All posts by noeemon

About noeemon

γεννήθηκε το 1983 και από τότε την παλεύει δεν την παλεύει... Ασχολείται για χόμπι με τις τέχνες. Οπότε μια που είδε όλοι να γράφουν, είπε κ αυτός να δοκιμάσει!

Η μέρα της Κρίσεως!

Ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι, η λάσπη στο καλό κοστούμι, η κουτσουλιά την ώρα που παίζεις gameboy και βοηθάς τον Σούπερ Πάριο να σώσει την πριγκήπισσα (μπα και δεί χαρά στα σκέλια του ο καψερός)! Άκου εκεί 25 ευρώπουλα για μια ταπεινή φιάλη 750ml Ιακώβου Δάγκλας. Γιουλιά και κέρμα! Κατάντια! Καταραμένη Άνχελα Δημητρίου και σεις Ούνοι ψηφοφόροι της που μας καταντήσατε! Ήταν αποφασισμένος…

Πἠγε στην υπεραγορά Μαστούρης (σύνομα και στην δικιά σας γειτονιά) και έκανε τα απαραίτητα ψώνια του.

-Τρἰα κιλά C4, δέκα φέτες πάριζα, δέκα φέτες καπνιστό κασσεράκι και μια φιαααα.. ΟΧΙ, δεν θα πάρω Δάγκλας σήμερα!

-Δατ γουντ μπι 3214 όιρο, Χερρ Μπούφος.

-Πάρτα και στο λαιμό να σου κάτσουν, αγιογδύτη! Την απόδειξη που δεν μου δίνεις, να την βάλεις στο… Άντε να μην σου πω που…

Γύρισε σπίτι, μαγείρεψε 5 τοστάκια και ύστερα μαγείρεψε τον δυναμίτη. Παραδοσιακή συνατή, από τον Αναρχικό του Τσελεμεντέ. Με έξτρα μπούκοβο, για να τσούξει το αντεράκι όλων αυτών που μας κατάντησαν να δίνουμε 25 όιρο για μια φιάλλη! Το σχέδιο ήταν απλό:

Α) προγραμματίζουμε την μπόμπα να κάνει μπουμ στο τερματικό σταθμό

Β) κατεβαίνουμε ένα σταθμό πριν (προσέχοντας ναμην μας πάρει ο ύπνος και πάμε άκλαυτοι), αφήνοντας ην βαλίτσα μέσα

Γ) Γυρνάμε σπίτι και απόλαμβάνουμε το μακελειό μας στις ειδήσεις

Δ) μετά απολαμβάνουμε καλό Ιταλικό κινηματογράφο. «Η Κοντέσσα (το) κάνει (από) πίσω»

Ξουρίστηκε, έπλυνε την μασχάλη του, έβαλε την μπόμπα σε μια τσάντα Pucci, έφαγε μια μπόμπα κεφαλοτύρι και ξεκίνησε. Δεν απέμεναν παραμόνο 3 σταθμοί για το τέρμα, όταν ανέβηκε μια γυναικοπαρέα στον συρμό. Την μία την γνώριζε! Ήταν Εκείνη! Την κατάλαβε αό το χαμόγελο και το γέλιο της. Από τότε που είχε δεί εκείνο το διαφημιστικό βίντεο, δεν μπορούσε να την βγάλει από το νου του. Είχε γεμίσει το δωμάτιο και το κινητό του με φωτογραφίες της. Αφίσσες μια σιωπηλής θεας που νόμιζε πως ποτέ του δεν θα γνωρίσει!
Είχε φτάσει η στιγμή να κατέβει…

-Χερρ, ξεχάσατε την βαλίτσα σας!

Όχι ρε γαμώτο, τον είχε πάρει χαμπάρι! Θα μπορούσε απλά να πεί ότι δεν ήταν δικιά του και να φύγει. Αλλά όχι, όχι, ΟΧΙ γαμώ την τρέλα του! Όσο και να σιχαινόταν την Άνχελα που έφερε όλη αυτή την κρίση, τόσο λάτρευε το υπέροχο γέλιο της σιωπηλής θεάς του! Αυτή δεν έφταιγε σε τίποτα!

-Ευχαριστώ… και… να ξέρετε… είστε υπέροχη, σας λατρεύω…

Κατέβηκε τρέχοντας από τον συρμό και πήγε απευθείας στην Αντρική τουαλέτα. Βρήκε την καθαρίστρια μόνο.

-Τί ώρα κάνεις διάλειμμα, μωρή καριόλα;Πάρε αυτό το 50ρι, κλείδωσέ με και πάνε να πιέις μια φιάλη Δάγκλας στην υγειά μου! ΓΡΗΓΟΡΑ! Είναι επείγον και θέλω ησυχία όταν το κάνω!!!

Απορημένη η καθαρίστρια κλείδωσε την πόρτα, έκανε τον σταυρό της και πήγε να κάνει τσιγάρο. Είχαν δεν είχαν περάσει δέκαλεπτά όταν άκουσε τον θόρυβο!

