεμένη της όψη.
Άκουσα να ψιθυρίζει κοιτώντας τ’ ουρανού τα μάτια.
Μιλούσαν κι αφουγκράστηκα με της ψυχής
τ’ αυτιά για έναν που τον έλεγαν Παθιασμένο ‘Έρωτα,
μα ξέρω πως γι’ αυτούς μιλούσαν.
Ήπια αλατόνερο θέλοντας να κλέψω τα μυστικά της.
Μου χαμογέλασε, με χάιδεψε με το κύμα
της μα δε μου μίλησε.
Αποτραβήχτηκα σαν άμπωτη στην άμμο
μη σταματώντας να τους κοιτάζω.
Τη μια γινόμουν ουρανός, την άλλη θάλασσα.

Advertisements

About Παντελής Χούλης

Με την προτροπή ενός φίλου αντιλήφθηκε πως δεν είναι τενεκές, χτυπώντας την πένα στο κεφάλι του έβγαλε εύηχα ποιητικά ψελλίσματα. Τα σχόλια είναι των άλλων.

Κάνε το σχόλιό σου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s