Ο φίλος μου ο Αντώνης

Ο Αντώνης συνήθιζε πάντα να χάνεται μέσα σε περίεργες ουσίες, παράνομες καθώς καταλαβαίνετε, αναζητώντας (ποιος ξέρει γιατί), απαντήσεις σε ερωτήματα όπως «γιατί ο γείτονας όταν βγαίνει στο μπαλκόνι του φυτρώνουν μεγάλα αρχίδια και κέρατα στο κεφάλι» ή «πότε το Λενάκι από τον κάτω όροφο, θα πετάξει μέχρι το κρεβάτι του για να βρεθεί από πάνω του τραγουδώντας στ’ αυτιά του σκοπό ερωτικής αποπλάνησης».

Τέλος πάντων! Αυτά είναι μακρινό παρελθόν τώρα πια αφού από εκείνη την εποχή έχουν περάσει ήδη 25 χρόνια και εγώ δε γίνεται να συναντηθώ με το φίλο μου τον Αντώνη όπως τότε, να κουλουριαστώ στην πολυθρόνα του σαλονιού του και να «καπνίζω» τα ντουμάνια που ξερνούσε σε κυκλικούς σχηματισμούς, σαν παλιό φουγάρο του μουτζούρη.

Μου λείπουν όμως εκείνες οι στιγμές… Εκείνο τον καιρό τον Αντώνη μόνο μέσα στα ντουμάνια τύχαινε να τον συναντώ κάθε φορά, όταν δηλαδή η ξαδέρφη μου η Λέλα με τραβολογούσε σαν κλοτσοσκούφι μαζί της στα νυχτο-περπατήματά της, για ξεκάρφωμα. Η Λέλα ήταν τότε 18 χρονών, με όμορφο πρόσωπο και καλοσχηματισμένο κορμί. Εγώ μόλις 15, αδύνατος σαν τσίρος, με κοκοράκι στα μαλλιά, βερμούδα μέχρι το γόνατο, σχισμένους αγκώνες και γόνατα από το ποδόσφαιρο, σαστισμένο βλέμμα, κοντύτερο ανάστημα από αυτό της ξαδέρφης μου και με φαντασία που υπολειπόταν εξαιρετικά της δικής της.

Θα μου πείτε τώρα… αν η Λέλα μπαινόβγαινε στο αχούρι του Αντώνη κάθε τόσο, πώς γινόταν να ξεμένει η αφεντιά μου στο σαλόνι του και να μαστουρώνει με τα ντουμάνια του; Η απάντηση είναι απλή! Η ξαδέρφη μου πήγαινε εκεί για το συγκάτοικο του Αντώνη, τον Μάκη! Καλό παιδί ο Μάκης… Ωραίο παιδί, στην ηλικία του Αντώνη, αθλητικός τύπος, με προφίλ σαν αυτό του Αλέν Ντελόν που τρέλαινε τα κορίτσια και μακριά από εξαρτήσεις σαν και του Αντώνη. Αυτός είχε αδυναμία στον ποδόγυρο, όπως έλεγε και η καημένη η μάνα μου, αλλά τη Λέλα δεν την ένοιαζε τότε! Μετά από ένα χρόνο όμως που γκαστρώθηκε, την ένοιαξε  που ο «καλός» της έγινε τελικώς από Μάκης… Λούης (και αεριωθούμενο μαζί) και εξαφανίστηκε σαν να ήταν μάγος! Ακόμα για να καταλάβετε, μας είναι άγνωστο αν ζει ή αν πέθανε. Και πιστέψτε με, η ξαδέρφη μου δεν έμεινε με σταυρωμένα χέρια, παρά μέριασε  και τα βουνά για να τον βρει και να δώσει τ’ όνομά του στο μωρό τους… Αλλά αυτά είναι μια άλλη ιστορία.

Αυτός ο Μάκης λοιπόν, ο «καρδιοκατακτητής» (τρομάρα του), είχε και «ευγενικούς» τρόπους αφού, ναι μεν ξαπόστελνε τον Αντώνη απ’ το δωμάτιό του για να κάνει τη δουλειά του με τη Λέλα, μας «επέτρεπε» όμως να καθόμαστε στο σαλόνι και να μην ξεροσταλιάζουμε έξω στο κρύο. Κι έτσι και ‘γω ξέμενα με τον ονειροπόλο Αντώνη, ο οποίος για να πνίξει την ανία του και τα νεύρα του που έπρεπε να με έχει κάθε τρεις και λίγο μες τη μούρη του και τον Μάκη με τη Λέλα μέσα στην κρεβατοκάμαρά του, (να σημειώσω εδώ ότι ο Μάκης ήταν φοιτητής τότε στην πόλη μας, πρώτος ξάδερφος και φιλοξενούμενος του Αντώνη) ξάπλωνε φαρδύς-πλατύς στον καναπέ του σαλονιού του, έστριβε «τσιγάρο» και χανόταν μέσα στις παραισθήσεις του.

