Nα συστηθώ…

Γεια σας. Το όνομά μου είναι Δ και μου ζήτησαν να καταστρώσω μια ιστορία με πέντε αγαπημένα ζευγάρια λέξεων. Δεν είμαι ειδικός. Ούτε ξέρω γιατί δέχθηκα να παίξω αυτό το παιχνίδι. Χωρίς να το πολυσκέφτομαι συλλέγω στην τύχη από πέντε. Απλά για να σας κάνω το χατίρι. Μπορεί βέβαια να μην έχω εμπειρία στην κατασκευή ιστοριών, είμαι, όμως, ειδικός στη συλλογή. Οπότε για μένα είναι εύκολο. Ναι, χρόνια τώρα ειδικεύομαι στη συλλογή. Η ιδιότητά μου είναι ρακο-συλλέκτης.
Να συστηθώ από την αρχή. Το όνομά μου είναι Δ και είμαι ρακοσυλλέκτης αναμνηστικών πεδίων. Είμαι ένας από τα εκατομμύρια ανθρώπων που ζουν στο δρόμο. Φοράω σκούφο και γάντια χωρίς δάχτυλα και κοιμάμαι σ΄ ένα σάπιο χαρτόκουτο για κρεβάτι. Ψάχνω στα σκουπίδια των σπιτιών για να κορέσω την πεινασμένη μνήμη μου. Κάτι αναμνηστικά βρώσιμο. Ψάχνω στους κάδους των άχρηστων αναμνήσεων πριν περάσει το σκουπιδιάρικο. Δεν βρίσκω κάτι να θρέψω το μυαλό μου. Κλέβω από έναν κουτσό άστεγο ένα ξύλο για να στηρίξω το σώμα μου, που σέρνεται από μνημονική ασιτία. Πεινάω κι, ενώ ψάχνω καλές στιγμές να τις μαγειρέψω να κάνω γευστικά θαύματα, βρίσκω μόνο κάτι ξεχασμένες θύμησες να τριγυρίζουν άστεγες μέσα στο χάος του μυαλού μου. Μοιάζουν συνάδελφοι. Πάω να τις πλησιάσω, μα εξαφανίζονται. Καίω σκουπίδια σε βαρέλι και τηγανίζω κάτι εναπομείνασες σκέψεις. Καλώ τις θύμησες για φαγητό. Αυτές με απαξιώνουν. Φοβάμαι. Με αυτές. Χωρίς αυτές. Ο φόβος με κρατά ζωντανό. Προσποιούμαι ότι τις απαξιώνω κι εγώ, αλλά τις κοιτώ με την άκρη του ματιού μου και αλληθωρίζω. Περιμένω να τρέξουν πίσω μου, αλλά κρίνω από τον εαυτό μου και απογοητεύομαι.
Μένω εκτός ορίων. Κρυώνω. Η μύτη μου τρέχει αίμα. Το σκουπίζω με το μανίκι. Πεινάω. Καταλήγω να τρώω τον άστεγο εαυτό μου ξεκινώντας από το συκώτι. Γεμίζω σίδηρο και σκουριάζω από την υγρασία του δρόμου. Μετά τρώω τη σπλήνα μου. Κι αφού με φάω ολόκληρο, αφήνω για το τέλος το γεμάτο στομάχι. Μήπως χορτάσω. Αλλά δεν έχω που να αποθηκεύσω την τροφή και εξαϋλώνομαι. Μετά φυτρώνω στο χώμα σαν από θαύμα. Το όνομά μου είναι Δ και τις νύχτες είμαι ρακοσυλλέκτης. Τις μέρες τίποτα. Κουράστηκα στα άκρα. Ξέμεινα με ένα βαρέλι. Όρθιος, μπροστά στη φωτιά να ζεσταίνω τα χέρια μου. Καίγονται κι αυτά. Μένω ένα τίποτα στο περιθώριο.

Ε.Μ.

Advertisements

3 thoughts on “Nα συστηθώ…

  1. Στεναχωρικό (καθώς έλεγε η μάνα μου) αλλά ωραίο!

  2. Δ, Δέσμιε της ανάμνησης, λυπάμαι για τη στέρηση και την ακόρεστη πείνα σου, σε μένα πρόσφερες ένα εκλεκτό λογοτεχνικό γεύμα με το παιγνίδι-σπαραγμό σου. Ευχαριστώ !
    Εξαϋλώνεσαι από σάρκα μα τα Αερικά δεν μένουν στο περιθώριο. Τραβάνε κατά τη μεριά των αθέατων αστερισμών και σμίγουν με διάττοντες για να ξαναγεννηθούν ρακοσυλλέκτες ονείρων στους γαλαξίες. Εκεί που η βαρύτητα ακυρώνεται και η πείνα ανάγεται σε κορεσμένη δίνη μετεωριτών, έτοιμων να φυτρώσουν κρίνοι στη γή.

  3. Αγαπητή Πόπη,
    ο Δ σ΄ ευχαριστεί, καθώς του προσφέρεις έναν νέο τόπο όπου θα λάβει μια Αλλη υπόσταση ξε-φεύγοντας από το περιθώριο.

Κάνε το σχόλιό σου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s