All posts by ghraaios

Στον πόνο του έρωτα δεν υπάρχει θλίψη…

Στον πόνο του έρωτα δεν υπάρχει θλίψη…

Στον πόνο του έρωτα δεν υπάρχει θλίψη, μόνον
μιαν ασήμαντη σιωπή, πολλές φορές
σαν τη ζωή σου που σημαδεύει τις στιγμές μου
με χαμόγελα που σβήνουν
στο βραδινό φεγγάρι αυτής της άνοιξης.

Στον πόνο του έρωτα δεν υπάρχει θλίψη, μόνον
κάτι θολά φανάρια στην ομίχλη
ενός λιμανιού που η νύχτα πέφτει πάνω του
σαν σεντόνι ανεκπλήρωτης ηδονής,
έτσι όπως το στήθος σου αναζητά
εκείνη την ανάσα των χειλιών της
που σου χάρισε ένα πρωινό του Οκτώβρη

Στον πόνο του έρωτα δεν υπάρχει θλίψη, μόνον
μερικά σκόρπια αρώματα αποξηραμένων λουλουδιών
στις σελίδες του ημερολογίου σου
που σαν τις νότες ενός τραγουδιού
χάιδεψαν τη ζωή σου για λίγο
πριν χαθούν για πάντα στη μνήμη της καρδιάς σου
που έχει γίνει μια λίμνη με ματωμένα νερά.

Στον πόνο του έρωτα δεν υπάρχει θλίψη, μόνον
μια παραλία με κάτι μοναχικά βράχια
που ατενίζει τις επιθυμίες της αφηρημένα,
μ ένα σιωπηλό βλέμμα γι αυτά που δεν τόλμησε ν αγγίξει,
με μια παρουσία φάντασμα στους ανέμους
και στους αναστεναγμούς που κουβαλάει στα κύματά της.

Στον πόνο του έρωτα δεν υπάρχει θλίψη, μόνον
κάτι χλωμά πρόσωπα με υποταγμένα μάτια
σε μια πραγματικότητα νεκρή από όνειρα
για τους ανθρώπους που ξέχασαν να δακρύζουν
και που στην λαίλαπα του χρόνου θα σε παρασύρουν
στην απύθμενη μελαγχολία των κλειδωμένων ματιών σου.

Στον πόνο του έρωτα δεν υπάρχει θλίψη, μόνον
κάτι στίχοι που τους παρασέρνει
ο αλλοπαρμένος αέρας των φεγγαριών και των ήλιων
που παρελαύνουν ηρωικά μοναχικοί
κα των «μικρών μας» ανθρώπινων στιγμών
καθώς κοιτάζω κρυφά μέσα απ το παράθυρο τη ζωής σου.

____


In the pain of love there is no sorrow…

In the pain of love there is no sorrow, just
an insignificant silence, many times
like your life that marks my moments
with smiles erasing
in the night moon of this spring.

In the pain of love there is no sorrow, just
some blurry lamps in the fog
of a harbor that night falls on it
like a sheet of unfulfilled delight,
so as your chest seeks
that breath of her lips
which offered you on an October morning.

In the pain of love there is no sorrow, just
some loose fragrances of dried flowers
in the pages of your diary
which like the notes of a song
caressed for a while your life
before forever lost in the memory of your heart
that has become a lake with bleeding waters.

In the pain of love there is no sorrow, just
a beach with some lonely rocks
which gazes its desires abstract,
with a silent glance for these that didn’t dare to touch,
with a presence ghost in the winds
and in the sighs that carries in its waves.

In the pain of love there is no sorrow, just
some pale faces with subservient eyes
in a reality dead by dreams
for the people that forgot to shed tears
and which in the storm of time they will drift you
in the fathomless melancholy of your locked eyes.

In the pain of love there is no sorrow, just
some verses that swept along
by the barmy wind of moons and suns
which march on heroically alone
and our “small” human moments
as I secretly look through the window of your life.

