Το Τελευταίο Δηλητηριώδες Άσμα Ενός Κόκκινου Κύκνου [Μέρος 1]

Ο Κόκκινος Κύκνος

Το τραγούδι των κύκνων γεννάται, πορεύεται και πεθαίνει.

Και, μέχρι να συναντήσει την Πηγή, ο Ίσανδρος δεν είχε ποτέ του παρατηρήσει πόσο μοιάζει το συναίσθημα της εμμονής με ένα κύκνειο άσμα. Κατάφερνε να σωπάσει τη δική του εμμονή περιπλανώμενος μέσα στην καταιγίδα. Το σκοτάδι της προσκόλλησης συχνά καταφθάνει κρυμμένο μέσα στην ατμόσφαιρα της σιωπηλής, απαλής νύχτας. Γι’ αυτό κι εκείνος χρησιμοποιούσε την καταιγίδα της σκέψης και του ουρανού για να διώχνει την ύπουλη αυτή νύχτα.

Στο τελείωμα της νυχτερινής βροχής, είχαν απομείνει μοναχά οι τυχαίες λάμψεις των αστραπών να γεμίζουν το νυχτερινό ουρανό. Ο άνεμος δεν ούρλιαζε πια, ούτε γέμιζε τα τζάμια του αυτοκινήτου με φύλλα, λάσπες και νερό. Το τοπίο είχε καθαρίσει γύρω του. Μπορούσε να διακρίνει στο βάθος τη γαλάζια οροσειρά του νότου, που από πίσω της κρύβονταν η απέθαντη θάλασσα.

Άνοιξε την πόρτα του αυτοκινήτου και βγήκε έξω, ήρεμος πια. Ανατρίχιασε. Το συμπαγές κρύο που άφησε πίσω της η καταιγίδα δεν ενδιαφερόταν καθόλου για την καλοκαιρινή εποχή στην οποία είχε εισβάλλει. Λόγω της εποχής, εκείνος φορούσε μόνο ένα λεπτό, μαύρο παντελόνι και μια κοντομάνικη πράσινη μπλούζα. Άφησε την πόρτα του οδηγού ανοιχτή και ακούμπησε με την πλάτη επάνω στο αμάξι. Σήκωσε το βλέμμα προς στον ουρανό κι έκλεισε τα μάτια του. Η εμμονή του ήταν και πάλι αδύναμη. Η ταραχή που του προκαλούσαν οι εικόνες στην καρδιά είχε, για άλλη μια φορά, περάσει. Η καταιγίδα, μέσα κι έξω, είχε τελειώσει, αφήνοντας πίσω της ζημιές αλλά και ηρεμία. Ένα ανεπαίσθητο χαμόγελο ανακούφισης αποπειράθηκε να σχηματιστεί στα χείλη του. Μόνος και εκτονωμένος, άφησε τον εαυτό του να βυθιστεί στο ήρεμο σκοτάδι. Ανάμεσα στο μαλακό θρόισμα των φύλλων ξεχώρισε το δειλό, σιγανό τραγούδι ενός πουλιού. Πιθανότατα κάποιος νεαρός τίρενος, ο οποίος είχε μείνει μόνος και αναζητούσε να βρεθεί ξανά με το είδος του.

Ίσως και να τον πήρε ο ύπνος για λίγα δευτερόλεπτα, δεν ήταν σίγουρος. Πάντως, όταν άνοιξε τα μάτια του, βρισκόταν ακόμα ακουμπισμένος στο πλάι του αμαξιού του. Ο νυχτερινός ουρανός είχε καθαρίσει αρκετά ώστε να φαίνεται αχνά το όριο του γαλαξία. Κάπου μέσα στο αστρικό χάος, μια μικρή πορτοκαλιά κουκίδα έλαμπε μοναχή. Ήταν ο Ημίας, το πιο φωτεινό τμήμα του σύριου αστερισμού. Δεν ήταν συνηθισμένο προνόμιο για τους κατοίκους του νάνου πλανήτη Δσιν να έχουν τη ευκαιρία να παρατηρήσουν το ξεχωριστό φως του Ημία.

Ασυνήθιστη ήταν και η μελωδική φωνή που του τράβηξε την προσοχή. Σήκωσε την πλάτη του από το πλάι του αυτοκινήτου και στάθηκε ακίνητος μέσα στο σκοτάδι. Ξεχώριζε τον κάθε ήχο που περνούσε μέσα από τα αυτιά του, προσπαθώντας να εντοπίσει τη μελωδία ξανά. Ήταν πολύ σύντομη, τόσο που αμέσως γεννήθηκε μέσα του η αμφιβολία για το αν πραγματικά άκουσε κάτι.