-Όχι ρεγαμώτο, με τον κάθε Αρχίδαμο!!! Τοστάκια από τον Μαστούρη έφαγε ο ηλίθιος;;; Να δω πως θα καθαρίσω πάλι!

Την επόμενη μέρα, η σιωπηλή θεά γύρισε την διαφήμιση για το νέο Δάγκλας, με τιμή έκπληξη, 12 ευρώ η φιάλη!

Της Αγίας Δευτέρας Ευκαιρίας Ανήμερα

Ήτανε όλοι εκεί…

Παλιές αγάπες, παλιοί φίλοι που γίνανε εχθροί, εχθροί που γίνανε αδέρφια σου. Ολοι, μα όλοι αυτοί που γνώρισες στην διαολεμένη βόλτα σου με το τρενάκι του τρόμου που λένε ζωή, ήτανε καλεσμένοι στην παράξενη γιορτή σου.

Τι περίεργη γιορτή, Θεέ μου! Συνήθως γιόρταζες (τις περισσότερες φορές μόνος) την ημέρα της γέννησής σου και σήμερα δεν ήτανε αυτή. Η λιτή τούρτα είχε ένα κεράκι λιγότερο, μα δεν σε ένοιαξε. Αυτό που σε έτρωγε ήταν τα γηρατειά μέσα σου, η μαυρίλα της κωλόγριας της ψυχής σου. Οπότε, έβαλες και συ ένα ποτήρι δηλητήριο από ένα μπουκάλι πουδεν είχες ξαναδεί και πήρες την θέση σου στο πανηγύρι αυτό.

Το μπάσταρδο το δηλητήριο! Μια ζωή την είχατε περάσει αγκαζέ. Το έπινες και σε έπινε. Στην αρχή νόμιζες ότι μπορούσες να το ελέγξεις, αλλά σιγά σιγά έχασες κάθε έλεγχο και τώρα είσαστε ένα. Αίμα και φαρμάκι, ανάσα και αφιόνι, σάρκα και γυαλλί. Όλα σε ένα και καθόλου νοικοκυρεμένα!

Έριξες το βλέμα σου τριγύρω, μπας και βρείς κάποια ηλίθια φάτσα να κοροϊδέψεις ή μια ευχάριστη παρουσία για να πεις καμιά κουβέντα της προκοπής. Ήταν η στιγμή που ξαναείδες Αυτήν. Δεν μπόρεσες να θυμηθείς το όνομα ή την φωνή Της, αλλά αυτό το άρωμα δεν μπορούσες να το αγνοήσεις στιγμή. Σου θύμιζε κάθε ευχάριστη στιγμή σου, θαμμένη στα σκονισμένα ντουλάπια του νού σου. Κοίταξες το ποτήρι:“Ρε μαλακία, μάλλον πρέπει να σε ελλατώσω…. ή να σε αυξήσω…“. Θα αποφάσιζες αργότερα για αυτό, γιατί είχε έρθει η ώρα της τούρτας.

Πλησίασες το τραπέζι και διαπίστωσες ότι έλειπαν μερικά ακόμα κεριά. “ Ρε κάτι ψωμόλυσσες!!! Θα μου φάνε και κανα κορδόνι από την πείνα… Αλλά δεν γαμείς; “. Η εσωτερική σου αναζήτηση διακόπηκε από το δικό Της άγγιγμα στον ώμο σου. Πήρες το σφηνάκι που σου προσέφερε και κατάλαβες πως ήταν η ώρα να ανταλλάξεις ευχές. Πόσο το σιχαινόσουν;;;

Ήπιες το καινούργιο – ακόμα και για σένα – φαρμάκι και προσπάθησες να αρθρώσεις μερικές λέξεις, να πεις τις τυπικές μπούρδες που όλοι λένε, μα η μιλιά σου είχε χαθεί. “Σσσς, αρχίζει“, άκουσες να λένε, καθώς έβλεπες τα κεράκια ένα ένα να χάνονται και τα πάντα γύρω σου να τρέχουν. Από κάποια στιγμή και μετά έβλεπες μόνο πρόσωπα:

Η πρώτη σου αγάπη… – Δεν έμοιαζε και τόσο αγγελικά πλασμένη πλέον, έ;

Οι παιδικοί σου φίλοι… – Πόσες φορές σε περίμεναν και εσύ του κρέμασες;

Διάφορα μοιάσματα τριγύρω σου… – Πόση φαιά ουσία είχες καταναλώσει για να τους δώσεις αξία;

Κάποιο ψηλό κάστρο,  χαμένο στην κεντρική ευρώπη… – Εκεί που για πρώτη φορά ένιωσες να ανασαίνεις ελεύθερος

Τα κεριά συνέχιζαν να χάνονται! Τι θα γίνονταν μόλις τέλειωναν; Θα μάθαινες σε λίγο… 3…2…1…

Άνοιξες τα μάτια σου και ξύπνησες στην αγκαλιά Της. Κοίταξες μέσα στα μάτια Της και ήταν η πρώτη φορά που αντίκρυσες το πρόσωπο του Θεού. Θέλησες να ουρλιάξεις πόσο την αγαπάς, μα το μόνο που βγήκε από το στόμα σου ήταν ένα μωρουδίστικο κλάμα. Σε κράτησε στα χέρια της και αποκοιμήθηκες, καθώς στο νου σου αντηχούσαν τα λόγια του Eric Draven: “Μητέρα είναι η λέξη για το Θεό, στις καρδιές και τα χείλη όλων των παιδιών“

…Δεν θα ξανάκανες ποτέ τα ίδια λάθη…

Χρόνια πολλά, ρε μαλάκα!!!
Χαρούμενη Αναγέννηση!!!