Γράφω για τον έρωτα απόψε

Γράφω για τον έρωτα απόψε

Γράφω για τον έρωτα απόψε.
Χωρίς πίκρα στην καρδιά μου, χωρίς θλίψη στην ματιά μου, με μια μικρή αχτίδα ελπίδας όπως του αξίζει.

Γράφω για τον έρωτα απόψε.
Καθώς το απόγευμα φεύγει και τα φώτα στους δρόμους ανάβουν και η νυχτερινή κίνηση ξεκινάει σιγά και οι προσδοκίες ξυπνούν σιγά σα να μην υπάρχει απελπισία στον κόσμο μας.

Γράφω για τον έρωτα απόψε.
Εσύ αν κι είσαι μακριά μου, κάπου χαμένη στην πόλη… μ ένα εκτυφλωτικό φως και με κάτι σπασμένα φτερά… βρίσκεσαι δίπλα μου κρατώντας την πένα μου και δίνοντας ζωή στις λέξεις μου.

Γράφω για τον έρωτα απόψε που γνωρίζω κάθε φορά που αντικρίζω τα δυο σου μάτια, υγρά και γαλάζια, γλυκά και θλιβερά όμορφα, στην παραλία της οδύνης του ανομολόγητού σου πόνου.

Γράφω για τον έρωτα απόψε. Όχι αυτόν που οι άνθρωποι χρησιμοποιούν σαν καθρέφτη της δυστυχίας τους που στοιχειώνει το παρόν τους απ το παρελθόν, αλλά για εκείνον που ανατριχιάζει κάθε φορά όταν τα χείλη σου αγγίζουν τα δικά μου, για εκείνον που δακρύζει βλέποντας κάθε πρωί τα πουλιά να πετούν ελεύθερα, για εκείνον που δεν γνωρίζει τι σημαίνει η λέξη περηφάνια, για εκείνον που ταπεινά κοιμάται και ονειρεύεται την στιγμή που θ ακούσει ξανά τη φωνή σου, που θα νιώσει ξανά την ανάσα σου και που ζει πάντα στην σκιά σου.

Γράφω για τον έρωτα απόψε με μια λευκή καρδιά κι ένα χαμόγελο, σαν κι αυτά που μ έκαναν να ρθω κοντά σου.

Γράφω για τον έρωτα απόψε που η σιωπή του καμιά φορά μοιάζει εκκωφαντική.

Γράφω για τον έρωτα απόψε γνωρίζοντας πως είμαι πολύ μικρός για να τον αγγίξω, πολύ χλωμός για να τον χρωματίσω.
Αλήθεια ποια χρώματα μπορούν να βάψουν την ελπίδα στο όνειρο του αληθινού έρωτα?

Γράφω για τον έρωτα απόψε και καθώς οι σκιές βαριά θα πέφτουν μέσα στη νύχτα, θα ξυπνήσω πάλι αναζητώντας την ματιά σου στο σκοτάδι μου.

Γράφω για τον έρωτα απόψε και δακρύζω από χαρά. Την πρωτόγνωρη χαρά ενός ασήμαντου και λυπημένου ανθρώπου που ξαναβρήκε τη θάλασσα των παιδικών του χρόνων, όπως την είχε αφήσει. Έρημη και μόνη ν αφήνει τους λευκούς αφρούς των κυμάτων της στα γυμνά μου πόδια.

Γράφω για τον έρωτα απόψε και σβήνω τη ζωή μου στην ψυχή σου μ ένα φιλί κι ένα γαλάζιο όνειρο.





I write about love tonight.

I write about love tonight.
Without bitterness in my heart, without sadness in my glance, with a small ray of hope as it deserves it.

I write about love tonight.
As the afternoon leaves and the lights on the street are kindle and the night movement starts slowly and the expectations wake up slowly as if there is no despair in our world.