Πριν περάσουν πολλά δευτερόλεπτα η μελωδία ξανακούστηκε. Κρυμμένη μέσα στο σκοτάδι, υψηλότερα από το επίπεδο στο οποίο στεκόταν εκείνος, προερχόμενη από κάπου πίσω του, πέρα από τη δεξιά μεριά του δρόμου, συνόδευε διακριτικά το τραγούδι των νυχτερινών πουλιών. Έκλεισε τα μάτια του και ανάγκασε το μυαλό του να αναλύσει τη φωνή. Δεν ήταν μελωδία μουσικού οργάνου. Έβγαινε από ζωντανά χείλη. Θηλυκά χείλη. Και σταμάτησε ξανά. Άνοιξε τα μάτια του.

«Ποιά είσαι;» ψιθύρισε.

Τα βήματά του τον καθοδηγούσαν σχεδόν στα τυφλά, καθώς αναζητούσε ένα μονοπάτι προς τη μελωδία. Μετά από αρκετά βήματα, ακούμπησε κρύα, υγρή πέτρα. Το φως των αστεριών καθρεφτιζόταν επάνω στις εναπομείνασες σταγόνες βροχής, που χάιδευαν το σκληρό βράχο. Άνεμος σφύριξε στιγμιαία από τα αριστερά του, τραβώντας του την προσοχή.

«Υπάρχει άνοιγμα εκεί» σκέφτηκε.

Προχώρησε προς τα αριστερά, ψηλαφώντας παράλληλα με τα χέρια του το βράχο, αναζητώντας το άνοιγμα. Όταν το εντόπισε, παρατήρησε πως ήταν αρκετά φαρδύ ώστε να περάσουν δύο άτομα ταυτόχρονα. Έκανε λίγα βήματα προς τα μέσα και ο άνεμος σφύριξε πάλι, περνώντας από πάνω του αυτή τη φορά. Υπήρχε κάποιου είδους μονοπάτι μπροστά του, το οποίο ανηφόριζε όσο μάκραινε. Από εκεί ερχόταν ο άνεμος. Ψηλά, στο τέλος του μονοπατιού, το φως των αστεριών γινόταν εντονότερο.

Με προσοχή, προχώρησε λίγα βήματα επάνω στο μονοπάτι. Το χώμα ήταν μαλακό κάτω από τα πόδια του, αλλά όχι υγρό. Σα να μη το άγγιξε καθόλου το νερό της βροχής. Το τραγούδι του τίρενου δεν ακουγόταν πια. Και οι φωνές των υπόλοιπων πλασμάτων της φύσης είχαν πάψει. Μόνο το σφύριγμα του αέρα γέμιζε τη σιωπή γύρω του, καθώς διάβαινε την ανηφόρα. Στη μέση της διαδρομής ο αέρας έφερε μαζί του ένα άρωμα που συναντούσε για πρώτη του φορά αλλά η αίσθηση που ανέδιδε τού ήταν πολύ γνωστή. Πριν προλάβει να το σκεφτεί περισσότερο, είχε ήδη φτάσει στην άλλη άκρη του μονοπατιού. Ο άνεμος είχε κοπάσει και το σφύριγμά του είχε μειωθεί. Κοντοστάθηκε με τα μάτια κλειστά. Ο αέρας ήταν πολύ διαφορετικός εκεί. Γνώριμος και ζεστός, παρά το κρύο που επικρατούσε στην ατμόσφαιρα. Και ήταν κι εκείνο το άρωμα, λες και είχε φτιαχτεί ειδικά για εκείνον και το παρελθόν του.

Έκανε δύο βήματα ακόμη και πέρασε σε έναν ανοιχτό χώρο. Για μια στιγμή το αστερόφως τρύπωσε μέσα από τα σύννεφα και μπόρεσε να διακρίνει όσα υπήρχαν γύρω του. Στα δεξιά του υψωνόταν μια ψηλή, βραχώδης πλαγιά. Στα αριστερά του διέκρινε μια πλατιά, πέτρινη προεξοχή, εκτεινόμενη πάνω από το επίπεδο από το οποίο είχε ξεκινήσει. Ίσια μπροστά, φαινόταν ένα νέο μονοπάτι, ανηφορικό όπως το προηγούμενο. Έστριβε στα γρήγορα προς τα δεξιά και κατόπιν χανόταν πίσω από το βραχώδες τείχος.

