Σπαρμένα χωράφια.

Έμεινα πίσω στο χρόνο
αναζητώντας τα χαμένα μου
όνειρα που σκόρπισαν.
Ορδές ανθρώπων
στάθηκαν στην άκρη
του δρόμου και με κοιτούσαν.
Της μέρας τα παιδιά
αγναντεύουν τον ήλιο που φέγγει
και αγιάζει τα ίχνη μου.

Βαριά τα βήματα, στο ρυθμό
της αναπνοής μου.
«Απόψε είναι αργά για να γυρίσω»,
συλλογίστηκα καθώς έσερνα
τη ζωή μου που αντιστεκόταν.
Προδόθηκα από τα μάτια
όσων με κοιτούσαν,
όσων ορκίζονταν πως θα μοιραστούν
του φαγητό τους μαζί μου.

Συνεχίζω να δρασκελώ νηστικός
στο θαμπό δειλινό.
Αδημονώ μη με προφτάσουν
οι λύκοι του παραμυθιού.
Κοντοζυγώνω στο λάθος και πάλι,
προτού φτάσω γέρνω πάνω στα σπαρμένα
χωράφια της νιότης μου.

Advertisements

About Παντελής Χούλης

Με την προτροπή ενός φίλου αντιλήφθηκε πως δεν είναι τενεκές, χτυπώντας την πένα στο κεφάλι του έβγαλε εύηχα ποιητικά ψελλίσματα. Τα σχόλια είναι των άλλων.

Κάνε το σχόλιό σου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s