I write about love tonight.
You, even if you are away from me, somewhere lost in the city… with a blinding light and some broken wings… standing by my side, keeping my pen and giving life to my words.

I write about love tonight that I know each time I face your eyes, wet and blue, sweet and sadly beautiful in the beach of anguish of your unacknowledged pain.

I write about love tonight. Not the one that people use as a mirror of their misery that haunts their present by the past, but the one that shivers each time that your lips touch mine, the one that tears each and every morning watching birds fly free, the one that doesn’t know what means the word pride, the one that sleeps humbly and dreams of the moment to listen to your voice again, the one that will feel again your breath and always lives by your shadow.

I write about love tonight with a white heart and a smile, like these that make me to come close to you.

I write about love tonight that its silence sometimes sounds deafening.

I write about love tonight knowing that I am too small to touch him, too pale to color him.
Really what colors may paint the hope in the dream of true love?

I write about love tonight and as the shadows will fall heavily into the night, I will wake up again seeking your glance in my dark.

I write about love tonight and I tear by joy. That unusual joy of an unimportant and sad man that finds out again the sea of his childhood as it had left it. Desolate and deserted to leave its white froths of her waves on my naked feet.

I write about love tonight and I erase my life in your soul with a kiss and a light blue dream.

Αποσυρόμενοι

Αποσυρόμενοι στα μικρά γυάλινα κλουβιά μας. Πραγματευόμενοι τα όνειρα μας με μια βαθιά γαλάζια επιθυμία σαν κι αυτή του ωκεανού, σαν κι αυτή της ανοιξιάτικης νύχτας ευρισκόμενοι σ ένα καταπράσινο λιβάδι μετρώντας τα αστέρια και κάνοντας ευχές που σαν λευκά σύννεφα το ξημέρωμα θα χαρίσουν την εικόνα της γαλήνης που τόσο πολύ ποθεί η ψυχή μας.

Αποσυρόμενοι στις μικρές μας λέξεις, περιτριγυρισμένοι από βαθυστόχαστες έννοιες και σοβαροφανείς συμβουλές.
Τα γεγονότα μας προσπερνούν αστραπιαία λες κι η συμμετοχή μας σ αυτά είναι αόρατη.
Οι ελπίδες χωμένες στις στοές της καθημερινής τρέλας, ανάγκες που ψάχνουν να βγουν στο φως μέσα από σπασμένα χαμόγελα και απεγνωσμένα ξενύχτια σε μπαρ της βραδιάς και έρωτες των λίγων ευρώ.

Αποσυρόμενοι στα στενάχωρα γραφεία μας, στα σπίτια μας με τα κλειστά παράθυρα και στα μπαλκόνια μας με τα απότιστα λουλούδια, χαράσσοντας κατευθύνσεις που μετά από λίγο θ αλλάξουμε για «τριάντα αργύρια» και όμορφα χαμογελώντας στο κενό μας θα κοιμηθούμε βλέποντας τα ωραιότερα όνειρα κι αντέχοντας τους χειρότερους εφιάλτες μας.

Αποσυρόμενοι στις καλοκαιρινές μας νύχτες, προσμένοντας αστέρια να πέσουν για να κάνουμε τις ευχές μας και να ζήσουμε το παρελθόν μας μέχρι τελικής πτώσης. Τα «αν μόνο» γράφουν την ιστορία μας και η πίκρα που χαράζει στα πρωινά μας, θυμίζει την όμορφη κοπέλα που δεν τολμήσαμε ποτέ να της πούμε αυτό που διδάξαμε.
Την απλότητα να υποκλινόμαστε στο ανεπιτήδευτο.

Αποσυρόμενοι στις ζωές μας αφουγκραζόμαστε τους χτύπους της καρδιάς μας σαν πρόσκοποι που μαθαίνουν να φτιάχνουν περισπούδαστους κόμπους.