«Είναι βουνό» μονολόγησε, καθώς περιεργαζόταν το τοπίο ολόγυρά του.

Πήγε και στάθηκε στην άκρη της πέτρινης προεξοχής. Είδε πως βρισκόταν λίγο ψηλότερα από τους πρόποδες του βουνού. Κοιτάζοντας προς τα κάτω, μάταια προσπαθούσε να εντοπίσει το δρόμο από τον οποίο ήρθε. Το μόνο που υπήρχε γύρω από το βουνό ήταν σύννεφα. Ξεκινούσαν από το έδαφος και φτάνανε ως τον ουρανό, όπου ανοίγανε τρύπες σε τυχαία σημεία και αφήνανε το φως των αστεριών να περάσει.

Κι ενώ κοίταζε τα σύννεφα που καλύπτανε το εμμέσθενο βουνό, κάτι τινάχτηκε από μακριά, από τα δεξιά του. Δυνατός θόρυβος από μεγάλα φτερά τον έκανε να σαστίσει και να κάνει μερικά βιαστικά βήματα προς τα πίσω, χαμηλώνοντας το κεφάλι και βάζοντας μπροστά τα χέρια για προστασία. Έστριψε το κεφάλι για να δει, αλλά η σκιά πετούσε όλο και πιο ψηλά, ώσπου εξαφανίστηκε βιαστικά πίσω από την πλαγιά του βουνού, πάνω από το ανεξερεύνητο ανηφορικό μονοπάτι.

Αμέσως έριξε το βλέμμα του προς το μέρος από όπου είχε πεταχτεί η σκιά. Ο χώρος καλυπτόταν από αραιή ομίχλη. Δε την είχε παρατηρήσει πριν. Όσο περισσότερο την κοίταζε, τόσο καλύτερα την αντιλαμβανόταν τα μάτια του. Σκέφτηκε για μια στιγμή και ύστερα αποφάσισε. Περπατώντας αργά, προσεκτικά, πέρασε στην ομίχλη.

Ένιωσε την ατμόσφαιρα να γεμίζει με κάποιου είδους πένθιμη συμφωνία, καθώς μια σκοτεινή λίμνη αποκαλυπτόταν μπροστά στα μάτια του. Τα νερά της δεν αντικατοπτρίζανε το αστερόφως, σαν ένας καθρέφτης που δεν αφήνει το φως να τον αγγίξει. Οι εξωτερικοί ήχοι είχαν εξαφανιστεί. Ήταν σαν η ομίχλη να κρατούσε τη λίμνη αποκλεισμένη από τον υπόλοιπο κόσμο, περιβάλλοντάς την με την ανακουφιστική σιωπή που ακολουθεί το θάνατο. Ο Ίσανδρος ένιωσε τη μεγάλη ανάγκη να κλείσει τα μάτια του και να αφεθεί στην ηρεμία της παράξενης λίμνης. Και στη στιγμή που ετοιμαζόταν να το κάνει, η μελωδική φωνή ακούστηκε για άλλη μια φορά. Άνοιξε ξαφνιασμένος τα μάτια του και στα γρήγορα σάρωσε με την ακοή του τον περιβάλλοντα χώρο. Η πηγή της μελωδίας βρισκόταν απέναντι, στην άλλη άκρη της λίμνης.

Σήκωσε το βλέμμα του και άρχισε να προχωρά με βιαστικά βήματα προς την απέναντι όχθη. Με τη σκοτεινή λίμνη στα αριστερά του και την ομίχλη στα δεξιά του, σκέφτηκε για μια στιγμή ότι ίσως περπατούσε στις αδιέξοδες στοές κάποιου ονείρου. Κι όσο πλησίαζε την πηγή της μελωδίας, τόσο περισσότερο ταίριαζε μέσα στο μυαλό του η εξήγηση του ονείρου, καθώς όλα γύρω του έμοιαζαν ακίνητα και ατέλειωτα. Ωστόσο, δε πέρασε πολλή ώρα μέχρι να φτάσει στην πηγή. Και εκεί ήταν που, αν επρόκειτο για όνειρο, θα ξυπνούσε. Όμως, καθώς ο Ίσανδρος βρισκόταν στον πραγματικό κόσμο, παρέμεινε στη θέση του. Καθώς στεκόταν και κοίταζε ακίνητος, προσπαθούσε να καταλάβει. Στην άκρη της λίμνης, με τα πόδια βουτηγμένα στο νερό και τα χέρια ακουμπισμένα στο μαλακό χώμα, καθόταν μια γυναίκα.

Advertisements

Κάνε το σχόλιό σου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s