Το Πρισμάτινο Φρενοκομείο

Μόλις ξύπνησες από έναν αέναο, αιώνιο λήθαργο και βρήκες τον εαυτό σου κλεισμένο σε ένα δωμάτιο από καθρέφτες. Αυτό το αποστειρωμένο και γυαλιστερό πεντάγωνο δείχνει να ήταν η κατοικία του κορμιού και του μυαλού σου όλα αυτά τα χρόνια. Κάθε θεόρατος τοίχος του αντανακλά και μια πτυχή της ζωής που νόμιζες πως ζεις, μια διαφορετική αμαρτία γραμμένη πάνω στο είναι σου, με ανεξίτηλο μελάνι.

Στην Νότια πλευρά του βλέπεις όλους εκείνους που άφησες έστω για λίγο να επηρεάσουν την σκέψη και την ύπαρξή σου. Παρατηρείς όλα τα πρόσωπα που κάποτε σου μοιάζανε οικεία και διαπιστώνεις πως είναι όλα τους τόσο θολά και μακρινά. Σχεδόν απορείς τι επέτρεψε να γίνουν μέρος δικό σου. Πάντα ήξερες κάπου μέσα σου βαθιά ότι ο άνθρωπος δεν είναι έμπιστο ον, αλλά πάντα έκανες το λάθος να δίνεις ακόμα μία και ακόμα μία ευκαιρία. Ιδού το αποτέλεσμα: Ένας γιγαντιαίος καθρέφτης με άτομα τα οποία αγνοούν το σύνολο των αισθημάτων σου.

Γυρνάς προς την ανατολή και αντικρίζεις όλα εκείνες τις χαραυγές που έχασες, γιατί ήσουν τόσο πολύ απασχολημένος με ξένα ζητήματα. Με φιλοσοφικές αηδίες οι οποίες το μόνο που έκαναν είναι να σε μπερδεύουν, να σε στεναχωρούν και να σε μπερδεύουν το ήδη ζαλισμένο σου μυαλό. Άξιζε άραγε να χάσεις έστω και μία από αυτές; Η μοναδικότητα της καθεμιάς σου ουρλιάζει: ΟΧΙ! Πάντα σου ούρλιαζαν την λέξη αυτή, αλλά ποτέ δεν είχες αξιωθεί να την ακούσεις. Άραγε άκουσες ποτέ κάτι που θα έπρεπε; Η σκέψη αυτή σου σουβλίζει το μυαλό τόσο πολύ, που δεν αντέχεις άλλο να κοιτάς και γυρνάς απότομα το βλέμμα σου στον Βορρά, ελπίζοντας το θέαμα εκεί να είναι ομορφότερο.

Από το πρώτο νανοσεκόντ καταλαβαίνεις πως ο εφιάλτης σου δεν πρόκειται να τελειώσει τόσο απλά. Κάποτε απλά έκλεινες τα μάτια σου ή άλλαζες πλευρό. Τώρα θα πρέπει να αντιμετωπίσεις όλους σου τους φόβους. Η βόρεια πλευρά είναι μια απεικόνιση ενός Βασιλικού Θρόνου. Παρατηρείς καλύτερα και βλέπεις πως αυτή η οικογένεια σου είναι πολύ οικεία. Θα μπορούσε να είναι η δικιά σου, αν μπορούσες με βεβαιότητα να πεις πως είχες οικογένεια στην πραγματικότητα και δεν ήταν όλα απλά ακόμα μια αντανάκλαση κάποιου άλλου πρίσματος, ενός ακόμα καθρέφτη. Στους μεγαλεπήβολους γοτθικούς θρόνους κάθονται ο βασιλέας με την βασίλισσα του. Δείχνουν χαρούμενοι, χαμογελαστοί… αγαπημένοι. Στα ντυμένα με κόκκινο τάπητα σκαλοπάτια, κάθονται δύο πριγκίπισσες και πίσω στο βάθος δεξιά, μια μορφή που σου μοιάζει. Είναι ένας μαύρος αμνός, με σκοτεινή ματιά. Ένας αμνός που δείχνει να ψάχνει μόνος του το βωμό. «Θυσιάστε με να τελειώνουμε» … Άλλη μία φορά δεν επιτρέπεις στα μάτια σου να δακρύσουν. Απλά στρέφεσαι αλλού.. Πόσο συνηθισμένο και γραφικό…

Στην Ανατολή, όμως, σε περιμένει μια πραγματική αποκάλυψη. Δεν υπάρχει τίποτε άλλο, παρά η μορφή σου. Χωρίς ταπετσαρίες, χωρίς εκτυφλωτικά χρώματα. Απλά εσύ και η κατάντια σου. Το βλέμμα σου έχει σκοτεινιάσει τόσο, που ψηλαφίζεις με τα χέρια σου για να δεις αν έχεις καν μάτια. Νιώθεις βρόμικος. Ξύνεσαι, μα καταλαβαίνεις πως δεν είναι η βρομιά της σκόνης, δεν είναι το δέρμα σου… Είναι η σαπίλα που νιώθεις μέσα σου, η βρωμιά και ο πόνος που έχεις φυλακίσει και κλειδώσει, λες και είναι θησαυρός. Ξάφνου νιώθεις ένα περίεργο τσίμπημα στα αριστερά του στήθους σου. Είναι η καρδιά σου, η οποία είχες ξεχάσει ότι υπάρχει. Ακόμα και τόσους αιώνες μετά, αυτή δεν σε πρόδωσε και συνέχισε να χτυπά. Αυτή σου δίνει και την τελική εντολή, η οποία αντηχεί μέσα σου σαν σάλπισμα επανάστασης. «Κοίτα και την Πέμπτη πλευρά του κλουβιού σου! Μην αφήσεις πάλι το έργο να τελειώσει εδώ»
Η Πέμπτη πλευρά δεν έχει προσανατολισμό – όχι με τους στενούς χαρτογραφικούς όρους. Είναι απλά ένα λαμπερό πρίσμα, το οποίο σε καλεί. Πόσο ακόμα θα μείνεις σε αυτό το διαμαντένιο κλουβί σου, αφελή; Μάζεψε όσο θυμό, αγάπη και δύναμη σου έχει απομείνει και όρμα πάνω του ουρλιάζοντας! Αν τυχόν βρεθεί κι άλλο πλέγμα από κρύσταλλα, ούρλιαξε ξανά και όρμα! Μέχρι τέλους!

Το ξημέρωμα σε βρίσκει να αναπνέεις ματωμένος, γεμάτος γυαλιά, αλλά με ένα υπέροχο χαμόγελο ζωγραφισμένο στα ξερά χείλη σου. Ρίξε λίγο νερό στο πρόσωπό σου, από το ρυάκι που κυλά δίπλα σου και κάτσε να δεις την πρώτη σου ανατολή. Η ελευθερία του νου και της σκέψης σου αξίζει κάθε αντίτιμο. Ακόμα και την ψυχική σου υγεία.

Advertisements

About noeemon

γεννήθηκε το 1983 και από τότε την παλεύει δεν την παλεύει... Ασχολείται για χόμπι με τις τέχνες. Οπότε μια που είδε όλοι να γράφουν, είπε κ αυτός να δοκιμάσει!

Κάνε το σχόλιό σου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s