Η νύχτα θα προχωρήσει και το γλυκό χάραμα της νιότης μας θ ανθίσει γι άλλη μια φορά… μέσα σε κάτι άπλυτα ποτήρια γεμάτο ουίσκι και κάτι κίτρινες σελίδες γραμμένες με τα μάτια των εραστών.

Σιωπηλοί Μονόλογοι (κάτι για σένα ή τη χώρα μου)

Σιωπηλοί Μονόλογοι (κάτι για σένα ή τη χώρα μου)

Αιώνια χαμένος σε στιγμές ποίησης και απόκοσμες μελωδίες του κάτω κόσμου, κεντάω τις εικόνες μου με μπλε βελούδινη κλωστή της ανυπαρξίας μου.

Ένα θελκτικός ήλιος σαν τα μάτια σου, παίζει παιχνίδια ψυχής και χρωμάτων που καταλήγουν στα σιωπηλά χαμόγελα που σου στέλνω.

Κάποια βότσαλα στο ράφι, μαζεμένα από μια χειμωνιάτικη παραλία, αδιάψευστος μάρτυρας ενός έρωτα που θέλει να ζήσει.

Στους δρόμους της πόλης, πρόσωπα ματωμένα απ τις πρόσφατες διαδηλώσεις να εγκαταλείπουν τον αγώνα με δάκρυα στα μάτια και καρδιές πεταμένες στα σκουπίδια.
Στα χώματα που κάποτε πρωτόπαιξα μπάλα και που γνώρισα το πρώτο σκίρτημα του έρωτα για την ποίηση, στα χώματα αυτά τώρα μόνον η λάσπη και το αίμα έχουν μείνει.

Αποτραβιέμαι γι άλλη μια φορά στη μοναχική, χειμωνιάτικη παραλία μου, που σήμερα αναπάντεχα ευχάριστα έχει μιαν αίσθηση άνοιξης, μιαν αίσθηση ίσως της αθεράπευτα ρομαντικής μου τρέλας ότι μπορώ ακόμη να ελπίζω στον έρωτά σου.

Το πάγωμα του χρόνου είναι σκληρό. Στην προσπάθειά μου να παγώσω το χρόνο, το μόνο που καταφέρνω είναι να παγώσω τα χέρια μου και χαμογελάω με την παιδική μου αφέλεια.

Στους δρόμους της πόλης ο θυμός περισσεύει και τα μάτια γυαλίζουν από μίσος. Οι καμένες ψυχές είναι χειρότερο θέαμα απ τα καμένα κτίρια που μας δείχνει η τηλεόραση.

Η άρνηση στο δικαίωμα να είσαι άνθρωπος είναι μια επικίνδυνη ατραπός και το αποτέλεσμά της αβέβαιο. Κάποιοι θα το πουν καλό, κάποιοι κακό. Έπειτα θ αρχίσει η ακατάσχετη επιχειρηματολογία με φωτογραφίες, επιχειρήματα και έγγραφα που αποδεικνύουν το ένα ή το άλλο.

Μ όλα αυτά δεν έχει καμιά δουλειά ο έρωτας μάτια μου. Ο έρωτας ξεκουράζεται κλείνοντας τα μάτια του γλυκά πάνω στο απαλό του μαξιλάρι και ονειρεύεται την επόμενη φορά που θα σε ξαναδεί.

Ο έρωτας θα σε κάνει να ξεχαστείς για λίγο, να γείρεις το κεφάλι σου στον ώμο μου και καθώς ένας ελαφρύς καλοκαιρινός άνεμος θα φυσάει στα πρόσωπά μας, εσύ θα κλείσεις τα μάτια για να ευχηθείς αυτή η στιγμή να κρατήσει για πάντα.

Ο έρωτας πεθαίνει στα χώματα αυτής της χώρας όταν τα μάτια έμαθαν να δακρύζουν και να πιστεύουν μόνο σ ότι βλέπουν.