Το Πρισμάτινο Φρενοκομείο

Μόλις ξύπνησες από έναν αέναο, αιώνιο λήθαργο και βρήκες τον εαυτό σου κλεισμένο σε ένα δωμάτιο από καθρέφτες. Αυτό το αποστειρωμένο και γυαλιστερό πεντάγωνο δείχνει να ήταν η κατοικία του κορμιού και του μυαλού σου όλα αυτά τα χρόνια. Κάθε θεόρατος τοίχος του αντανακλά και μια πτυχή της ζωής που νόμιζες πως ζεις, μια διαφορετική αμαρτία γραμμένη πάνω στο είναι σου, με ανεξίτηλο μελάνι.

Στην Νότια πλευρά του βλέπεις όλους εκείνους που άφησες έστω για λίγο να επηρεάσουν την σκέψη και την ύπαρξή σου. Παρατηρείς όλα τα πρόσωπα που κάποτε σου μοιάζανε οικεία και διαπιστώνεις πως είναι όλα τους τόσο θολά και μακρινά. Σχεδόν απορείς τι επέτρεψε να γίνουν μέρος δικό σου. Πάντα ήξερες κάπου μέσα σου βαθιά ότι ο άνθρωπος δεν είναι έμπιστο ον, αλλά πάντα έκανες το λάθος να δίνεις ακόμα μία και ακόμα μία ευκαιρία. Ιδού το αποτέλεσμα: Ένας γιγαντιαίος καθρέφτης με άτομα τα οποία αγνοούν το σύνολο των αισθημάτων σου.

Γυρνάς προς την ανατολή και αντικρίζεις όλα εκείνες τις χαραυγές που έχασες, γιατί ήσουν τόσο πολύ απασχολημένος με ξένα ζητήματα. Με φιλοσοφικές αηδίες οι οποίες το μόνο που έκαναν είναι να σε μπερδεύουν, να σε στεναχωρούν και να σε μπερδεύουν το ήδη ζαλισμένο σου μυαλό. Άξιζε άραγε να χάσεις έστω και μία από αυτές; Η μοναδικότητα της καθεμιάς σου ουρλιάζει: ΟΧΙ! Πάντα σου ούρλιαζαν την λέξη αυτή, αλλά ποτέ δεν είχες αξιωθεί να την ακούσεις. Άραγε άκουσες ποτέ κάτι που θα έπρεπε; Η σκέψη αυτή σου σουβλίζει το μυαλό τόσο πολύ, που δεν αντέχεις άλλο να κοιτάς και γυρνάς απότομα το βλέμμα σου στον Βορρά, ελπίζοντας το θέαμα εκεί να είναι ομορφότερο.

Από το πρώτο νανοσεκόντ καταλαβαίνεις πως ο εφιάλτης σου δεν πρόκειται να τελειώσει τόσο απλά. Κάποτε απλά έκλεινες τα μάτια σου ή άλλαζες πλευρό. Τώρα θα πρέπει να αντιμετωπίσεις όλους σου τους φόβους. Η βόρεια πλευρά είναι μια απεικόνιση ενός Βασιλικού Θρόνου. Παρατηρείς καλύτερα και βλέπεις πως αυτή η οικογένεια σου είναι πολύ οικεία. Θα μπορούσε να είναι η δικιά σου, αν μπορούσες με βεβαιότητα να πεις πως είχες οικογένεια στην πραγματικότητα και δεν ήταν όλα απλά ακόμα μια αντανάκλαση κάποιου άλλου πρίσματος, ενός ακόμα καθρέφτη. Στους μεγαλεπήβολους γοτθικούς θρόνους κάθονται ο βασιλέας με την βασίλισσα του. Δείχνουν χαρούμενοι, χαμογελαστοί… αγαπημένοι. Στα ντυμένα με κόκκινο τάπητα σκαλοπάτια, κάθονται δύο πριγκίπισσες και πίσω στο βάθος δεξιά, μια μορφή που σου μοιάζει. Είναι ένας μαύρος αμνός, με σκοτεινή ματιά. Ένας αμνός που δείχνει να ψάχνει μόνος του το βωμό. «Θυσιάστε με να τελειώνουμε» … Άλλη μία φορά δεν επιτρέπεις στα μάτια σου να δακρύσουν. Απλά στρέφεσαι αλλού.. Πόσο συνηθισμένο και γραφικό…

