Το κάλεσμα

Παγερό νεφέλωμα σκίασε τη ματιά του,
καθώς εγώ του άπλωνα γυμνά τα δύο μου χέρια.

Δεν είχε λόγια για να πει, μόνο κοιτούσε πέρα.
Αφήνοντας τ΄ αόρατο της μοναξιάς τ΄αγρίμι,
να ξεχυθεί επάνω μου, να με κατασπαράξει.

Ένιωσα τρόμο ανείπωτο και ξέφυγα μονάχη.
Και ρίχτηκα μέσα στη νυχτιά, στου ξέφωτου τ΄απάγκιο,
για να σωθώ από μένανε και τη δική του μοίρα.

Θεά, εσύ π’ αγάπησες τον άνθρωπο της Γής μου
και που τον έντυσες γαμπρό για να με ξεγελάσει,
δώσε μου τη δύναμη να γίνω όπως και πρώτα.
Να νιώσω πάλι τη χαρά της όμορφης ζωής μου,
που είχα μόνο στις αρχές και πριν από το πάθος.

Δε σε αρνούμαι Αρχόντισσα, μήτε σε κατακρίνω.
Δεν καταριέμαι τη στιγμή που γνώρισα εκείνον.
Μόνο που σε παρακαλώ, ν΄ανοίξεις τα φτερά σου,
να στρέψεις το κεφάλι σου, το ηλιοστολισμένο,
να με κοιτάξεις μια στιγμή, που στέκομαι και τρέμω.

Για να γιατρέψεις την πληγή, που μ΄άφησε τ΄αγρίμι
της μοναξιάς και της οργής του πρωτοξεχασμένου.
Και να χαρίσεις ΄πάνω μου λίγη στοργή κι αγάπη.
Όπως και κάνει του παιδιού, του πληγωμένου η Μάνα.

atetra (Σ.Ε.)
30/08/2012

Advertisements

Κάνε το σχόλιό σου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s