All posts by Asterios Toutios

Αισιόδοξο

Κάποια στιγμή
θα λέω
πως όταν ήμουν νέος
είχα γράψει
μερικά ποιήματα.

Advertisements

Παραμύθα (μαζί τα φάγατε)

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια χώρα στην οποία όλοι την είχανε λίγο-πολύ καλά από οικονομικής άποψης. Κάποιοι είχανε καταφέρει να γίνουν δημόσιοι υπάλληλοι και έπαιρναν αρκετά καλά λεφτά και για πάντα, κάποιοι βάζανε στην τσέπη τους χρήματα που τους έδιναν προκειμένου να κάνουν καλύτερες τις επιχειρήσεις τους, κάποιοι κρύβανε τα εισοδήματά τους από την εφορία. Και αγόραζαν ακριβά γερμανικά αυτοκίνητα, και άνοιγαν μπουκάλια σε νυχτερινά κέντρα διασκέδασης, και έστελναν τα βλαστάρια τους να σπουδάσουν στα εξωτερικά, άσχετα αν τα βλαστάρια τους δεν ήξεραν την προπαίδεια του τρία. Και, σύμφωνα με την παράδοση, πήγαιναν στις δουλειές τους στις εφτά η ώρα το πρωί.

Και επειδή δεν είχαν και πολλή δουλειά, έβλεπαν τηλεόραση. Και έβλεπαν κάτι εκπομπές με κάτι ξανθιές παρουσιάστριες, και κάτι χοντρές μαγείρισσες, και καμιά φορά κάτι όμορφα κοριτσάκια που φορούσαν μόνο εσώρουχα.

Κάποια στιγμή εμφανίστηκε ένα τηλεοπτικό κανάλι, το οποίο δεν ήταν και πολύ σοβαρό, αλλά για κάποιο απροσδιόριστο λόγο είχε άδεια να εκπέμπει σε εθνική εμβέλεια. Και αυτό το κανάλι άρχισε να παίζει μια εκπομπή για κάτι που λεγόταν χρηματιστήριο. Και επειδή ήταν πολύ ωραία εκπομπή, αυτοί που πριν έβλεπαν τις ξανθιές παρουσιάστριες και τις χοντρές μαγείρισσες και τα όμορφα κοριτσάκια με τα εσώρουχα, άρχισαν να τη βλέπουν. Και κατάλαβαν ότι σε αυτό το πράγμα που λεγόταν χρηματιστήριο μπορούσαν να παίξουν τα λεφτά τους και να τα κάνουν περισσότερα. Και άρχισαν να τα παίζουν. Και άρχισαν να τα κάνουν περισσότερα.

Κάποτε όμως, για κάποιο απροσδιόριστο λόγο, η εκπομπή αυτή σταμάτησε ξαφνικά. Και αυτοί που είχαν αρχίσει να παίζουν τα λεφτά τους σε αυτό το πράγμα που λεγόταν χρηματιστήριο έχασαν την πρόσβαση σε αυτό το πράγμα που λέγεται πληροφορία σε πραγματικό χρόνο, γιατί τότε δεν υπήρχε και αυτό το πράγμα που λέγεται ίντερνετ. Και χωρίς πληροφορία σε πραγματικό χρόνο, άρχισαν να παίζουν άσχημα. Και γρήγορα έχασαν τα λεφτά που έπαιζαν.

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια χώρα στην οποία όλοι ονειρεύονταν είτε να γίνουν δημόσιοι υπάλληλοι, είτε να κάνουν δημόσιους υπαλλήλους τα παιδιά τους.

Το φάσμα του γκρίζου

Μετράω χειμώνες
περιμένοντας
τη μέρα
που όλα
θα γίνουν δικά μας.

Ή τίποτα.

Ή που θα βρω κάποιο σημείο
στο φάσμα του γκρίζου
ανάμεσα στο άσπρο και το μαύρο
(μεταξύ των οποίων παλινδρομώ, όπως κατάλαβες)
και θα πω
καλά είναι κι εδώ.

Καλά είναι κι έτσι.