Στην Ανατολή, όμως, σε περιμένει μια πραγματική αποκάλυψη. Δεν υπάρχει τίποτε άλλο, παρά η μορφή σου. Χωρίς ταπετσαρίες, χωρίς εκτυφλωτικά χρώματα. Απλά εσύ και η κατάντια σου. Το βλέμμα σου έχει σκοτεινιάσει τόσο, που ψηλαφίζεις με τα χέρια σου για να δεις αν έχεις καν μάτια. Νιώθεις βρόμικος. Ξύνεσαι, μα καταλαβαίνεις πως δεν είναι η βρομιά της σκόνης, δεν είναι το δέρμα σου… Είναι η σαπίλα που νιώθεις μέσα σου, η βρωμιά και ο πόνος που έχεις φυλακίσει και κλειδώσει, λες και είναι θησαυρός. Ξάφνου νιώθεις ένα περίεργο τσίμπημα στα αριστερά του στήθους σου. Είναι η καρδιά σου, η οποία είχες ξεχάσει ότι υπάρχει. Ακόμα και τόσους αιώνες μετά, αυτή δεν σε πρόδωσε και συνέχισε να χτυπά. Αυτή σου δίνει και την τελική εντολή, η οποία αντηχεί μέσα σου σαν σάλπισμα επανάστασης. «Κοίτα και την Πέμπτη πλευρά του κλουβιού σου! Μην αφήσεις πάλι το έργο να τελειώσει εδώ»
Η Πέμπτη πλευρά δεν έχει προσανατολισμό – όχι με τους στενούς χαρτογραφικούς όρους. Είναι απλά ένα λαμπερό πρίσμα, το οποίο σε καλεί. Πόσο ακόμα θα μείνεις σε αυτό το διαμαντένιο κλουβί σου, αφελή; Μάζεψε όσο θυμό, αγάπη και δύναμη σου έχει απομείνει και όρμα πάνω του ουρλιάζοντας! Αν τυχόν βρεθεί κι άλλο πλέγμα από κρύσταλλα, ούρλιαξε ξανά και όρμα! Μέχρι τέλους!

Το ξημέρωμα σε βρίσκει να αναπνέεις ματωμένος, γεμάτος γυαλιά, αλλά με ένα υπέροχο χαμόγελο ζωγραφισμένο στα ξερά χείλη σου. Ρίξε λίγο νερό στο πρόσωπό σου, από το ρυάκι που κυλά δίπλα σου και κάτσε να δεις την πρώτη σου ανατολή. Η ελευθερία του νου και της σκέψης σου αξίζει κάθε αντίτιμο. Ακόμα και την ψυχική σου υγεία.

Όσο υπάρχει μιζέρια, υπάρχει ελπίδα

Νυχτέρια, μέρες, χρόνια… Έχω χάσει την αίσθηση του χρόνου πιά! Χαμένος μέσα στην ζάλη ποτών, ονείρων και ουσιών γυρεύω μιαν αιτία… ένα κάτι.. ένα γιατί… Ένα γαμώτο, που να με πάρει! Χαμογελάω συνέχεια, ώστε κανείς να μην προσέξει την θλίψη των ματιών μου. Φοράω μαύρα και κανείς δεν προσέχει την μαυρίλα στην ψυχή μου.

Mα μόλις βρίσκομαι κοντά σου, ξεχνώ την μιζέρια της ρουτίνας μου. Ταξιδεύω μες το πλοίο των ονείρων μου, στον πιο όμορφο ωκεανό: τα μάτια σου! Νιώθω πιο σαστισμένος από ποτέ. Είμαι πιο ζαλισμένος και από το πρώτο μου μεθύσι. Αυτά τα μάτια τα λατρεύω σαν Θεό και ξέρω πως θα τα αγαπώ ό,τι και αν γίνει. Ακόμα και αν με ρίξεις στον Καιάδα των δακρύων σου. Ακόμα και αν οι μοίρες μας κρατήσουν για πάντα μακρυά.

Γαμώ την πίστη μου!!! Το μόνο που θέλω είναι να φωνάξω «Σ’αγαπώ, σώσε με…» και όλο μαλακίες γράφω. Πάλι  λοιπόν απόψε θα αντικρύσω τον καθρέφτη. Πίσω θα αχνοφαίνεται η μορφή κάποια τυχαίας γνωριμίας, που μες την τρέλα μου νόμιζα ότι σου μοιάζει. Θα χαμογελάσω και ύστερα θα με φτύσω… όπως κάθε βράδυ!

Γιατί ξέρω που μπορώ να βρώ την ευτυχία μου, αλλά αρκούμαι στα placebo!

