ΕΤΣΙ ΣΥΝΕΒΗ……..ΘΑ ΜΕ ΠΙΣΤΕΨΕΤΕ;

22179_316878334403_611459403_3204242_2133866_nΚοιμήθηκα και είδα ένα όνειρο. Δεν σας ενδιαφέρει το περιεχόμενο του αν και ήταν ένα ασυνήθιστο όνειρο, ομολογουμένως όχι πιο ασυνήθιστο απ’ ότι είναι κατά κανόνα τα όνειρα που βλέπουμε όλοι. Αυτό που έχει όμως τη μεγαλύτερη σημασία σ΄αυτή την περίπτωση, είναι που για πρώτη φορά  συνειδητοποίησα ότι τα όνειρα μας, μας τα στέλνουν άλλοι και γι΄αυτό δεν πρέπει να τα παίρνουμε στα σοβαρά. Εμείς δεν φέρουμε γι΄αυτά καμία απολύτως ευθύνη.
Αυτή η σημαντική διαπίστωση δεν προέκυψε ακριβώς έτσι. Η χρήση εδώ του όρου ‘’συνειδητοποίησα ‘’ είναι μάλλον ατυχής. Αν θέλουμε να είμαστε πιο ακριβείς οφείλουμε να πούμε ‘’αντελήφθην’’ η ’’κατανόησα’’ η ‘’κατάλαβα’’ η έστω ‘’πληροφορήθηκα’’. Γιατί η ‘’συνειδητοποίηση’’ είναι μια διαδικασία μάλλον επώδυνη. Προκύπτει μετά από πνευματικό τοκετό, και στην συγκεκριμένη περίπτωση δεν συνέβη ακριβώς αυτό. Ούτε κατά διάνυα.
Δεν πρόεκυψε επίσης ούτε από το γεγονός ότι το περιεχόμενο του ονείρου δεν είχε φαινομενικά καμία απολύτως σχέση με την καθημερινότητα μου, την ζωή μου και τα αισθήματα μου. Θα μπορούσε κάλλιστα, βεβαια, να το εκλάβω ως μια συμβολική πιθανή ερμηνεία όλων των παραπάνω – αναφέρομαι παντα στην πραγματικότητα μου. Συνηθισμένος καθώς ήμουν από προηγούμενες παρόμοιες καταστάσεις,  είχα ήδη αρχίσει να ψαχνω για ερμηνειες κατά την διάρκεια που το έβλεπα.  Αλλά αυτό που με τάραξε, αυτό που με αιφνιδίασε, αυτό που δεν περίμενα, ήταν ότι στο τέλος του ονείρου, αν μπορούμε να ισχυριστούμε ότι ένα όνειρο μπορεί να έχει τέλος,  εμφανίστηκαν τίτλοι, όπως σε μια κινηματογραφική ταινία, και μάλιστα με γράμματα κεφαλαία κι όχι μικρά: ‘’Οποιαδήποτε ομοιότητα με πραγματικά πρόσωπα και καταστάσεις, δεν οφείλεται σε πρόθεση,  είναι ατυχώς τυχαία και μοιραία συμπτωματική’’.
Σαφώς αντιλαμβάνεστε, τώρα που φτάσαμε μέχρι εδώ, ότι ο σωστός όρος που έπρεπε έξ΄αρχής να χρησιμοποιήσω στο κείμενο μου, είναι ‘’αναγιγνώσκω’’ η έστω ‘’διαβάζω’’.

Αλλά όπως λέει και ο Ναμπόκωβ, η ιστορία μας θα ήταν διατυπωμένη σε λιγότερες γραμμές, που θα μας αρκούσαν, αν δεν υπήρχε η απόλαυση της αφήγησης.

Νίκος Γιαννόπουλος
Το ζεστό Καλοκαίρι του 2012

Advertisements

Κάνε το σχόλιό σου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s