Ο έρωτας απλώνει τα φτερά του πάνω απ τη ζωή σου όταν έχεις… ένα ακόμη δάκρυ να μοιραστείς μαζί της, ένα ακόμη χαμόγελο να της δώσεις… όταν μπορείς να τη δεις χωρίς να σε βλέπει και να νομίζει έτσι ότι την ξέχασες για να μπορέσει να σε ξανά θέλει, υπακούοντας και δηλώνοντας την ύστατη υποταγή σε αυτόν.

Μια ελπίδα έμεινε να αχνοφέγγει στην καρδιά μας γιατί ο έρωτας δεν πέθανε ακόμη στη χώρα μου.

Silent Monologues (something about u or my country)

Eternally lost in moments of Poetry and in eerie melodies of the underworld, I embroider my images with blue velvet line of my nonexistence.

Like your eyes, a charming sun, plays games of souls and colors which end up in the silent smiles that I sent to you. Some pebbles on my shelf gathered by a wintry beach, irrefutable witness of a love that still wants to live.

In the streets of the city, bleeding faces from the recent protests giving up the fight with tears in the eyes and hearts thrown away to garbage. In clays that onetime I first played my first football match and met the first skip of loving Poetry, in these clays now just mud and blood there is.

I withdraw myself for another time in my lonely wintry beach that today sudden pleasantly has a sense of spring, maybe a sense of my incurable romantic madness that I am still being able to hope to your love. The freeze of time is hard. In my try to freeze the time I only manage to freeze my hands and I smile with my childish naivety.

In the streets of the city anger be more than enough and the eyes are shining by hate. Burnt souls are a worst sight than burnt buildings that tv shows to us. The denial in the right to be simply human is a dangerous path and its result is uncertain. Some will call it good, some other bad. Then it will start the resistless argumentation with photos, arguments, papers that prove one or the other.

With all these love has nothing to do my beautiful eyes. Love is resting closing its eyes sweetly laying on a soft pillow and dreams the next time that will see you again.

Love will make you to forget for just a little bit; will make you put your head on my shoulder and as a light summer breeze will blow on our faces, you will close your eyes wishing if this moment could last forever.

Love dies in the clays of this country when the eyes learnt to tear and to believe only in what they see.

Love spreads its wings above your life when you got… one more tear to share with her, one more smile to offer her… when you can see her without been seen by her and to think that you have forgotten her so she could want you again, obeying and declaring that way to the utmost submission to it.

One hope just left to flicker in our hearts because love hasn’t died in my country yet.

Βρόχινη σιωπή

Ατέλειωτη βρόχινη σιωπή
σαν ένα πέπλο ορφάνιας τύλιξε την πόλη
σ ένα απόγευμα που έμοιαζε σχεδόν ειρωνικό
υγρό και παγωμένο σαν τα πρόσωπα στο δρόμο

Στιγμές γαλάζιες χαμογελαστές
με μάτια σαν μικρού παιδιού που ελπίδα αποζητούν
η άγνοια που σκόρπισε ρωγμές
κι αδιάκριτα πληγές θα μας γεμίσουν

Απόψε η μοναξιά μας πιο σκληρή από ποτέ
την πόρτα της ψυχής μας θα ανοίξει
σαν ένα κάδρο δίχως ζωγραφιά
και στον λευκό καμβά τ αρχικά του ονόματός μας

Ο έρωτας στους δρόμους περπατά
σκυφτός και σκυθρωπός χαμόγελα μοιράζει
και η γεύση του πικρού καφέ στο στόμα ξενυχτά
σαν μελωδία που η πρωινή βροχή μαζί της θα μας φέρει

Σαν ένα απρόσμενο θαύμα η παρουσία σου ξανά
θα με ξυπνήσει απ το λήθαργο της θλίψης
κι όπως η βρόχινη σιωπή θα ξεμακραίνει
ο έρωτας σαν μυστικό γλυκό μαζί του θα μας πάρει

(από την συλλογή ερωτικών ποιημάτων «Μοιάζουμε»)