…αλλά και πάλι, κάνουν την δουλειά τους! Είμαι ευτυχισμένος… ή όχι;;; Είμαι!!! Είμαι;;;

Cowboy Μοντέρνας Κοπής

Ο τελευταίος μεγάλος των cowboys, σφήνωσε ακόμη μια γύρα στο ρεβόλβερ του. Δεν επρόκειτο για ένα οποιοδήποτε όπλο, ήταν μοναδικό στο είδος του. Το μόνο που δεν έριχνε σκάγια με μπαρούτι, παρά μόνο με το φθηνό αλκοόλ που έβρισκε στα βρώμικα σαλούν. Γέμισε τον μύλο, έστρεψε την κάνη στο στόμα του και ΜΠΑΜ… Η περιπλάνηση στις σκέψεις του ξεκινούσε, για ακόμη μια βραδιά….

Δίπλα του δεν κάθεται κανείς. Όχι μόνο σήμερα! Όσο θυμάται τον εαυτό του, σχεδόν πάντα ήτανε μόνος με τις σκέψεις του. Γυναικεία πρόσωπα που χάθηκαν, φιλαράκια της νύχτας τα οποία πάντα έλειπαν σαν έφτανε το πρωί, φίλοι και συγγενείς που απλά, ποτέ δεν ήταν εκεί. Όλη του η ζωή έμοιαζε αγώνας δρόμου με φυσικά εμπόδια. Όλη του η ύπαρξη είχε αφιερωθεί στο να είναι οι άλλοι ευτυχισμένοι. Θες τα αφεντικά του; Η οικογένειά του; Η εκάστοτε τυχαία (και συνάμα άτυχη) κοπέλα που ξέμενε λίγο παραπάνω καιρό μαζί του; Όποιον και να ρωτήσεις, θα ακούσεις τα καλύτερα! Τότε γιατί, μα γιατί ένιωθε τόσο μόνος; Τόσο άδειος; Άδειασε το μύλο του όπλου του, αυτού του πιστού συντρόφου του, άφησε ένα γενναίο μπουρμπουάρ στον γλοιώδη μπάρμαν και βγήκε να πάρει λίγο αέρα.

Η νύχτα ήταν γλυκιά, ήσυχη και φωτεινή, μα και το παραμικρό φως απόψε τον τύφλωνε, γιαυτό και προχώρησε κατά το ποτάμι, το μόνο μέρος που θα μπορούσε να είναι μόνος του. Φθάνοντας άναψε μια μικρή φωτιά και στάθηκε δίπλα της να την χαζεύει. Πόσο υπέροχη φάνταζε στο νου του! Ήταν το μόνο πράμα στην ζωή του που δεν τον είχε κάψει ποτέ του! Αυτό το έργο το είχαν αναλάβει (με μεγάλη επιτυχία) οι άνθρωποι και τα ξύδια του όπλου του.

Ο τελευταίος μεγάλος των cowboys δεν ένιωθε καλά. Έκατσε δίπλα στα φλεγόμενα ξύλα που είχαν σχεδόν γίνει κάρβουνα, κρύβοντας το πρόσωπό του με τις παλάμες του και αναρωτήθηκε, τι πάντα έκανε τόσο λάθος; Πως ενώ μια ζωή ήταν χαμογελαστός, ποτέ δεν ένιωσε χαρούμενος; Ποιόν άγνωστο θεό είχε -άθελά του- προσβάλει και το σύμπαν ποτέ δεν συνωμότησε υπέρ του, όπως γράφουν κάποιοι ρομαντικοί στα βιβλία τους; Γιατί την μόνη φορά που ξεπάγωσε την καρδιά του, το έκανε για μια οπτασία που δύσκολα θα γίνει δικιά του, για κάποια που θα ‘ταν πάντα ένα βήμα πίσω; Κοίταξε το όπλο του και σιχάθηκε! Δεν ήθελε άλλο πια να σκοτώνει σιγά σιγά τον εαυτό του! Ουρλιάζοντας, το πέταξε στο ποτάμι, έβγαλε τα ρούχα του και το ακολούθησε. Κάτω από το παγωμένο νερό ένιωσε για πρώτη φορά ευτυχισμένος. Ολόκληρος, οντότητα! Κολύμπησε για ώρα, αφήνοντας τα Ιερά (πλέον για αυτόν) νερά να ξεπλύνουν τις αμαρτίες, τον πόνο και τα δάκρυά του.

Ο τελευταίος μεγάλος των cowboys είχε μόλις χαθεί! Βγαίνοντας στην όχθη, ήταν ένας άλλος άνθρωπος. Έκατσε για λίγο δίπλα στην φωτιά και βρεγμένος όπως ήταν, χαμογέλασε για πρώτη φορά! Δεν θα χρειαζόταν ποτέ ξανά το ρεβόλβερ του. Άλλωστε όταν παλεύεις για τα όνειρά σου το μόνο που απαιτείται είναι ΚΑΡΔΙΑ…

Δόξα το θεό από αυτό του είχε απομείνει πολύ απόθεμα!