Με ‘πιάναν και μένα τότε τα ντουμάνια και γινόμουν λιώμα μαζί του. Και καθώς ο Αντώνης άρχιζε να ξεστομίζει τις θολές σκέψεις του για γειτόνους με κέρατα και γειτονοπούλες Σειρήνες, σάστιζα και ‘γω και πάλευα με τα τέρατα του μυαλού του, για να ερμηνεύσω τα δικά μου που ολοένα με πλησίαζαν…

Αυτή η δουλειά συνεχίστηκε για κανένα χρόνο. Στο διάστημα αυτό γίναμε φίλοι με τον Αντώνη, τόσο, που όταν η ξαδέρφη μου η Λέλα γκαστρώθηκε απ’ τον Μάκη και αυτός την κοπάνησε, στεναχωρήθηκα που δε θα ξαναπήγαινα στο σπίτι του φίλου μου. Για να πάω μόνος μου, ούτε λόγος. Όχι ότι δεν το σκέφτηκα δηλαδή… Μάλιστα, καμιά δεκαριά φορές είχα πάρει το ποδήλατο και κλεφτά-κλεφτά, δίχως να το ξέρει κανείς, έφτανα μέχρι το σπίτι του Αντώνη… Κοντοστεκόμουν για λίγο έξω απ’ την πόρτα του, έκανα και δυο-τρεις βόλτες στη γειτονιά και μετά πάλι πεντάλ και πίσω στο σπίτι. Πού να βρω το θάρρος;

Ε, ύστερα πέρασε ο καιρός, φούσκωνε και η κοιλιά της ξαδέρφης μου και όσο φούσκωνε τόσο μεγάλωνε και το δράμα μας (καταλαβαίνετε, που δε βρισκόταν ο Μάκης και το μωρό δεν είχε πατέρα και τα συναφή… άλλες εποχές τότε) μέχρι που η Λέλα μας γέννησε (ένα πανέμορφο κοριτσάκι, την Αργυρούλα μας) και μαζί με την κοιλιά της ξαδέρφης μου, ξεφούσκωσε και η ανάμνηση του φίλου μου του Αντώνη…

Όμως ποτέ δεν τον ξέχασα. Πάντα τον θυμόμουν με ένα παράξενο αίσθημα νοσταλγίας ανακατεμένο με μια ανεξήγητη θλίψη που πλημμύριζε την καρδιά μου στη θύμησή του. Τότε δεν μπορούσα να εξηγήσω το γιατί, απλώς ευχόμουν μέσα μου κρυφά, να ερχόταν η στιγμή που θα ξανάβλεπα το φίλο μου τον Αντώνη, αυτόν τον ονειροπόλο «quest star» της εφηβικής μου ηλικίας.

Και να που τελικά, το ταξίδι της ζωής μου με έφερε μπροστά στο όνομα του φίλου μου, γραμμένο σε καρτελάκι άσπρο. Και εγώ σαν χαμένος, πρέπει να κάνω έτσι και να ανασηκώσω το λευκό σεντόνι που τον καλύπτει, για να κάνω το χρέος μου προς αυτόν, την κοινωνία και τον έφηβο εαυτό μου που ακόμη νοσταλγεί τις στιγμές που κουλουριαζόταν σ’ εκείνη την παλιά πολυθρόνα.

Ποιος είπε ότι με τον καιρό ο ιατροδικαστής συμβιβάζεται με το θάνατο και τον ανθρώπινο πόνο, ώστε να παύει να πονά ο ίδιος στο θέαμα ενός κακοποιημένου ανθρώπινου σώματος; Αν ο καθρέπτης της ψυχής μας είναι τα μάτια μας, τότε ο αντικατοπτρισμός του θανάτου μας, είναι το σώμα μας που μένει πίσω. Έτσι, αυτή τη στιγμή στέκομαι αποσβολωμένος,  γεμάτος πόνο και τρόμο μπροστά στο κουφάρι του παλιού μου φίλου, για να μετρήσω τις πληγές του που καταμαρτυρούν τον μοναχικό και φριχτό του θάνατο.

Παλεύω με τον εαυτό μου για να σταθώ στα πόδια μου και να αποχαιρετίσω ένα φίλο που η ζωή διάλεξε να μας ξαναφέρει κοντά ο θάνατος. Με ανάσα βαριά δίνω υπόσχεση «Παλιέ μου φίλε, καλό ταξίδι για εκεί που πας. Σ’ αυτή τη ζωή, θα ‘σαι για μένα πολύτιμη πυξίδα και μάθημα ζωής».

atetra (Σ.Ε.)
31/08/2012

Advertisements

Κάνε το σχόλιό σου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s