Ως τότε
θα τα λέμε.

savoir-faire

Είναι μεγάλη μαγκιά να ξέρεις να χτυπάς
αλλά ακόμα μεγαλύτερη ν’ αντέχεις τα χτυπήματα.
Η ζωή είναι μεγάλη
και καιροφυλαχτεί στα πιο απίθανα σημεία.

Κατάστρωσε το χειρότερο δυνατό σενάριο
κι όταν πραγματοποιηθεί
να είσαι σίγουρος
πως θα είσαι σε θέση να σκεφτείς ένα ακόμη χειρότερο.

Να είσαι μεγαλόψυχος.
Όσο πιο μεγαλόψυχος μπορείς.

Δημιούργησε μέσα στο μυαλό σου ένα πολύπλοκο πλέγμα
με τις ανάγκες, τις επιθυμίες, τις προσδοκίες
των ανθρώπων που σε περιτριγυρίζουν.
Δεν έχει σημασία αν δε σε αφορούν άμεσα.
Όλα έχουν κάποια σχέση. Ή μπορεί να αποκτήσουν.

Πάντα να πορεύεσαι σύμφωνα με αυτό.

Να πηγαίνεις όπου σε καλούν.
Να πλένεσαι, να ξυρίζεσαι, να χτενίζεσαι, να φοράς καθαρά ρούχα.
Να μιλάς όμορφα.
Να είσαι γενικά ευχάριστος στους άλλους.

Μη λες ποτέ κάτι,
αν διακρίνεις έστω και την παραμικρή πιθανότητα,
πως θα τους κάνει να αισθανθούν άβολα.

Να αγαπάς, έστω κι αν η αγάπη δε σου επιστρέφεται.
Να υπομένεις.

Κι όταν τρελαθείς, κράτα το μόνο για σένα.

(Αστέριος Τούτιος, από την ιδιωτική συλλογή αποστροφές, 2005)

Εσύ δε μιλάς πολύ, έ;

Θα μπορούσα να σου μιλήσω για την κακία
αυτήν την ανόητη και μικροπρεπή κακία
το φθόνο, τη ζήλεια
για τα πράγματα που θα μπορούσα να είμαι και δεν είμαι
που θα μπορούσα να έχω και δεν έχω
έτσι όπως μεταμφίεσα τις επιλογές μου σε πεπρωμένο
τις επιθυμίες μου σε φοβίες
τα θέλω μου σε μη-θέλω
ψάχνουμε κάτι ή απλώς καθόμαστε και το περιμένουμε
στο ενδιάμεσο επιβιώνουμε
αλλά πάντα θα θέλουμε κάτι περισσότερο
και μετά γυρίζουμε πίσω και επανεξετάζουμε τις επιλογές μας
κι ίσως θα μπορούσαμε να είχαμε κάνει κάτι διαφορετικό
ή να μην είχαμε κάνει
αλλά αυτό είναι, μονάχα αυτό και τίποτε άλλο
ποτέ δεν είμαστε ό,τι δεν είμαστε
κι εγώ θέλω να πω κάτι περισσότερο απ’ αυτό.

Θα μπορούσα να σου μιλήσω για τη στιγμή
αλλά κι αυτή είναι μικρή, σχεδόν χυδαία
τίποτα δε σημαίνει, ήδη χάθηκε
έγινε ήδη η επιλογή
είτε το θελήσαμε είτε όχι.

Θα μπορούσα να σου μιλήσω για την αγάπη
τη μοναξιά μας όμως μόνο θα έκανα χειρότερη.

Θα μπορούσα να σου μιλήσω για την αμφιβολία
κάποτε ένιωσα ο αδιαφιλονίκητος πριγκηπάς της
δεν είμαι όμως βέβαιος
κι ίσως να περιμένεις κάποιου είδους σιγουριά
κάτι για να κρατηθείς
και δεν ξέρω αν μπορείς να δεις πώς θα κρατηθείς απ’ αυτό.

Θα μπορούσα να σου μιλήσω για την ενοχή της αδυναμίας
που μετουσιώνεται σε παγερή σιωπή.

Άνοιξη 2004