Ο Απρόσωπος Νομικός Αντιπρόσωπος

Καλησπέρα σας, κυρία μου. Προφανώς δεν με γνωρίζετε και σας ευχαριστώ εκ των προτέρων που δεχθήκατε την πρόσκληση μου. Το όνομά μου δεν έχει καμία σημασία. Αυτό που σας ενδιαφέρει είναι ότι είμαι ο νομικός εκπρόσωπος του Κυρίουυυυ…. Ας τον ονομάζουμε απλά Κύριο ή Αυτός από δω και εμπρός. Προφανώς και δεν ξέρετε για ποιόν μιλάμε, ίσως να μην τον έχετε παρατηρήσει ποτέ, ίσως μέχρι σήμερα να αγνοείτε την ύπαρξή του. Αλλά αυτός σας γνωρίζει – ή έστω έτσι νόμιζε/νομίζει. Θα προσέξατε ότι δυσκολεύομαι να επιλέξω σε τι χρόνο πρέπει να μιλώ. Δυστυχώς (ή ευτυχώς;), Αυτός απλά χάθηκε, εξαφανίστηκε πριν λίγες μέρες. Δεν μπορώ να ξέρω τι έγινε, δεν ξέρω που βρίσκεται ή αν είναι καν εν ζωή. Το μόνο που γνωρίζω είναι πως μου ζητήθηκε να είναι σας συναντήσω, να σας μεταφέρω τα όσα μου ζητήθηκε να πω και να σας παραδώσω κάποια αντικείμενα τα οποία θα ήθελε να έχετε. Δεν θα πάρει πολύ ώρα, πιστέψτε με! Ας ξεκινήσουμε, για να μην σας καθυστερώ.

Σας παρατηρούσε εδώ και δύο χρόνια μέσα από το τζάμι ενός παραθύρου, μέσα από το κελί που ζούσε και ονόμαζε σπιτικό του. Μην πάει ο νους σας στο κακό, δεν ήταν ούτε διεστραμμένος ανώμαλος, ούτε κανένας βιαστής, ούτε φυσικά κανένας ματάκιας. Από την πρώτη στιγμή που περάσατε μπροστά από την βιτρίνα του κελιού του, δεν μπόρεσε να βγάλει την εικόνα σας από το κάθε όνειρό του. Για σας εκείνη η στιγμή ήταν ένα ακόμα δευτερόλεπτο μιας οποιασδήποτε μέρας σας. Αλλά για αυτόν ήταν η αρχή της σωτηρίας αλλά και τον βασάνων του. Βλέπετε, ποτέ δεν θα μπορούσε να διανοηθεί πως μια κυρία σαν εσάς θα γυρνούσε να κοιτάξει κάποιον που αγνοεί ακόμα και την ύπαρξή του. Έτσι, παρέμεινε κλειδωμένος μέσα εκεί, προσμένοντας κάθε πρωινό να φανείτε, καθώς πηγαίνατε στην δουλειά σας. Ακόμα και η μυρωδιά του αρώματος σας τον έκανε να ξεχνά τα πάντα γύρω του! Να αφήνει για λίγο τις έγνοιες και τις όποιες υποχρεώσεις και βάσανα μέσα στο κελί και να ταξιδεύει με το νου έξω στο κόσμο.

Μετά επέστρεφε στον μικρόκοσμο της Βαστίλης που ζούσε, μην έχοντας τίποτε άλλο, παρά να προσμένει την επιστροφή σας από την δουλειά. Κοιτούσε από μακρυά μέσα στα κουρασμένα σας μάτια και ήξερε πως θα σκότωνε για να βρεθεί κοντά σας και να σας πει δυο λόγια συμπαράστασης. Έπειτα να βρεθεί στο σπίτι σας, όπου θα έχει τα πάντα έτοιμα, όπως πίστευε ότι σας αρμόζει, όπως αυτός το ονειρευόταν στα βάθη των σκέψεών του. Δεν έχω το δικαίωμα να σας αποκαλύψω κάποια πληροφορία για αυτόν, αλλά μπορώ να σας εμπιστευτώ πως όπου και να είναι παραμένει αθεράπευτα ρομαντικός σε όλες του τις σκέψεις. Ακόμα και αν εκ πρώτης όψης δεν θα του φαινόταν ποτέ.

Με ρωτήσατε γιατί ποτέ δεν βρήκε το κουράγιο να σας μιλήσει. Έστω να πει μια καλημέρα, να μοιραστεί μια σκέψη του μαζί σας. Θα σας αποκαλύψω πως κάποτε το τόλμησε! Έβαλε την μάσκα και την φορεσιά του κοινωνικού ατόμου και βρέθηκε σε μια κοινή σας παρέα. Αλλά σας φάνηκε υπερβολικός στις αντιδράσεις, τα πιστεύω και τα συναισθήματά του. Απογοητεύτηκε. Πείστηκε πως ο μόνος τρόπος να είναι κοντά με αυτό που ποθούσε, ήταν τα όνειρά του. Δεν τόλμησε ξανά να αφήσει το σκοτάδι, την ψύχρα αλλά και την ασφάλεια του κελιού του. Σιγά σιγά εγκατέλειψε κάθε είδους κοινωνική επαφή και μια μέρα έλαβα την κλήση του. Για αυτό και βρίσκομαι εδώ, σπαταλώντας αρκετό από τον υπερπολύτιμο χρόνο σας. Επιτρέψτε μου να σας παραδώσω ότι μου ζητήθηκε ώστε να μπορέσετε και σεις στις υποχρεώσεις και τα τρεξίματα σας.

Σε αυτό το τετράδιο θα βρείτε όλες τις σκέψεις του. Στίχοι, κείμενα και ότι άλλο του ερχόταν στο νου τις στιγμές που η όψη σας φώτιζε τα μάτια, το νου και την σκέψη του. Μην περιμένετε να βρείτε κάποιο λογοτεχνικό αριστούργημα εφάμιλλο με το «Μονόγραμμα» του Ελύτη ή κάποιο παρόμοιο μνημείο της παγκόσμιας τέχνης, ούτε στίχους ερωτικούς σαν του Cohen και του Cave! Απλά μουντζούρες και μπερδεμένες σκέψεις, από τις οποίες ίσως κάποιες να έχουν κάποια μικρή αξία. Αν το διαβάσετε με υπομονή και επιμονή όμως, θα έχετε μια καλή εικόνα για Αυτόν. Μακάρι να μπορέσουν να πουν οι λέξεις και τα γραπτά του αυτά που δεν μπόρεσε ο λόγος του, έτσι μου ζήτησε να σας πω!

Τέλος, σας παραδίδω αυτό το κρεμαστό σε σχήμα κλειδιού. Το φορούσε μια ζωή στο λαιμό του, από τότε που του το ‘δωσε ένας μαυριδερός τύπος, ο οποίος ισχυριζόταν ότι ήταν απόγονος των Μάγων της Αφρικής. Πίστευε πως αυτό το κλειδί κρατά κλειστή την πόρτα του νου και της καρδιάς του και πως έπρεπε να το παραδώσει στο μόνο άτομο που θα ήταν ικανό να συμμεριστεί την τρέλα των σκέψεων και το υπερβολικό των αισθημάτων του! Μου ζήτησε να το κρατήσετε εσείς. Δεν έχει σημασία για πόσο, άλλωστε δεν ξέρουμε αν η καρδιά για την οποία μιλάμε χτυπά ακόμα ή αν θα μπορέσει να ανοίξει ποτέ τις θύρες της. Μπορείτε με το που βγείτε από το δωμάτιο να τα πετάξετε στον πρώτο κάδο ανακύκλωσης, να τα κάψετε ή να τα δώσετε κάπου αλλού.

Σας ευχαριστώ για την ώρα σας, καλή σας συνέχεια!

(…μετά από λίγο ο νομικός κάθεται μόνος στο δωμάτιο του… μονολογεί και γράφει σε μια κόλλα Α4)

Την είδα μετά από τόσο καιρό και πάλι ένοιωσα όπως τότε στο παράθυρό μου. Αλλά και πάλι δεν βρήκα το κουράγιο να μιλήσω. Ίσως να μην μου πρέπει μια τέτοια τύχη, ίσως πάλι να μην ήταν γραφτό ποτέ να την αντικρίσω. Άλλωστε όλοι ψάχνουν τον πρίγκιπα και γώ από αυτό έχω μόνο ένα τελευταίο Prince και το “PurpleRain” σε κασσέτα…

(Βάζει την Α4 στον καταστροφέα εγγράφων, ακούει τις πρώτες νότες του τραγουδιού, ανάβει το τελευταίο του τσιγάρο, βάζει φωτιά στο γραφείο του και φεύγει… για πάντα… )

Μετα-Άνθρωπος 2011©

Απορώ και μόνο που μπήκα στο κόπο να σας γράψω αυτό το κείμενο. Κανονικά θα έπρεπε να σας αγνοήσω, όπως σας πρέπει, όπως κάνω πάντα. Πολλοί με νομίζετε για τρελό, άλλοι με κοιτάτε σαν σίχαμα αίσχιστης τάξης. Αλλά δεν μπορείτε να καταλάβετε ότι δεν σας έχω καμιά ανάγκη. Είμαι ανώτερο όν, ανώτατο όν, πρότυπο. Θα μπορούσα να σταματήσω εδώ. Ίσως θα έπρεπε να σταματήσω εδώ, μα μιας και ασχολήθηκα με την ράτσα σας, θα σας παραθέσω μερικές πτυχές του μεγαλείου μου!

Σας παρακολουθώ που με κοιτάτε περίεργα, χασκογελώντας, νομίζοντας, μωροί, ότι με χλευάζετε. Σας λυπάμαι, γιατί δεν καταλαβαίνετε την ανωτερότητά μου, το ότι δεν έχω ανάγκη την αποδοχή σας, την αγάπη, την φιλία σας! Με ένα απλό πάτημα του «ΟΝ», η τροφοδοσία, τα καλώδια και η μνήμη του υπολογιστή – συναγωνιστή – συντρόφου μου, με συνδέει με τους αδελφικούς μου φίλους! Τόσους χιλιάδες που εσείς ποτέ δεν θα έχετε! Σε κάθε γωνιά της Υδρόγειου, έχω και έναν κολλητό. Ακόμα και οι κάτοικοι του Κρόνου, όταν θα επισκεφτούν την Γη, με εμένα θα ζητήσουν να συναντηθούν πρώτα! Πώς να συγκρίνω τέτοια αγάπη με την δικιά σας ανθρώπινη φιλία; Δεν γίνεται, δεν είναι αρκετή, δεν είστε αρκετοί! Γιατί να αποζητώ την δικιά σας στήριξη, όταν έχω τόση πολλή, τόσο απλά;

Απορώ με όλους εσάς που κυκλοφορείτε με τέτοιες γυναίκες σαύρες! Σας παρατηρώ στις σπάνιες εξορμήσεις μου στους δρόμους της σάπιας αυτής πόλης και γελάω. Να ‘στε καλά που με ευθυμείτε με την κατάντια σας! Θα ήθελα να σας προσεγγίσω μια και μόνο φορά για να σας συστήσω στο χαρέμι μου και να αγαλλιάσει η ψυχή μου με τις αντιδράσεις και την έκπληξή σας. Μιας και δεν αντέχω όμως την παρουσία σας κοντά μου, απλά θα σας αναφέρω ότι συναναστρέφομαι με ότι καλύτερο! Ένα ακόμα πάτημα του κουμπιού και όλες οι γυναίκες μου είναι κοντά μου! Καυκάσιες, Ινδοευρωπαίες, Κινέζες, Γκανέζες, όλες στις διαταγές μου. Με μια προσταγή μου, πραγματοποιούν κάθε μου όνειρο, κάθε διαστροφή και ανωμαλία! Με ακούν χωρίς να με  διακόπτουν, χωρίς να με ζαλίζουν με την ακατάσχετη φλυαρία τους ή τα δικά τους θέματα. Το ανώτερο ποιόν της φυλής μου, μου δίνει την δυνατότητα να της ικανοποιώ δίχως να χρειάζομαι ψυχικά και σωματικά προσόντα. Τι να κάνουν οι αδύναμες ανθρώπινες καρδιές σας και τα ανδρικά σας μόρια, μπροστά στα 102 πλήκτρα και τα 2 gigabyte μνήμης μου; Άλλη μια λαμπρή μου νίκη!

Για χρόνια μελέτησα τις τέχνες και τα γράμματά σας. Με συμπάθεια μελέτησα τους φιλοσόφους και συγγραφείς σας , διασκέδασα με τις παιδικές συνθέσεις των μουσικών σας και γέλασα με τα όσα μανιφέστα το γένος σας έχει διακηρύξει. Οι ημιτελείς και αστείες προσπάθειές τους, μου προκάλεσαν κάποια ελάχιστη συμπάθεια προς εσάς και το είδος σας. Γι’ αυτό και έχω συνθέσει, ζωγραφίσει και συγγράψει τα δικά μου ντοκουμέντα, τα οποία ίσως παραδώσω στους ηγέτες σας κάποια μέρα, μήπως και τους ανοίξω τα μυαλά και τα μάτια! Είδατε; Κατά βάθος σας συμπονώ, μικροί μου άνθρωποι! Νοιάζομαι για το ξεπεσμό σας, γι’ αυτό συνέθεσα νέα μουσικά και  οπτικά αριστουργήματα, συνέγραψα ασύλληπτα λογοτεχνήματα και οραματίστηκα κοινωνικές πολιτικές που ο νους σας δεν μπορεί να συλλάβει! Στα βάθη του τρισμέγιστου εγκεφάλου μου και του σκληρού μου δίσκου ο Nick Cave, o Moorcock και ο Gandhi συνάντησαν τον Καβάφη, την Βέρα Λάμπρου και το Παπαθεμελή, για να γεννήσουν την νέα σας εποχή! Η επανάστασή σας έχει γεννηθεί μέσα μου, απλά δεν σας το αποκαλύπτω, για να διασκεδάσω μαζί σας!

Τα δάκρυα χαράς που κυλούν στα μάγουλά μου και ένας πόνος από την συγκίνηση, αριστερά στο στήθος, με υποχρεώνουν να σταματήσω κάπου εδώ. Θα ενασχοληθώ μαζί σας κάποια άλλη φορά ή μόλις φάω και το 8ο πιτόγυρο που παρήγγειλα από το διαδίκτυο. Ο Μέγας Εγώ σας χαιρετώ!

ΥΓ: Μόλις πληροφορήθηκα από τα ηλεκτρονικά πρωτοσέλιδα για τον θάνατο μου. Έμφραγμα λόγω κακής διατροφής, ακινησίας και υπερβολικής δόσης αντικαταθλιπτικών, γράφουνε.  Το μόνο που με λυπεί είναι ότι δεν πρόλαβα να στείλω ηλεκτρονικές προσκλήσεις για την κηδεία μου! Κρίμα όμως και για σας που δεν θα γνωρίσετε εμένα, τη διδασκαλία και το μεγαλείο μου! Σας λυπάμαι, καληνύχτα και Αντίο!